REVISADO E ACTUALIZADO (2ª)!
Postulado histórico dos Neogramáticos da Universiade de Leipzig (Alemaña):
1. Os cambios fonéticos suceden dun modo cego e alleo á vontade dos falantes. Estes cambios non están intervidos.
2. As linguas están sometidas a leis á marxe de quen as fala.
O postulado neogramático constituiu o fundamento do desenvolvemento da Lingüística moderna. Postular que as linguas estaban sometidas a leis, á marxe da vontade dos falantes, clasificou as leis fonéticas ao mesmo nivel cás leis que rixen as ciencias naturais, outorgándolle á disciplina que estuda as linguas, a Lingüística, a categoría de ciencia.
Nesta nova entrada apetéceme falar convosco un pouquiño sobre a lingua propia de Galicia, o galego, que é unha das miñas linguas maternas. A outra é, como ben sabedes, o castelán. A primeira edición deste artigo foi publicada en castelán, xa que ao primeiro quixen dirixir o seu contido a calquer persoa que dende calquer parte da península estivese interesada no tema e quixese aprender un pouquiño ao respecto. Entendo que non todo o mundo pode ler o galego con normalidade, porque, a pesar de que haxa quen diga o contrario, a ortografía propia do galego é moi distinta á do castelán, e pode entorpecer a lectura daquel que non estea acostumado a el, sobre todo tendo en conta a extensión desta entrada. Ademais, pensei que a través do castelán, isto tería o alcance que merece. Sen embargo, finalmente cheguei á conclusión de que ao artigo lle faltaba a forza e a credibilidade que lle daría o galego. A ferramenta a través da cal cómpre deslexitimizar o reintegracionismo, así como ideoloxías simpatizantes, é a propia lingua. Hai seccións bastante velenosas e o veleno non é tan letal se se suministra en castelán. Por iso é que finalmente decidín traducilo.
Vaiamos directamente ao choio! O caso é que en termos de lingua, cultura e identidade, os galegos temos varias frontes abertas:
1. Primeira fronte: o ultraespañolismo integrista, xenófobo e etnocida.
Por unha parte, temos que lidar cunha ideoloxía que persegue cegamente restaurar en España un réxime monolingüista, xenófobo e etnocida (tipo Rosa Díez ou Galicia Bífida), cuxa fin última é converter España nun país que non existe: Españalandia, el país de las Maravillas, un país ficticio, imaxinario e irreal, onde todo o mundo fala castelán. Estes son os que che din que a lingua propia de España, e común a tódolos españois, é o español, como se España, a terra que pisamos, falase algunha lingua. En España, que é un país moi extenso, heteroxéneo, con varios climas e rexións xeográficas moi diversas, máis ben, hai españois e son os españois os que falamos linguas, e nada máis lonxe da realidade, hai millóns de españois, e mesmo inmigrantes nacionalizados, que non teñen como primeira lingua o español. Sen embargo, a constitución española impóna como lingua común, e esixe o seu coñecemento, cousa que non pasa noutros países onde se falan varias linguas, coma o Reino Unido ou os Estados Unidos de América, onde a lingua de facto, o inglés, que ten un poder de comunicación considerablemente maior có español, non se lle impón por lei a ninguén. Logo, quéixanse, de forma insultantemente hipócrita, de que o estatuto de autonomía de Galicia di que a lingua propia de Galicia é o galego, e quéixanse simplemente co único obxectivo de deixaren os galegofalantes desamparados, e en evidente situación de desigualdade, fronte a lingua oficial de todo o estado. A esta xente, España—a real, a auténtica—impórtalles un carallo, falando mal e pronto, porque polo visto, non lles interesa moito a súa herdanza cultural, agás os touros. Estórballes, máis ben.
A min non me gusta cualificar esta ideoloxía, que utiliza o español como arma política, de ultradereita, que é o termo que popularmente se utiliza, porque me parece un termo bastante impreciso. Agora a todo se lle chama ultradereita. Paréceme que hai un abismo entre a ultradereita europea e o nacional-catolicismo español, que é o fenómeno ultradereitista autóctono de España. O ultraespañolismo este, ou como se chame, católico ou non, é moito peor cá ultradereita europea; de feito, está á dereita da ultradereita, porque se basea nos mesmos principios que conducen ao xenocidio: o exterminio total e absoluto daquel que é considerado inferior ou menos capaz, neste caso en función da identidade étnica, que vén determinada pola lingua e a cultura. Polo que sei eu, a ultradereita nacional-socialista, a real, a da marca patentada, por moi racista que sexa, ante todo respecta as identidades étnicas, ou polo menos, iso predica. De feito, esta é a base da súa ideoloxía. Se non o fixese, non sería racista, claro está. Sen embargo, esta ideoloxía ultraespañolista tan estraña que temos en España, que pretende homoxeneizar a península de norte a sur baixo unha soa lingua, cultura e identidade, a súa, máis ca homologable á ultradereita, éo ao comunismo. Paréceme máis propia dunha Unión Soviética, onde só se fale ruso, ou unha China Popular, onde só se fale mandarín, e onde as culturas e linguas rexionais non teñan cabida. Paréceme unha mestura oportunista de ambos discursos ideolóxicos. Non lle acabo de coller o punto. É realmente moi estraño. Supoño que os estremos se tocan. O ultraespañolismo é fanatismo, case relixioso, integrismo, que venera a lingua, cultura e identidade españolas coma se fose unha deusa omnipotente, monoteísmo ensimesmado, cego, incapaz de recoñecer o que pensa distinto. Unha cousa é ter certo sentimento patriota como cidadán, entendendo o que España é, que pode ser o máis normal do mundo, ou non, e outra cousa moi distinta é un sentimento patriótico homologable ao integrismo relixioso, que é o que pasa en España. Que é iso de: "gracias, Dios por ser español" ou o de "somos una gran nación"? Por iso chámolle ultraespañolismo, porque me parece fóra de toda proporción humana e racional. Ter certo sentimento patriótico polo teu país, se é que non fores nacionalista e considerares España o teu país, pode ser o máis normal do mundo, ou non, insisto, porque hai xente que non sinte nada; pero o que non é normal é telo aos niveis nos que se dá en España. Iso non é normal. E o de "somos unha gran nación" xa é para mexar coa risa. O movemento demóstrase andando. De momento, somos el hazmerreír de Europa enteira e medio mundo, así que o de gran nación vouno deixar en barbeito ata que cambie de dirección o vento.
Vedes isto? Védelo ben? Recoñecedes esta península plurilingüe e multiétnica? Isto é a Península Ibérica! Unha rexión xeográfica real, nin ficticia nin imaxinaria! O que non a coñeza, que viaxe, porque viaxar é bo para a caspa!
*Faltan Canarias, Ceuta e Melilla, onde tamén existen grupos étnicos moi particulares, e o Val de Arán aparece en violeta como se alí se falase francés. No Val de Arán fálase aranés, que é unha variante do gascón, que se fala ao suroeste de Francia.
E isto é o mundo de Narnia: un mundo imaxinado. O locus amoenus da ideoloxía monolingüista xenófoba e etnocida de Rosa Díez e Galicia Bífida. É coma o Reino de Españalandia, onde habitan un príncipe e unha prinzesa, e onde todo o mundo vive a súa vida en castelán. O certo é que o Reino de Españalandia non existe; só existe na imaxinación dalgúns e algunhas...
Este señor, rei de Castela, escribiu as Cantigas de Santa María en galego en pleno século XIII, porque é sabido que fumaba estramonio, e non era consciente do que facía. A súa obra é un atentado contra a cultura española e contén mensaxes subliminais que incitan ao separatismo, porque está escrita en galego. É evidente!
e foi-ss'; e eles ficavan con mui gran pavor de morte.
Feito tan maravilloso Como o nome da Virgen
é aos bõos fremoso…
Qual é a santivigada ant' e depois que foi nada?
Madre de Deus, nostro Sennor
de Deus, nostro Sennor, Madre de nosso Salvador.
A qual diss' «Ave Maria» Gabriel e que seria
Madre de Deus, nostro Sennor...
Qual é a que sen mazela/pariu e ficou donzela?
Madre de Deus, nostro Sennor...
En qual per sa omildade s' ensserrou a Trĩidade?
Madre de Deus, nostro Sennor...
Qual é a que sempre bõa foi e dos santos corõa?
Madre de Deus, nostro Sennor...
Qual é a que per seu siso nos fez aver paraiso?
Madre de Deus, nostro Sennor...
Rosa das rosas e Fror das frores,
Dona das donas, Sennor das sennores.
Rosa de beldad' e de parecer
e Fror d'alegria e de prazer,
Dona en mui piadosa ser
Sennor en toller coitas e doores.
Rosa das rosas e Fror das frores,
Dona das donas, Sennor das sennores.
Atal Sennor dev' ome muit' amar,
que de todo mal o pode guardar;
e pode-ll' os peccados perdõar,
que faz no mundo per maos sabores.
Rosa das rosas e Fror das frores,
Dona das donas, Sennor das sennores.
Devemo-la muit' amar e servir,
ca punna de nos guardar de falir;
des i dos erros nos faz repentir,
que nos fazemos come pecadores.
Rosa das rosas e Fror das frores,
Dona das donas, Sennor das sennores.
Esta dona que tenno por Sennore
de que quero seer trobador,
se eu per ren poss' aver seu amor,
dou ao demo os outros amores.
Rosa das rosas e Fror das frores,
Dona das donas, Sennor das sennores."
Que vergonza para España! Isto é alta traizón!
Ponlle música se queres:
Esta señora é unha terrorista internacional en busca e captura. A súa obra non é representativa da cultura española. É máis, é unha bazofia, porque está escrita en galego. A quen se lle ocorre escribir poesía en galego? Por favor! Debería estar escrita en portugués ou español, que son linguas internacionais e de cultura. Segundo os lusistas e os fachas, o galego, con tódolos seus "localismos", só serve para falar coas vacas, os porcos, as cabras e as galiñas. Non para escribir poesía!
2. Segunda fronte: o lusismo kamikaze.
Ben, pois o caso é que, ademais de lidar con esta xente, en Galicia temos que vernos as caras cun sector da poboación moito menos importante e moitísimo menos numeroso, que, de feito, apenas ten representación política nin en Galicia nin en España; pero moi barulleiro e moi molesto. Se tiver que buscar unha metáfora moi gráfica, compararíao cun mosquito, é dicir, algo moi pequeno, pero que toca moitísimo o carallo. Este mosquito que nos toca o carallo aos galegos coñécese popularmente en Galicia como: lusismo, unha filia especial que sinten algúns por Portugal, o portugués e a Lusofonía, que chega ata tal punto que Portugal se converte na súa segunda patria ou nalgúns casos na primeira xa directamente. Portugalite crónica! Eu podo comparalo coa miña afección ao Xapón, ao xaponés e ao manga, por exemplo, e vós podedes comparalo con calquer hobby que teñades. A algúns dáselles pola Lusofonía e a outros dásenos por outros sitios... Que temos en común os galegos cos xaponeses? O gusto polo polbo! Oh, Xapón e Galicia, tan lonxe, tan preto!
Sen embargo, os popularmente coñecidos como lusistas non se fan chamar así. Eles autodenomínanse reintegracionistas, pero entre vós e máis eu tamén podemos chamalos REINTEGRISTAS. E que é o reintegracionismo? É unha ideoloxía, ou nin iso sequera, é unha palla mental, moi minoritaria, pero moi barulleira, que pretende reintegrar, como se iso for posible, o galego no portugués, porque ao seu xuízo, e só ao seu xuízo, o galego e o portugués son a mesma lingua. Xa de entrada, esta xente cae nunha contradición de base: se o galego e o portugués foren a mesma lingua, por que tería o galego que reintegrarse en ningures? Se xa son a mesma lingua, non fai falta reintegralo, non? E logo como é que queres reintegralo? Tratan ao galego coma se fose un drogadito. É unha lingua que necesita rehabilitación. Dende cando as linguas necesitan rehab? Dende cando as linguas e os dialectos se reintegran? É iso filolóxicamente posible ou é unha palla mental? É isto serio?
Explícocho de forma moi sinxela: o reintegracionismo é ao galego, o que Rouco Varela aos colectivos de gays e lesbianas. Entendes? O idioma galego é un desviado, un trastornado, un enfermo patolóxico que debe rehabilitarse e volver camiñar polas sendas e vieiros do Señor. O galego non debe recibir influencias de ningunha outra lingua do mundo, agás o portugués, porque, do contrario, detúrpase. O galego, dende a súa independencia, non pode estar aberto ao mundo, senón que debe estar enclaustrado na Lusofonía á forza, e subliño á forza, porque así é como eles o encaixan, á forza, con forceps, coma nunha urna, impermeabilizado das influencias do castelán, do inglés, do francés, do alemán e outras linguas coas que poida entrar en contacto.
Para iso, básicamente, esta xente pon o galego patas arriba: a fonoloxía, e consecuentemente a ortografía, a morfoloxía, sintaxe, o léxico e a semántica; substitúen tódolos trazos xenuínos do galego, e saen á rúa con todo o papo falando raro, é dicir, o seu código, que non é nin galego nin portugués, senón un código híbrido artificial, coma o Esperanto ou o élfico de Tolkien, que queda a medio camiño entre unha cousa e a outra, e que non é a lingua materna de ninguén. Este híbrido, coñecido polo trabalinguas de galegoportugués, provoca moitísimo rexeitamento social en Galicia, porque se sinte coma un ataque cara o galego, o noso, o normal, o xenuíno, o que fai o pobo galego.
1. Primeira fronte: o ultraespañolismo integrista, xenófobo e etnocida.
Por unha parte, temos que lidar cunha ideoloxía que persegue cegamente restaurar en España un réxime monolingüista, xenófobo e etnocida (tipo Rosa Díez ou Galicia Bífida), cuxa fin última é converter España nun país que non existe: Españalandia, el país de las Maravillas, un país ficticio, imaxinario e irreal, onde todo o mundo fala castelán. Estes son os que che din que a lingua propia de España, e común a tódolos españois, é o español, como se España, a terra que pisamos, falase algunha lingua. En España, que é un país moi extenso, heteroxéneo, con varios climas e rexións xeográficas moi diversas, máis ben, hai españois e son os españois os que falamos linguas, e nada máis lonxe da realidade, hai millóns de españois, e mesmo inmigrantes nacionalizados, que non teñen como primeira lingua o español. Sen embargo, a constitución española impóna como lingua común, e esixe o seu coñecemento, cousa que non pasa noutros países onde se falan varias linguas, coma o Reino Unido ou os Estados Unidos de América, onde a lingua de facto, o inglés, que ten un poder de comunicación considerablemente maior có español, non se lle impón por lei a ninguén. Logo, quéixanse, de forma insultantemente hipócrita, de que o estatuto de autonomía de Galicia di que a lingua propia de Galicia é o galego, e quéixanse simplemente co único obxectivo de deixaren os galegofalantes desamparados, e en evidente situación de desigualdade, fronte a lingua oficial de todo o estado. A esta xente, España—a real, a auténtica—impórtalles un carallo, falando mal e pronto, porque polo visto, non lles interesa moito a súa herdanza cultural, agás os touros. Estórballes, máis ben.
A min non me gusta cualificar esta ideoloxía, que utiliza o español como arma política, de ultradereita, que é o termo que popularmente se utiliza, porque me parece un termo bastante impreciso. Agora a todo se lle chama ultradereita. Paréceme que hai un abismo entre a ultradereita europea e o nacional-catolicismo español, que é o fenómeno ultradereitista autóctono de España. O ultraespañolismo este, ou como se chame, católico ou non, é moito peor cá ultradereita europea; de feito, está á dereita da ultradereita, porque se basea nos mesmos principios que conducen ao xenocidio: o exterminio total e absoluto daquel que é considerado inferior ou menos capaz, neste caso en función da identidade étnica, que vén determinada pola lingua e a cultura. Polo que sei eu, a ultradereita nacional-socialista, a real, a da marca patentada, por moi racista que sexa, ante todo respecta as identidades étnicas, ou polo menos, iso predica. De feito, esta é a base da súa ideoloxía. Se non o fixese, non sería racista, claro está. Sen embargo, esta ideoloxía ultraespañolista tan estraña que temos en España, que pretende homoxeneizar a península de norte a sur baixo unha soa lingua, cultura e identidade, a súa, máis ca homologable á ultradereita, éo ao comunismo. Paréceme máis propia dunha Unión Soviética, onde só se fale ruso, ou unha China Popular, onde só se fale mandarín, e onde as culturas e linguas rexionais non teñan cabida. Paréceme unha mestura oportunista de ambos discursos ideolóxicos. Non lle acabo de coller o punto. É realmente moi estraño. Supoño que os estremos se tocan. O ultraespañolismo é fanatismo, case relixioso, integrismo, que venera a lingua, cultura e identidade españolas coma se fose unha deusa omnipotente, monoteísmo ensimesmado, cego, incapaz de recoñecer o que pensa distinto. Unha cousa é ter certo sentimento patriota como cidadán, entendendo o que España é, que pode ser o máis normal do mundo, ou non, e outra cousa moi distinta é un sentimento patriótico homologable ao integrismo relixioso, que é o que pasa en España. Que é iso de: "gracias, Dios por ser español" ou o de "somos una gran nación"? Por iso chámolle ultraespañolismo, porque me parece fóra de toda proporción humana e racional. Ter certo sentimento patriótico polo teu país, se é que non fores nacionalista e considerares España o teu país, pode ser o máis normal do mundo, ou non, insisto, porque hai xente que non sinte nada; pero o que non é normal é telo aos niveis nos que se dá en España. Iso non é normal. E o de "somos unha gran nación" xa é para mexar coa risa. O movemento demóstrase andando. De momento, somos el hazmerreír de Europa enteira e medio mundo, así que o de gran nación vouno deixar en barbeito ata que cambie de dirección o vento.
Vedes isto? Védelo ben? Recoñecedes esta península plurilingüe e multiétnica? Isto é a Península Ibérica! Unha rexión xeográfica real, nin ficticia nin imaxinaria! O que non a coñeza, que viaxe, porque viaxar é bo para a caspa!
*Faltan Canarias, Ceuta e Melilla, onde tamén existen grupos étnicos moi particulares, e o Val de Arán aparece en violeta como se alí se falase francés. No Val de Arán fálase aranés, que é unha variante do gascón, que se fala ao suroeste de Francia.
E isto é o mundo de Narnia: un mundo imaxinado. O locus amoenus da ideoloxía monolingüista xenófoba e etnocida de Rosa Díez e Galicia Bífida. É coma o Reino de Españalandia, onde habitan un príncipe e unha prinzesa, e onde todo o mundo vive a súa vida en castelán. O certo é que o Reino de Españalandia non existe; só existe na imaxinación dalgúns e algunhas...
Este señor, rei de Castela, escribiu as Cantigas de Santa María en galego en pleno século XIII, porque é sabido que fumaba estramonio, e non era consciente do que facía. A súa obra é un atentado contra a cultura española e contén mensaxes subliminais que incitan ao separatismo, porque está escrita en galego. É evidente!
Véxase:
"De quanto ali trouxera,
pois viu que assi estavan catando-sse uu con outro
e que non se falavan, fillou todoo seu logopois viu que assi estavan catando-sse uu con outro
e foi-ss'; e eles ficavan con mui gran pavor de morte.
Feito tan maravilloso Como o nome da Virgen
é aos bõos fremoso…
Qual é a santivigada ant' e depois que foi nada?
Madre de Deus, nostro Sennor
de Deus, nostro Sennor, Madre de nosso Salvador.
A qual diss' «Ave Maria» Gabriel e que seria
Madre de Deus, nostro Sennor...
Qual é a que sen mazela/pariu e ficou donzela?
Madre de Deus, nostro Sennor...
En qual per sa omildade s' ensserrou a Trĩidade?
Madre de Deus, nostro Sennor...
Qual é a que sempre bõa foi e dos santos corõa?
Madre de Deus, nostro Sennor...
Qual é a que per seu siso nos fez aver paraiso?
Madre de Deus, nostro Sennor...
Rosa das rosas e Fror das frores,
Dona das donas, Sennor das sennores.
Rosa de beldad' e de parecer
e Fror d'alegria e de prazer,
Dona en mui piadosa ser
Sennor en toller coitas e doores.
Rosa das rosas e Fror das frores,
Dona das donas, Sennor das sennores.
Atal Sennor dev' ome muit' amar,
que de todo mal o pode guardar;
e pode-ll' os peccados perdõar,
que faz no mundo per maos sabores.
Rosa das rosas e Fror das frores,
Dona das donas, Sennor das sennores.
Devemo-la muit' amar e servir,
ca punna de nos guardar de falir;
des i dos erros nos faz repentir,
que nos fazemos come pecadores.
Rosa das rosas e Fror das frores,
Dona das donas, Sennor das sennores.
Esta dona que tenno por Sennore
de que quero seer trobador,
se eu per ren poss' aver seu amor,
dou ao demo os outros amores.
Rosa das rosas e Fror das frores,
Dona das donas, Sennor das sennores."
Ponlle música se queres:
WANTED!
Esta señora é unha terrorista internacional en busca e captura. A súa obra non é representativa da cultura española. É máis, é unha bazofia, porque está escrita en galego. A quen se lle ocorre escribir poesía en galego? Por favor! Debería estar escrita en portugués ou español, que son linguas internacionais e de cultura. Segundo os lusistas e os fachas, o galego, con tódolos seus "localismos", só serve para falar coas vacas, os porcos, as cabras e as galiñas. Non para escribir poesía!
Ambos personaxes non son en ningún caso representativos da cultura española, porque todo o mundo sabe que o idioma galego é antiespañol. Para desfrutarmos dunha auténtica e xenuína manifestación de cultura española ver fotografía abaixo:
2. Segunda fronte: o lusismo kamikaze.
Ben, pois o caso é que, ademais de lidar con esta xente, en Galicia temos que vernos as caras cun sector da poboación moito menos importante e moitísimo menos numeroso, que, de feito, apenas ten representación política nin en Galicia nin en España; pero moi barulleiro e moi molesto. Se tiver que buscar unha metáfora moi gráfica, compararíao cun mosquito, é dicir, algo moi pequeno, pero que toca moitísimo o carallo. Este mosquito que nos toca o carallo aos galegos coñécese popularmente en Galicia como: lusismo, unha filia especial que sinten algúns por Portugal, o portugués e a Lusofonía, que chega ata tal punto que Portugal se converte na súa segunda patria ou nalgúns casos na primeira xa directamente. Portugalite crónica! Eu podo comparalo coa miña afección ao Xapón, ao xaponés e ao manga, por exemplo, e vós podedes comparalo con calquer hobby que teñades. A algúns dáselles pola Lusofonía e a outros dásenos por outros sitios... Que temos en común os galegos cos xaponeses? O gusto polo polbo! Oh, Xapón e Galicia, tan lonxe, tan preto!
Sen embargo, os popularmente coñecidos como lusistas non se fan chamar así. Eles autodenomínanse reintegracionistas, pero entre vós e máis eu tamén podemos chamalos REINTEGRISTAS. E que é o reintegracionismo? É unha ideoloxía, ou nin iso sequera, é unha palla mental, moi minoritaria, pero moi barulleira, que pretende reintegrar, como se iso for posible, o galego no portugués, porque ao seu xuízo, e só ao seu xuízo, o galego e o portugués son a mesma lingua. Xa de entrada, esta xente cae nunha contradición de base: se o galego e o portugués foren a mesma lingua, por que tería o galego que reintegrarse en ningures? Se xa son a mesma lingua, non fai falta reintegralo, non? E logo como é que queres reintegralo? Tratan ao galego coma se fose un drogadito. É unha lingua que necesita rehabilitación. Dende cando as linguas necesitan rehab? Dende cando as linguas e os dialectos se reintegran? É iso filolóxicamente posible ou é unha palla mental? É isto serio?
Explícocho de forma moi sinxela: o reintegracionismo é ao galego, o que Rouco Varela aos colectivos de gays e lesbianas. Entendes? O idioma galego é un desviado, un trastornado, un enfermo patolóxico que debe rehabilitarse e volver camiñar polas sendas e vieiros do Señor. O galego non debe recibir influencias de ningunha outra lingua do mundo, agás o portugués, porque, do contrario, detúrpase. O galego, dende a súa independencia, non pode estar aberto ao mundo, senón que debe estar enclaustrado na Lusofonía á forza, e subliño á forza, porque así é como eles o encaixan, á forza, con forceps, coma nunha urna, impermeabilizado das influencias do castelán, do inglés, do francés, do alemán e outras linguas coas que poida entrar en contacto.
Mira para aí ho! Hahaha... Máis ca unha "naçom" parecen unha tribo! Hahaha.
Para iso, básicamente, esta xente pon o galego patas arriba: a fonoloxía, e consecuentemente a ortografía, a morfoloxía, sintaxe, o léxico e a semántica; substitúen tódolos trazos xenuínos do galego, e saen á rúa con todo o papo falando raro, é dicir, o seu código, que non é nin galego nin portugués, senón un código híbrido artificial, coma o Esperanto ou o élfico de Tolkien, que queda a medio camiño entre unha cousa e a outra, e que non é a lingua materna de ninguén. Este híbrido, coñecido polo trabalinguas de galegoportugués, provoca moitísimo rexeitamento social en Galicia, porque se sinte coma un ataque cara o galego, o noso, o normal, o xenuíno, o que fai o pobo galego.
Velaquí tedes a un destes líderes do reintegrismo, que fala raro. Imos analizar a entrevista.
Fixádevos que o primeiro argumento que dá é económico [???] e así como lle piden que desenvolva un pouco máis esa cuestión [Min 1:20 - iso significa que se pode reducir a historia dunha lingua a unha cuestión cuantitativa? É dicir, para ter máis éxito; máis proxección no mercado editorial, achegarnos máis a unha lingua porque teña máis falantes, simplemente?], di: "non, non nos referimos a iso" [???] Entón? A ver, dixéchelo hai un minuto. E a continuación arranca a falar de lingüística teórica. Pero non estabamos falando de economía? Repiten o discursillo que aprenderon coma cotorras sen razoar o que están dicindo. Estes non son conscientes nin do que din... E ademais, confunde dous termos. Está moi ben iso de distinguir entre lingua e norma, que é certo. Galego e portugués non teñen a mesma norma, como tampouco a teñen o checo e o eslovaco (ambos oficiais na UE), o serbio e o croata, o dinamarqués e o noruegués, o catalán e o occitano ou o español e o sefardí. Sen embargo, tamén cómpre distinguir entre o concepto de lingua, no que entran factores sociopolíticos e identitarios, e o de diasistema, que é un concepto superior ao de lingua, baixo o que ti podes agrupar linguas cun alto grao de compatibilidade mutua: tódalas mencionadas anteriormente, os dialectos do árabe, o hindi e o urdu, etc. Non confundas diasistema con lingua. Un diasistema é unha abstracción supradialectal e punto, pero no concepto de lingua éntranche factores sociolingüísticos e políticos. Unha lingua é oficial nun territorio determinado, ten unha academia oficial que a regula, dicionarios, gramáticas, libros de texto, literatura propia e mercado editorial, recursos en internet, estudos filolóxicos propios (Filoloxía Galega é unha carreira independente nas tres universidades galegas), medios de comunicación, etc. Sen poñermos en cuestión o diasistema lingüístico galego-portugués, ou mesmo o diasistema lingüístico romance, que ninguén o cuestiona, vasme negar ti a min que o galego non é unha lingua autónoma?
Minuto 6:02 - "A língua portuguesa nasceu na Galiza". Mentira cochina. A lingua portuguesa naceu no norte de Portugal (Portugal é o seu norte e o resto é terra conquistada), que non é o mesmo. Vaille dicir a un portugués que a súa lingua nacional, a sexta lingua do mundo, naceu nunha rexión española, a ver que che contesta! Diríache algo así, mira: olha, vai-te foder pá! Hai que ter moita cara!
Minuto 6:08 - "No momento en que hai que recuperar unha norma escrita; unha norma culta [nótese como él non considera a norma galega unha norma culta]; unha norma literaria [hay que joderse...]; pois, o máis razonábel sería estar próximos da nosa historia, que é esa e non outra". PERDÓN? E logo que facemos cos 800 anos canda León, Castela, e España, e dende que se independizou Portugal? Próximos da nosa historia, que é esa e non outra, seica. Gústeche ou non, son 800 anos de historia da lingua que pasaches polo forro. Iso moi obxectivo non é.
Minuto 8:04 - é lícita a utilización política dun idioma? E o outro quedou calado... Aí, aí, dálle duro! Pim, pam, pum! A loura, cuxa cara é un poema, porque está flipando moito, é Marga Pazos. Unha galega de raza, carallo!
Fixádevos que o primeiro argumento que dá é económico [???] e así como lle piden que desenvolva un pouco máis esa cuestión [Min 1:20 - iso significa que se pode reducir a historia dunha lingua a unha cuestión cuantitativa? É dicir, para ter máis éxito; máis proxección no mercado editorial, achegarnos máis a unha lingua porque teña máis falantes, simplemente?], di: "non, non nos referimos a iso" [???] Entón? A ver, dixéchelo hai un minuto. E a continuación arranca a falar de lingüística teórica. Pero non estabamos falando de economía? Repiten o discursillo que aprenderon coma cotorras sen razoar o que están dicindo. Estes non son conscientes nin do que din... E ademais, confunde dous termos. Está moi ben iso de distinguir entre lingua e norma, que é certo. Galego e portugués non teñen a mesma norma, como tampouco a teñen o checo e o eslovaco (ambos oficiais na UE), o serbio e o croata, o dinamarqués e o noruegués, o catalán e o occitano ou o español e o sefardí. Sen embargo, tamén cómpre distinguir entre o concepto de lingua, no que entran factores sociopolíticos e identitarios, e o de diasistema, que é un concepto superior ao de lingua, baixo o que ti podes agrupar linguas cun alto grao de compatibilidade mutua: tódalas mencionadas anteriormente, os dialectos do árabe, o hindi e o urdu, etc. Non confundas diasistema con lingua. Un diasistema é unha abstracción supradialectal e punto, pero no concepto de lingua éntranche factores sociolingüísticos e políticos. Unha lingua é oficial nun territorio determinado, ten unha academia oficial que a regula, dicionarios, gramáticas, libros de texto, literatura propia e mercado editorial, recursos en internet, estudos filolóxicos propios (Filoloxía Galega é unha carreira independente nas tres universidades galegas), medios de comunicación, etc. Sen poñermos en cuestión o diasistema lingüístico galego-portugués, ou mesmo o diasistema lingüístico romance, que ninguén o cuestiona, vasme negar ti a min que o galego non é unha lingua autónoma?
Minuto 6:02 - "A língua portuguesa nasceu na Galiza". Mentira cochina. A lingua portuguesa naceu no norte de Portugal (Portugal é o seu norte e o resto é terra conquistada), que non é o mesmo. Vaille dicir a un portugués que a súa lingua nacional, a sexta lingua do mundo, naceu nunha rexión española, a ver que che contesta! Diríache algo así, mira: olha, vai-te foder pá! Hai que ter moita cara!
O idioma nun principio chegaba ata Coimbra polo menos. A lingua é tan nosa coma deles.
Minuto 6:08 - "No momento en que hai que recuperar unha norma escrita; unha norma culta [nótese como él non considera a norma galega unha norma culta]; unha norma literaria [hay que joderse...]; pois, o máis razonábel sería estar próximos da nosa historia, que é esa e non outra". PERDÓN? E logo que facemos cos 800 anos canda León, Castela, e España, e dende que se independizou Portugal? Próximos da nosa historia, que é esa e non outra, seica. Gústeche ou non, son 800 anos de historia da lingua que pasaches polo forro. Iso moi obxectivo non é.
Minuto 8:04 - é lícita a utilización política dun idioma? E o outro quedou calado... Aí, aí, dálle duro! Pim, pam, pum! A loura, cuxa cara é un poema, porque está flipando moito, é Marga Pazos. Unha galega de raza, carallo!
Minuto 8:50 - Cando lle preguntan polo independentismo. Se independentismo e reintegrismo van da man: "Eu trabalho com companheiros que nom acreditam na existência das naçons; de nenhumha naçom". Si, iso con respecto ao comunismo e á esquerda máis radical xa o sabiamos. Preguntémoslles aos tibetáns, aos ucraínos, aos polacos, aos estonios, aos lituanos, aos eslovacos, aos romaneses, aos búlgaros, aos moldavos e a un longo etcétera para que compartan a súa experiencia connosco. ET-NO-CI-DIO. Máis adiante, cara o final da entrevista, fai referencia aos fondos da Unión Europea, que segundo eles, deberían estar destinados a borrar as barreiras lingüísticas (si, pero só as que a ti che interesan, non?). O que tamén podería ter dito é que quere que a Unión Europea se converta nunha nova URSS, porque é o que suxire, e que os galegos deixen de ser galegos, que os portugueses deixen de ser portugueses, que os franceses deixen de ser franceses, que os italianos deixen de ser italianos; e tamén, de paso, eliminar os xitanos, os xudeus, e con eles as súas culturas, tradicións e modus vivendi, etc. Etnocidio a nivel continental! Un pobo, unha identidade, unha raza, unha cultura, unha lingua, unha relixión, un Deus, una identidade sexual, unha ideoloxía política, etc. A min o número un dáme moito medo; prefiro a diversidade. Ese é o estado natural, normal e san das cousas.
Minuto 9:37 - "O galego nos medios de comunicación [...] Que carencias aprezan dende o MDL?" O comentario que fixo ao comezo sobre unha presunta baixa calidade do galego nos MMCC aos propios xornalistas da TVG tívolles que sentar coma un tiro. Eu creo que estaban pensando en plan: "vasme dicir ti como teño que falar o galego?" É dicir, a ti danche voz—por primeira vez—nun medio de comunicación, chegas e pólos verdes? A iso chámolle eu tacto! Escoitáchedes algunha vez falar da retranca galega? Esa capacidade innata dos galegos para dicir as cousas con segundas (terceiras e cuartas... ). Pois ben, eu creo que os xornalistas están facendo moi bo uso dela! Cada pregunta é un dardo velenoso. As preguntas e as súas reaccións parécenme moi representativas. Eu creo que calquer galego se faría exactamente as mesmas preguntas e reaccionaría exactamente da mesma maneira.
Minuto 11:42 - Para pechar a entrevista, pregúntanlle pola súa primeira lingua. Recoñece que a súa lingua materna é o castelán (os anos oitenta, bla, bla, bla... ). Que curioso, non si? Os que me leades dende outras partes de España, teredes que estar flipando. Pois as cousas sonche así. Os galegos que falan galego dende o berce (monolingües ou bilingües) nunca son reintegracionistas. É moi difícil cambiar as formas que adquiriches de cativo polas formas dunha lingua estranxeira, coma o portugués. E o rexeitamento social radica aquí precisamente, estes reintegristas, que foron educados en castelán, vanlles falando en portugués (home, iso que fala el, que máis ca galego ou portugués, soa a portunhol, porque parece portugués pronunciado á española) aos galegofalantes de verdade, porque pensan que falan o galego mellor ca eles, e van dando leccións: tes que falar así e non doutra maneira. Hai que ter moita cara. Nos anos oitenta tamén nacín eu, tamén fun educado en castelán por pais galegofalantes, que falan galego con todo o mundo, agás comigo, a miña irmá e os meus curmáns, e non se me dá por falar reintegrado. Que conste que eu recoñezo que falo castelán polos cotobelos, pero non lle vou dando leccións aos meus amigos que falaron galego toda a súa vida. Eles danmas a min!
3. Terceira fronte: a galaicofobia catalá.
Noutras zonas da Península como Cataluña e a Comunidade Valenciana existen problemas lingüísticos similares. Home, non exactamente similares. A diferenza é que o galego e o portugués separáronse sós ao longo da historia, porque houbo unha fronteira entre Galicia e Portugal durante case oito séculos (cómpre lembrar que as fronteiras políticas cortan o continuum lingüístico), pero o catalán e o valenciano sempre foron da man, e agora teñen dúas normas, e uns non toleran as normas do outro. Polo tanto, non é exactamente similar. Sabedes que os valencianos din falar unha lingua distinta da dos cataláns dado que o nacionalismo catalán ten pretensións soberanistas sobre Valencia. Como aos cataláns lles interesa dicir que o valenciano e o catalán son a mesma lingua, aplican a mesma vara de medir, de forma moi prepotente, moi arrogante e moi ignorante, ao galego e ao portugués. Xeopolítica pura e dura! O problema aquí non é lingüístico, porque a comunicación entre catalán e valenciano funciona perfectamente. O problema é político. Os nacionalistas cataláns confunden os conceptos de lingua e norma e falan de seccesionismo lingüístico [?] só polo feito de que o valenciano teña unha norma propia. Iso é estúpido. Non hai ningunha lingua seccionada. As linguas teñen xeralmente dúas, tres, catro normas distintas, dependendo dos territorios, e ninguén pon en dúbida a súa integridade.
E isto non o digo por dicir, isto dígoo con coñecemento de causa. Non é nin a primeira nin a segunda nin la terceira nin a cuarta nin a quinta nin a sexta, senón a enésima vez (xa perdín a conta... ) que na miña vida me cruzo cun nacionalista catalán (en persoa, nun chat, nun foro, no Youtube, no Yahoo, etc) e este despreza a miña lingua, dicindo que o galego é, palabras textuais, a versión blavera do portugués, que falamos un dialecto deformado e corrompido polo castelán [?], e ademais rise del, por asuntos tan infantís, vanais e irrelevantes coma o feito de que as nosas consoantes fricativas non vibran, e as súas si, ou porque escribimos coa grafía eñe, e eles non, ou mesmo polo acento. Fixádevos se a actitude é infantil, e sobre todo, etnocéntrica. Pensan que o valenciano é a vara de medir de tódalas linguas do mundo, porque non son quen de ver alén do seu fuciño... E os peores non son os propios cataláns, non. Os peores son os valencianos pancatalanistas, que xa aceptaron o catalán como a súa propia lingua, porque a estes é aos que máis lles rebenta que o galego sexa unha lingua autónoma. Como a súa lingua non é lingua, pois imos tocarlles o carallo aos outros, porque eles son 1st class Autonomous Community, con pedigree, e nós non.
Digo catalán, e non doutro sitio, porque así teño que dicilo. Non é unha afirmación gratuíta. En Melilla, en Canarias, en Castela-A Mancha, Madrid ou mesmo no País Vasco non se reflexiona sobre este tipo de cuestións. Reflexionan, opinan e posiciónanse aqueles que están metidos no allo, é dicir, cataláns e valencianos. Eu estou mencionando a quen teño que mencionar. Aclaro este punto, porque estes tiran a pedra e logo agochan a man, é dicir, tras un sonriso hipócrita negarán mil veces ter atacado o galego, e isto seino eu ben, porque eu son galego e esta xente tense cruzado no meu camiño en numerosas ocasións. Falo dende a miña propia experiencia. Ás veces non ten por que ser un ataque explícito, senón se cadra algo máis sutil. Ao mellor poslles unha copa nun bar e dinche muito obrigado ("moitas grazas" en portugués, como imaxino que ben saberedes), que nunca na vida se utilizou en Galicia, en lugar do noso agradable graciñas, por exemplo, e ti por non ser maleducado, aceptas polbo como animal de compañía, sonrís, calas a boca e segues co teu traballo. Estou segurísimo de que máis dun galego que estea lendo isto poderá recoñecer esta escea ou esceas similares.
A realidade é que a esta xente lle molesta a nosa lingua. Moléstalles a autonomía do noso idioma. Estórballes o galego. O feito de que a nosa lingua teña unha norma propia, onde se recollan as nosas voces e rexistros, moléstalles, e moléstalles por sucias intereses xeopolíticas, é dicir, porque os valencianos, coitados, saíronlles ra. Home, algún valenciano hai por aí que tamén mira o galego con recelo, sobre todo os de Castellón, e eu teño coñecido máis de un, máis de dous e máis de tres. Eu non opino se o catalán ou o valenciano, ou o hindi e o urdu, son a mesma lingua ou non, porque eu non falo nin catalán nin valenciano (os dous), nin hindi nin urdu, e ao non coñecelos (os dous), non me posiciono, porque non podo facelo. Só podería facelo dende a ignorancia se fose un prepotente, coma eles; pero non o son. Non é da vosa incumbencia opinar ou posicionarvos con respecto ao galego. A ninguén lle interesa a vosa opinión. O chovinismo catalán, ese complexo de superioridade que lles leva a crerse máis guay có veciño, paréceme repugnante.
Algúns reciben da súa propia menciña. Os cataláns sodes uns leiriñas...
A medida que leades esta entrada, e sobre todo a sección lingüística, irédesvos decatando. Non se mira nin con recelo nin con desprezo nin por riba do ombro a un galego que fale na súa lingua. Non vos creades máis ca ninguén, porque non sodes máis ca ninguén, polo simple feito de que as vosas consoantes fricativas vibren. É tan estúpido como soa. Estes chegan a Galicia e van falando altísimo pola rúa para que escoites a súa lingua, e para que te decates de que están aí. E se che preguntan, oes, como se di ou se pronuncia isto en galego?, e escoitan o son interdental fricativo xordo do ce, tan infinitamente castelán para eles, ou unha fricativa xorda (xente, xunto, Sanxenxo, que non son capaces nin de pronuncialo, porque se atascan. Sanchencho? Chanchencho? Xanchenxo?) mírante cun sorriso interesante, din ah, e pensan para adentro, en lugar de responder ou calquer cousa, calan. Recoñeces a escea? Estou tratando de ser o más descritivo posible. Seguro que si.
Vós dicides Jordi cunha vibrante e nós dicimos Xurxo cunha xorda, e non por iso vós ides ser nin máis guays nin máis chachi nin máis cool nin máis in. Parádesvos a pensalo? Ridículo. É moi infantil. É patético. Isto é puro chovinismo. Se esixides respecto polo voso, respectade o dos demais. Non merecedes respecto, e eu, de feito, non vos respecto. Nese senso, os madrileños, os andaluces ou os canarios son bastante máis educadiños ca vós, e seguramente negarédesvos a asumilo, pero isto é así. É certo. Xamais na miña vida, xamais, vin un madrileño, un andaluz ou un canario en Galicia dicindo: "habláis un dialecto deformado del portugués" ou calificacións semellantes. É máis, máis dunha vez algún amigo madrileño tenme pedido que lle fale expresamente en galego, porque di que lle gusta escoitalo.
Sanchencho? Chanchencho? Xanchenxo? Chin chan chun? Shin Chan? Pero vamos ver, como se pronuncia regió en catalán, região en portugués e region en francés? Con exactamente o mesmo son, non? Unha fricativa sonora (vibrante) nas tres linguas. Vale, como se pronuncia rexión en galego? Cunha fricativa xorda, que non vibra. Quen é aquí o que ten o trazo distintivo? Pois o galego. Os nosos sons son únicos e xenuínos, e non se pronuncian así en ningunha outra lingua romance. O galego non é catalán! De feito, hai un abismo entre elas. O galego é unha lingua fermosísima e o catalán é un espantallo monstruoso.
E agora me diredes que achegue probas. Pois ben, este tipo de descalificacións téñoas visto escritas en foros cataláns e en comentarios escritos en catalán en portais de internet por indepes sabelotodo. Póñovos a ligazón se queredes, para verdes que non fago afirmacións gratuítas, porque haberá por aí algún que pense que teño moito papo. A ver, ligazón plagada de xenofobia gratuíta marchando. É só cuestión de escribir a palabra gallec nos foros de lingua do Rincón Catalán: gallec. Calquera dos posts que veredes aí está plagado de comentarios xenófobos e chovinistas. Estas son algunhas das perlas que atopei, surfeando polos foros: "I de què serveix que els sàpiguen parlar o no, el parlin o no, si s'ha convertit en un dialecte del castellà? Si a les televisions espanyoles ni els subtitulen, ja!" ou "Està tan hipercastellanitzat que s'entèn sense fer gaire esforç". Vale, eu tamén entendo o catalán sen facer ningún esforzo. Ademais, coido que tampouco deberían gastar diñeiro público en subtitulalo, porque se entende perfectamente. É perder o tempo e tirar cos cartos! (niso sodes expertos... ). O catalán é como falar en castelán, pero cortando as palabras ao final. Como pensas que nos soa a nós? Eles palatalizadas, artigos determinados el e la, vogais puras onde o galego ten ditongos (ouro, madeira vs or, madera), etc. Pensas que o catalán non soa coma o castelán a oídos dun galego? Pois si, soa tal. Polo tanto, non fai falta que o subtituledes. Mimá, que pastón iamos aforrar! "El cas, és que a Galicia hi ha una especie de blaveros que pretenen separar al màxim el galleg del portugués. Diria que fins i tot hi ha dues normatives i les dues són oficials. Els del PP parlen molt malament el galleg, per això s'entén tant." Pois non, a maioría dos galegos falan galego, e mira ti, por desgraza, votan ao PP, porque os partidos nacionalistas que temos en Galicia, á esqueda da esquerda, que se definen como marxistas, leninistas, stalinistas e non sei cantas cousas raras, non constitúen unha alternativa de goberno, porque ninguén os toma en serio. Se fosen un pouquiño máis centrados, e lle chamasen ao país como se chama, e non cun topónimo deturpado, se cadra poderían chegar a máis xente. Eu non voto ao PP, porque che son un cabaleiro da Orde dos Sodomitas e temos un código de honra moi estrito que nos prohibe facer esas cousas, e non che vou dicir a quen voto porque non che importa.
Outra, mira, mira: "Consideres o considereu que el gallec és la mateixa llengua que el portgués? no té massa a veure amb el fil però aprofito per preguntar ja que suposo que ets gallec. Amb els gallecs que he parlat sempre m'han dit que no, que el gallec és gallec i el portugués és portugués però em fa dubtar el fet de que dues llegües que en principi s'assemblen tant i què geograficament són tan pròximes no tinguin res a veure l'una amb l'altra." Outra vez a vaca no millo! E un australiano, co grande que é Australia, pensará: e logo como che hai tantas linguas distintas na Península Ibérica, mate? Mira ti que casualidade, eu tamén che teño exactamente o mesmo pensamento con respecto ao catalán e ao occitano. Se están tan preto, como é que son dúas linguas? Logo, vén o reintegrista, que quere colegueo con eles, e respóndelle todo cheo: Si és la mateixa llengua [?]. No ho diem nosaltres,ho diuen els experts linguistas de tot el món [Si, por iso Filoloxía Galega é unha carreira independente nas tres universidades galegas e por iso existe un Departamento de Estudos Galegos na Universidade de Oxford, por exemplo, porque os galegos estamos todos tolos e porque ti, que es un raconaire indepe, sabes máis ca ninguén]. Però el gallec és gallec i el portuguès portuguès [Pero non eran o mesmo?]. Cadascuna representa a un poble diferent amb identitat pròpia. A pesar d'això en el nord de Portugal a partir del ric Duero la mayóría se senten gallecs, fins i tot més gallecs que portuguesos [?]. Os únicos auténticos portugueses que eu coñezo son os norteños, de novo, Portugal é o seu norte e o resto é terra conquistada. Víchedes, que maneira de mentir? Pero, no te lo pierdas, inmediatamente intervén a conversa un portugués e pon ao reintegrista no seu sitio: "I si és com dius perquè al referendum sobre la regionalització [de Portugal] la majoria aclapadora dels municipis del Nord va votar No? S'ha de tenir descarament per parlar de "prepotència" i "deixa'm en pau" quan tu vens al racó fent servir un traductor automàtic opinant sobre la nació dels altres com qui dóna lliçons, que els Països Catalans no sé què, que Catalunya això i València aixà, amb analogies amb Galícia i Portugal que no tenen cabuda. [moi certo. As comparacións sempre son odiosas] Ara et fas la víctima? E sim, podes estar descansadinho que te deixo em paz, até estou a pensar pôr-te como ignorado. Tenho melhores coisas para fazer que ler a parvoíce das tuas demagogias." Aí falaches, carallo!
Máis? Queredes máis? Teño máis, eh: "la llengua gallega gairebé no és més una llengua. Vaig estar escoltant un programa en castellà i quan algú va començar a parlar en gallec em calia uns 30 segons per adonar-me del fet que ja no parlaven en castellà, ho sentia com un castellà estrany." Pero eu teño exactamente a mesma impresión a respecto do catalán, insisto. Soa coma un castelán estraño. É coma falar en castelán, eliminando as desinencias das palabras. Cortas a palabra ao final e listo. Outro: Només reintegracionista. Fer oficial la normativa aïllacionista (i també la fonètica) és bastant monstruós. Pero como poden calificar a fonoloxía do galego de monstruosa? Como pode existir xente que teña tanto odio cara a lingua galega? Máis? Ni de conya. Reintegracionista i prou. El gallec no és un dialecte del castellà. Non, é un dialecto do portugués, porque o digas ti. Vedes quen está realmente detrás do reintegracionismo? Vedes quen é o verdadeiro brazo do reintegracionismo? O catalanismo, ou mesmo, o sionismo catalán, ten a culpa, e os partidos pseudonacionalistas que temos en Galicia, en particular o BNG, que lles lamben o cu, tamén. Eles son os que promoven o suicidio identitario. Tódolos galegos que foron algunha vez a Barcelona veñen co cerebro lavado, convertidos en reintegracionistas, só para satisfaceren os intereses do sionismo catalán. Xa sabedes, comézase pola lingua, e remátase vendendo o pobo galego ao país do lado coma se de mercadoría se tratar. Pensan que somos Alsacia na Segunda Guerra Mundial: mercadoría; moeda de cambio, ou mesmo Chipre, unha illa anana, divida en non sei cantos territorios: zona autóctona greco-chipriota, República Túrquica de Chipre do Norte (recoñecida só por Turquía), zona neutral das Nacións Unidas e dúas bases británicas. Iso é o que eles queren.
Chipre, unha illa fodida, no sentido máis literal da palabra, a Galicia do sionismo catalán e o reintegracionismo.
Esta xente é absolutamente desprezable. É repugnante. Son xente fachendosa e clasista, e non merecen respecto ningún por parte de nós, nin eles nin aqueles que, por unha parte, se fan chamar galeguistas, e por outra, non nos defenden cando os cataláns nos insultan. Se o insulto vén de Madrid, o BNG inmediatamente se pronuncia. Se o insulto vén de Barcelona, coma o último de Artur Mas, chamándonos semianalfabetos en público, o BNG non abre a boca. Tódolos galegos somos perfectamente conscientes diso e da hipocresía e a dobre moral de formacións políticas que se enchen a boca dicindo que son galeguistas e logo non o demostran cando hai que demostralo.
O galego na Universidade de Oxford. Supérao! Como era aquilo que dicías? Ho diuen els experts linguistas de todo el món? Ah, si? Agora traga as túas palabras e que che aproveite!
Estudantes alemáns de galego. As universidades alemás ofrecen cursos de galego. Supérao! Eu, moi sinceramente, prefiro que aprendan o galego os alemáns e os ingleses, e non os cataláns. A quen lle importa? Eses que aprendan o portugués se tanto lles gusta. Eu tamén prefiro perder o meu tempo estudando francés, por exemplo, ou occitano, que teñen un acento moi bonito, e non catalán.
O portugués afastouse do galego por mor de 800 anos de fronteira. Sinxelamente creáronse dúas comunidades lingüísticas distintas durante nove séculos (case un milenio). Nós quedamos onde estabamos e ninguén forzou a separación. Portugal independizouse do Reino de Galicia e León, a base de cortarlles o pescozo aos galegos, en xuño de 1128. Nacemos para estar xuntos, coma o último single da Marta Sánchez, pero... Éche o que ten a vida. Botade contas! Lede un pouquiño sobre a independencia de Portugal na Wiki, que está ao alcance de todos: Batalla de San Mamede. Afonso I para conseguir a independencia de Portugal loitou contra tropas galegas, particularmente contra a súa propia nai, Tareixa de León (manda carallo... A súa propia nai! Vós védesvos con todo un exército dispostos a matar á vosa propia nai? Uf... Sobre a escisión de Portugal tiñan que facer unha película) e ao nobre galego Fernando Pérez de Traba. Portugal non se independizou nin de Castela nin de España, que aínda non existía. Portugal independizouse de Galicia.
A ver, explícovolo con peras e mazás, coma Ana Botella, para asegurarme de que me entendedes. Os galegos medievais eran os de Izquierda Republicana de Cataluña e os de Convergencia y Unión, vale? Eles querían gobernar os Países Catalanes eses, a Übercataluña, que en aquela época era o Reino de Galicia e León (Galicia, Portugal, Asturias e León), mal chamado "Reino de León", porque segundo pon nas inscricións do Panteón Real da Catedral de Santiago, onde xacen os reis de Galicia, os reis daquel reino foron coroados "Rex Legionis et Gallecie", e eu por "Rex Legionis et Gallecie", entendo rei de dous países distintos. Polo tanto, non fai falta ser catedrádico de historia para saber que Galicia e León non eran o mesmo país, como sempre nos pintaron nos mapas deturpados dos libros do colexio. Iso é falso. Ademais, os reis de León eran galegos, e nacidos en Galicia, coma o famoso Afonso VII, nacido en Caldas de Reis (Pontevedra), e coroado rei de Galicia en 1111 na catedral de Santiago polo arcebispo Xelmírez, e posteriormente rei de León e Castela. Ben, o caso é que, como podedes ver, os galegos medievais éranche moi gobernantes, coma vós. Alí todo o mundo ás ordes de Santiago de Compostela, vale? Entón claro, había xente que non estaba de acordo. Os portugueses eran os blaveros, que odiaban os galegos. O poder político, relixioso e económico do noroteste peninsular sempre o tivera Braga (Portugal), dende tempos da Gallaecia romana e do Reino Suevo. Cando xurdiu Santiago, as cousas cambiaron, e aos portugueses escarallóuselles o choio. Resumindo, houbo historias moi raras polo poder político, económico e relixioso do reino entre as dióceses de Braga e Compostela. Por iso acabáronse picando, provocaron unha guerra e mandáronnos a tomar polo cu.
Barrio sésamo para fachillas españois e portugueses, e burriños cataláns.
Antes.
Despois.
Viches? Non era tan difícil.
Hai que ter un pouquiño de respecto, ser un pouquiño máis humilde e ter menos prexuízos con respecto a outras linguas. O que xa dixen, espero que esta entrada serva para dar a coñecer directamente as diferenzas, que non son poucas, entre o galego e o portugués, e botar luz sobre esta cuestión. Eu non vos culpo por ferirdes o meu orgullo étnico (realmente non sei como definilo. O de étnico sóame un pouco tribal, pero se digo nacional xa me meto en leas. Penso que étnico é o termo máis axeitado) en máis dunha ocasión, porque falades dende a ignorancia, e esta é moi atrevida. Que vos parecería negar a lingua e identidade catalás, e reintegralas, e nunca mellor dito, repito, reintegralas, no occitano canda o provenzal, o linguadociano e o gascón? Que vos parecería que andivesen bailando coa ortografía e os trazos fonolóxicos e morfolóxicos do catalán? Caralludo para avanzar na normalización do catalán, non? Que vos parecería un suicidio lingüístico, étnico, cultural e identitario? A min é que me encantaría escribir o galego co alfabeto hiragana do xaponés ou en táboas de barro con escritura cuneiforme, coma o hitita. Encantaríame, en serio, para ser máis guay ca vós, pero me conformo con algo máis funcional.
Taráaa! Sorpresa, sorpresa! Que? Que vos parece? Estes mapas circulan por aí, eh. Admito que non son da miña propiedade intelectual. Isto é un mapa do occitano, que vén sendo un caixón desastre, onde cabe de todo. Inclúense nel tódolos patois do sur de Francia e alén dos Pireneos. Que o provenzal se parece ao gascón coma un ovo a unha castaña? Non importa! Facemos a vista gorda e listo! Non imos entrar en detalles, que me doe a vista! De feito, tal e como mostra este mapa, teñen máis en común o catalán co linguadociano (centro) có gascón (vermello) co provenzal (branco). Verémolo dentro duns parágrafos!
Ui, que risas! Atopei este artigo na Wikipedia catalá: diferències entre el català i l'occità. Ah, si? Bueno! Non me digas? Quitáchedesme a idea! Adiantáchedesvos! Mira ti que listos! Pois, sentíndovolo moito, paréceme a min que hai máis diferenzas entre galego e portugués ca entre català y occità. A medida que leades o meu artigo, verédelo. Deume a risa, ademais, cando vin a sección do artigos determinados. Ah, pero o artigo determinado lo do occitano non existe nin en Cataluña nin na Comunidade Valenciana? [nótese ironía implícita] Non existe ou non o queredes ver? Contádeme, que fixéchedes con el?
O último indepe cacalán que atopei polas redes sociais soltoume o seguinte:
De novo, o seu ataque xenófobo volve ser sutil. En principio, o catalibán quéixase da opinión dunha andaluza (@kuraraspain), que confesa que o portugués lle parece unha lingua distinta (uh, información sociolingüística! Pero que interesante!). A continuación, o catalibán, que segundo o seu perfil tiña 25 anos, e sería socio do Barça, coma de costume, cuestiona a autonomía do galego. Nisto que un galego espontáneo intervén na conversa, e con gallardía, respóndelle que o galego é unha lingua independente, e todo cheo vaille falar dos romanos e os xermanos. O catalibán insiste, négase a aceptar a realidade (iría fumado de estramonio... ) e suxire que dado que o galego e o portugués son tan próximos, deberían unificarse (non sei a santo de que lle podería picar a el... ). Pero non só iso, espera! Segundo el, galegos e portugueses deberían convivir baixo o mesmo estado, onde non exista nin unha identidade galega nin unha identidade portuguesa, coma se de serbios, bosnios, croatas e montenegrinos (todos eles falantes da mesma lingua: serbocroata) na antiga Iugoslavia se tratase. É dicir, esta xentalla reclama o dereito de autodeterminación para eles, pero só lle concede ao pobo galego a posibilidade de cambiar de estado, coma se fosemos gando...
A miña primeira reacción perante semellante mesquiña idea foi: ignorante! Que sabes ti do pobo galego? Pretende que a súa intención pareza inofensiva, e ata humanista: veunos falar de borrar fronteiras e de fraternidade entre os pobos (si, claro, moi ben, pero as unións só as que a vós vos interesan, non? As unións cos aragoneses, casteláns, andaluces, canarios, asturianos, galegos e mesmo occitanos, non vos tiran moito... ). Sen embargo, como nós non somos parvos, advertimos que a súa intención é unha visión da península matemáticamente simétrica e paralela. Galicia e Portugal baixo un mesmo novo estado fronte á súa Übercataluña, espallada sobre Valencia e as Baleares), a pesar de que non o confese explícitamente. Xa, pero sabes o que? Non existe ningunha distribución matemáticamente simétrica e paralela dos grupos étnicos nin da Península Ibérica nin de ningún outro sitio, listo do carallo! O que pasa é que queres ser moi listo, pero nós sómolo máis, así que non veñan gobernando tanto!
É coma o demo que nos atenta! Achanta, demo, achanta! Aghrú, aghrú!
Vedes? Comézase pola lingua e acábase pola CHECOSLOVAQUIA! Unha IDENTIDADE MILENARIA, que nunca na historia deixou de existir como tal, dende os kallaïkoi, pasando polos gallaeci, ata os GALEGOS... a tomar polo cu! HARA KIRI! Ademais, o que máis me irrita é que o nome da entelequia commie cádralles. Cádralles, porque xuntan os dous nomes e todo lles cadra. NON! NON! NON! Un estado federal, que o que che venden os reintegratas, con Portugal é imposible, porque o peso político de Galicia sería moito maior comparativamente ao de calquer rexión administrativa portuguesa, incluíndo as rexións autónomas (Azores e Madeira). Dez millóns e medio de portugueses fronte a menos de tres millóns de galegos? Pero que tipo de federación é esa? É totalmente desequilibrado! (produto das súas mentes desequilibradas... ). Portugal realmente é inmenso! Entre o territorio continental, os dous arquipélagos e as augas territoriais que quedan polo medio, sobre as que exerce plena soberanía, é como 20 veces o tamaño de Galicia. Logo, a Checoslovaquia é unha idea contraproducente para os propios portugueses. Eles só aceptarían que Galicia se incorporar a Portugal, que é o estado máis centralista de Europa, coma unha rexión máis, administrativa, canda o Algarve ou o Alentexo, e sen poder político ningún, para non desequilibrar o estado, reorganizando Galicia en distritos coma o resto de rexións. Nada de estatuto, Parlamento, Xunta de Galicia... Nada de nada. Entón, a torpe idea, vólvese contraproducente para nós, porque Galicia perdería absolutamente todo o seu poder político. Sería un auténtico suicidio!
Mapa da Übercataluña (fixádevos que aparecen por aí Euskadi e a Occitania coma países independentes canda eles e Portugal. Galicia, sen embargo, integra España. Hahaha) ou como lle chaman eles: "Países Cataláns", que parece ser unha entelequia new age, produto do consumo inxente de marihuana, composta por LEIRAS que se espallan por todo o Mediterráneo occidental, digna de calquer Iugoslavia ou Checoslovaquia commie que se prece. Estes mapas circulan por aí. Aquí radica esa interese tan desinteresada (un oxímoron ou contradictio in terminis... ) en que Galicia pase de ser unha nación (= pobo, etnia) ou nacionalidade histórica a unha rexión portuguesa, provocando un suicidio identitario inducido. Teñen que establecer necesariamente o paralelismo para que os valencianos cedan e poder botarlles as porcas gadoupas ao pescozo. Pois ides comer e darlle á moa!
Unha leira chea de toxo para ilustrar esta sección. Paréceme unha imaxe moi axeitada.
A miña resposta ao seu comentario é firme e agresiva, porque eu xa ía quentiño (levo moitos anos cruzándome con esta xentalla e xa entro a saco... ) e colle e nega ter afirmado o que suxeriu (cínico de merda... ), pero unha vez insisto, confírmao y reafírmase. Segundo el, o meu nacionalismo español impídeme ver "más allá de los puntos de vista establecidos". Non, non te enganes. O meu orgullo ferido é o galego; non o español (eu non che son indepe, pero que lle vaian con ese conto aos do BNG, ou aínda peor, aos do FPG ou aos de Terra Galega ou aos de Converxencia Galega, a ver que lles contestan... ). É a ti ao que as doses inxentes de alcohol que te tomas cada fin de semana non che deixan ver a realidade con claridade. Que necesidade temos os galegos dun suicidio identitario? Pides autodeterminación para os cataláns e non respectas a identidade e cultura galegas? Tamén podemos deixar o galego e o portugués como están, xa que nesa separación natural radica a boa relación entre ambos, e poderiamos deixar que o catalán se achegue de forma natural e progresiva ao castelán para que volvan ser a mesma lingua, xa que a fin de contas, houbo un tempo no que o foron: o latín, e agora vense separados por fronteiras medievais artificiais. Pero que xentalla estúpìda e engreída que se cren deuses para reorganizar o cosmos!
Fieeeeeeeeeeeeesssshta neeeeeeeeeng!!! hauhauhauhau gññññññññeeeeeeeeee el gallec es un dialecte del portuguèsssss uuuuuuuuuuiiiiiiiiiiiii nooo espera!! es un dialecte del castellàaa qualquier cosa menys una llengua independent iiiiiiiiii no no he acabat ni la ESSSSOOOOO gñeeeeee
Agora fixádevos neste mapa das linguas minorizadas de Europa (pinchade para velo en grande). Abaixo á dereita hai unha carta co nome das linguas de España. O número 6 é o galego (gallec), PERO tiveron que poñer "portuguès" entre parénteses, porque senón non fan de ventre tranquilos. Este mapa está asinado pola Generalitat de Catalunya. Isto paréceme subestimar a identidade galega e mesmo unha aberración histórica. A partir de agora son eu o que vai poñer occitano entre parénteses cada vez que mencione o catalibán (occitano).
Fagamos un exercicio de lingüística comparada. Comparemos un texto escrito en aranés (gascón), occitano linguadociano, catalán (sudoccitano) e valenciano:
Aranés (Gascón, dialecto oeste do occitano. Falado en Aquitania):
"Era mitologia ei er estudi des mites, designe eth conjunt des relats mitiqui estacadi a ua civilizacion, ua religion o un tèma particular. Era mitologia pren sens e activitat laguens d'ua cultura sòci-religiós. Era paraula ei generauments utilizada entà descríuer es sistèmes religiosi des ancians mons o des civilizacions prumères, alinhades laguens der espaci o laguens deth temps."
Aranés (Gascón, dialecto oeste do occitano. Falado en Aquitania):
"Era mitologia ei er estudi des mites, designe eth conjunt des relats mitiqui estacadi a ua civilizacion, ua religion o un tèma particular. Era mitologia pren sens e activitat laguens d'ua cultura sòci-religiós. Era paraula ei generauments utilizada entà descríuer es sistèmes religiosi des ancians mons o des civilizacions prumères, alinhades laguens der espaci o laguens deth temps."
Linguadociano (dialecto central do occitano. Falado no Languedoc-Roussillon e os Midi-Pyrénées):
"La mitologia es l'estudi dels mits, designa l'ensemble dels recits mitics ligats a una civilizacion, una religion o un tèma particular. La mitologia prend sens e activitat dins una cultura socio-religiosa. Lo mot es generalament utilizat per descriure los sistèmas religioses dels monds ancians o de las civilizacions primièras, aluènhadas dins l'espaci o dins lo temps."
Catalán-estándar-inventado-antonte-por-catro-listillos (occitano meridional):
Catalán-estándar-inventado-antonte-por-catro-listillos (occitano meridional):
"La mitologia és l'estudi dels mites, designa el conjunt dels relats mítics lligats a una civilització, una religió o un tema particular. La mitologia pren sentit i activitat dintre d'una cultura soci-religiosa. La paraula és generalment utilitzada per a descriure els sistemes religiosos dels antics mons o de les civilitzacions primeres, alineades dintre de l'espai o dintre del temps."
Valenciano estándar (occitano ultrameridional):
"La mitologia és l'estudi dels mites, designa el conjunt dels relats mítics lligats a una civilització, una religió o un tema particular. La mitologia pren sentit i activitat dins d'una cultura soci-religiosa. La paraula és generalment utilitzada per a descriure els sistemes religiosos dels antics mons o de les civilitzacions primeres, alineades dins de l'espai o dins del temps."
1ª conclusión: catalán e valenciano son iguais! Polo tanto, as analoxías entre galego e portugués son impertinentes e inaxeitadas. Catalán e valenciano son a mesma lingua, pero galego e portugués son o mesmo diasistema, que é distinto.
2ª conclusión: fixádevos que o único que cambia de catalán (occitano tramontano) a valenciano é esa preposición dins, que en catalán (occitano transpirenaico) é dintre; pero fixádevos agora no linguadociano e vede que a preposición que se utiliza é precisamente a valenciana.
3ª conclusión: por que o linguadociano e o aranés (gascón) son dialectos da mesma lingua (occitano) e o catalán é unha lingua independente? Non o entendo! Creo que hai moita máis proximidade entre o linguadociano e o catalán que entre o linguadociano e o gascón. O linguadociano e o catalán (occitano de barretina e pan con tomate) son a mesma lingua. O gascón e o provenzal non.
4º conclusión: non son ben dados. Como teñen a pouca vergonza de virnos dicir que falamos portugués cando son eles os que falan occitano? Estes cataláns están de carallada connosco, non si? Serán as augas de Barcelona ou a contaminación do Mediterráneo? Eu penso que dende que en Xibraltar fan obras, enchendo o fondo do mar con rochas e area, para expandírense por augas territoriais españolas, están a taponar o estreito, e en consecuencia, o Mediterráneo quéntase, porque non lle chega o rego do Atlántico, e bota vapores. Logo, os cataláns respiran isto e así están...
Dicho lo cual, conclúo:
O cataluñistaní (occitano do sur) é un remix festivaleiro entre linguadociano (dialecto central do "occitano") e castelán, e unha rica contribución léxica hindo-paquistaní. A única diferenza fundamental entre o linguadociano e o catalibán (occitano sureño) éche a palatalización do ele latino, que, por certo é un trazo moi propio do castelán. Abrid vuestra mente! Non deixedes que o voso nacionalismo e a fronteira de España con Francia vos impida ver alén dos puntos de vista establecidos. As linguas non entenden de fronteiras! Humanismo! Irmandade entre os pobos! Pallas mentais! Marihuana! Botellón! Islam! Barça vs Madrid! Porros! Yuuuuuuupiii!
Pero non vos preocupedes! Isto ten fácil solución ortográfica! Podedes escribir o linguadociano-catalán coa lambda grega e así podedes escribir ligats (en linguadociano) e lligats (en catalán) así: λigats, de maneira que en Narbona e Carcassona poidan ler ligats e en Barcelona e Tarragona lligats. Viches? E xa está! Mira que fácil! Unha letra determinada non ten por que ter un só son asociado, senón que pode ter varios. Veña, home, sorride! Alegría!
Carcassona é unha cidade occitana fermosísima! A terra dos trobadores! Que bonito! Por certo, a palabra trobador vén do occitano, trobar, que significa encontrar. Encontrar palabras fermosas!
Iso tamén pasa no portugués, eh. Non vos pensedes que é unha diferenza tan relevante. Onde os portugueses din "trabalho" ou "maravilha", os brasileiros pronuncian "trabalio" e "maravilia" coa consoante lateralizada. O Rio de Janeiro é a cidade "maraviliosa". E os provenzais á súa lingua chámanlle "provençau". Sabiades que onde un portugués di "tropical" ou "legal", un brasileiro pronuncia "tropicau" e "legau"? Os brasileiros ao seu país chámanlle "Brasiu", porque a consoante está tan retrasada que se volve unha semivogal [w]. SABIÁDELO? Pois, que os cataláns digan "provençal" e os provenzais "provençau", non supón ningún problema para que reintegredes a tódolos niveis (ortográfico, fonolóxico, morfolóxico, sintáctico, léxico e semántico) o catalán na súa familia xenética: o occitano. Iso é o que a vosa lingua é: occitano!
Para algúns lingüístas o catalán é unha lingua por elaboración (Ausbausprache). Clasificación dialectal do occitano de acordo co lingüista francés Pierre Bec:
Viches? Os occitanos consideran o catalán un dialecto máis da súa lingua. "Lenga per elaboracion", seica... Hahaha. Moi bo! Vouvos ensinar eu a respectar a lingua galega! Se o galego é un dialecto portugués, o catalán é un dialecto occitano!
E se o catalán é unha Ausbausprache, o galego tamén. Ao que lle pique, que se rasque.
Exercicio de lingüística comparada:
Portugués:
A origem do termo artes marciais é ocidental e latina, uma referência às artes de guerra e luta. Sua origem confunde-se com o desenvolvimento das civilizações quando, logo após o desenvolvimento da onda tecnológica agrícola, alguns começam a acumular riqueza e poder, ensejando o surgimento de cobiça, inveja, e seu corolário, a agressão. A necessidade abriu espaço para a profissionalização da proteção pessoal.
Galego:
A orixe do termo artes marciais é occidental e latina, unha referencia ás artes de guerra e loita. A súa orixe confúndese co desenvolvemento das civilizacións cando, logo despois do desenvolvemento da onda tecnolóxica agrícola, algúns comezan a acumular riqueza e poder, dando lugar ao xurdimento da cobiza, a envexa, e o seu corolario, a agresión. A necesidade abriu espazo para a profesionalización da protección persoal.
Vedes os trazos do idioma? Cambian os grupos consonánticos, os vocálicos, os sufixos, as conxugacións, as nasalizacións, o vocabulario, etc. En fin... Que sexan distintos impide a comunicación? Por suposto que non, pero son distintos! As diferenzas, habelas, hainas!
4. A ideoloxía reintegracionista.
A ideoloxía do reintegracionismo afástase da defensa das linguas minorizadas. De acordo cos reintegratas, o galego pasa da noite á mañá a formar parte dunha lingua imperial: o portugués, que está dentro do top 10 das linguas máis faladas do mundo, que segundo Etnologue, son as seguintes:
1º Chinés (Mandarín)
2º Inglés
3º Español
3º Español
4º Hindi
5º Árabe
6º Portugués
7º Bengalí
7º Bengalí
8º Ruso
9º Xaponés
10º Punjabi
Caralludo, non tal? Xa está. Problema resolto. Mira que ben! As linguas minorizadas deben desaparecer ou reintegrárense en conxuntos maiores. Esta é a filosofía reintegracionista (logo, pola boca pequena dirán o contrario... ). Esta é a postura fácil. En lugar de traballar polo galego, poñémolo patas arriba por moi artificial, alleo e estranxeiro que soe, e listo. Que doado! O difícil é que se publique en galego e que este teña presenza en internet. O difícil é que se dobre material audiovisual ao galego. Iso é o difícil. Que conseguen con todo isto? Un debate innecesario que non beneficia a lingua galega en absoluto, porque lle resta credibilidade, en consecuencia, réstalla tamén á nosa identidade. Ás probas remítome! Os reintegracionistas só teñen forzas para o confrontamento cos galeguistas, que eles chaman isolacionistas; por iso de que illamos o galego da Lusofonía (tócate moito... os pés). O certo é que os isolacionistas non illamos nada, porque as linguas romances teñen un grao de intelixibilidade moi alto entre si. Os españois entendemos os italianos e viceversa sen coñecermos a gramática das nosas respectivas linguas. Se ledes un texto en romanés, entendédelo? Copiemos e peguemos da Wikipedia romanesa:
"Etnogeneza poporului român se înscrie în procesul general european de formare a popoarelor și limbilor neolatine, similară formării altor popoare latine, cu diferența că peste un element autohton (de exemplu galii in Franța, celtiberii în Spania) venirea romanilor a fost urmată și de un al treilea ingredient care în cazul popoarelor latine occidentale a fost de origine germanică (francii în Franța, vizigoții in Spania), pe când la poporul român, acest al treilea element asimilat l-au constituit slavii, dar abia după sec. VI (d.Hr). Etnogeneza românilor transilvăneni este (înainte de Regatul lui Burebista) însă substanțial diferită, în aceste ținuturi atât primele forme de stăpânire cât și primele urme arheologice care atestă existența unei civilizații cu fundament etnic și cultural sunt de origine celtică, în acest sens nu putem afirma că elementul etnogenetic primordial a fost cel dacic, deși este cert ca în momentul venirii celților ținutul Transilvaniei trebuie să fi fost locuit. Un argument în acest sens este și conflictul ulterior din sec.I î.Hr. dintre dacii carpato-dunăreni și celții panonici în timpul regelui dac Burebista. Este însă evident că gradul de asimilare a culturii celtice a fost atât de înalt încât numeroasele elemente arheologice de pe teritoriul Transilvaniei postceltice sunt complet diferite de cele dacice din regiunile extracarpatice și întru totul atribuibile culturii La Tène (aparținând celților)." [http://ro.wikipedia.org/wiki/Rom%C3%A2ni]
Facédesvos unha idea do que está escrito? Eu si. Realmente credes que o feito de que o galego teña unha norma propia imposibilita a comunicación coa Lusofonía? Os brasileiros entenderán os galegos? Home, eu coido que si. De feito, entendémonos mellor cos brasileiros ca cos portugueses. O portugués de Portugal é moi difícil de entender, mesmo para os brasileiros, porque o único que se escoita son as vogais tónicas rodeadas por consoantes. O resto de vogais están totalmente neutralizadas. É coma escoitar unha lingua eslava. O portugués do Brasil é moito máis musical e silábico, coma o galego; por iso nós entendémolos a eles mellor. O isolacionismo non existe. É unha falacia reintegrata para acabar co galego! Punto.
"Etnogeneza poporului român se înscrie în procesul general european de formare a popoarelor și limbilor neolatine, similară formării altor popoare latine, cu diferența că peste un element autohton (de exemplu galii in Franța, celtiberii în Spania) venirea romanilor a fost urmată și de un al treilea ingredient care în cazul popoarelor latine occidentale a fost de origine germanică (francii în Franța, vizigoții in Spania), pe când la poporul român, acest al treilea element asimilat l-au constituit slavii, dar abia după sec. VI (d.Hr). Etnogeneza românilor transilvăneni este (înainte de Regatul lui Burebista) însă substanțial diferită, în aceste ținuturi atât primele forme de stăpânire cât și primele urme arheologice care atestă existența unei civilizații cu fundament etnic și cultural sunt de origine celtică, în acest sens nu putem afirma că elementul etnogenetic primordial a fost cel dacic, deși este cert ca în momentul venirii celților ținutul Transilvaniei trebuie să fi fost locuit. Un argument în acest sens este și conflictul ulterior din sec.I î.Hr. dintre dacii carpato-dunăreni și celții panonici în timpul regelui dac Burebista. Este însă evident că gradul de asimilare a culturii celtice a fost atât de înalt încât numeroasele elemente arheologice de pe teritoriul Transilvaniei postceltice sunt complet diferite de cele dacice din regiunile extracarpatice și întru totul atribuibile culturii La Tène (aparținând celților)." [http://ro.wikipedia.org/wiki/Rom%C3%A2ni]
Facédesvos unha idea do que está escrito? Eu si. Realmente credes que o feito de que o galego teña unha norma propia imposibilita a comunicación coa Lusofonía? Os brasileiros entenderán os galegos? Home, eu coido que si. De feito, entendémonos mellor cos brasileiros ca cos portugueses. O portugués de Portugal é moi difícil de entender, mesmo para os brasileiros, porque o único que se escoita son as vogais tónicas rodeadas por consoantes. O resto de vogais están totalmente neutralizadas. É coma escoitar unha lingua eslava. O portugués do Brasil é moito máis musical e silábico, coma o galego; por iso nós entendémolos a eles mellor. O isolacionismo non existe. É unha falacia reintegrata para acabar co galego! Punto.
A ver, os galegos que me esteades lendo. Vós entendedes a esta rapaciña brasileira? Eu entendo da primeira á última palabra do que está dicindo. Todo! Onde está o isolacionismo? Non existe! Tódalas linguas romances teñen un altísimo grao de compatibilidade mutua, coma as linguas nórdicas: sueco, noruegués, dinamarqués ou feroés, e se cadra, ata certo punto tamén o alemán, o holandés, o afrikáans e o frisio, coa única excepción do inglés, porque este xa ten unha influencia latina brutal (60% do léxico inglés é romance); pero cando unhas linguas pertencen á mesma familia xenética, o grao de compatibilidade é sempre moi alto. Outro exemplo serían os diferentes dialectos do árabe. Eu entendo o portugués ata debaixo da auga! Eu entendo o portugués no espazo exterior sen necesidade de transmisión por onda sonora! Moito ollo! Chámalle cinza ao gris, roxo ao morado e preto ao negro. Pero polo mero feito de que a entenda, implica que teño que falar coma ela? Polo mero feito de que entenda o castelán da Arxentina, implica que teño que falar coma eles? Independentemente de que o galego e o portugués aínda continúen a ser a mesma lingua ou non, por que os reintegracionistas falan coma os portugueses? Por que imitan o seu xeito de falar? Por que substitúen os trazos do galego por trazos estranxeiros? (verémolos con todo luxo de detalle máis adiante... ). Imaxino que cando os reintegratas falan en castelán, non falan o castelán de Galicia (o castrapo, que é o que falo eu, dicindo cousas en plan: "es que no doy hecho... "), senón o castelán da Arxentina ou de México, non? Dicides tú puedes ou vos podés? Dicides boludo ou gilipollas? Dicides no me lo banco ou no lo trago? Utilizades o pronome peninsular vosotros? Eu falo a variante do castelán que é propia da miña terra: o castrapo, e non castelán rioplatense ou andalú. Por que teño que dicir tu fizeste y non "ti fixeches"? Por que teño que dicir vocês têm e non "vós tedes"? A ver, como se come isto? Non o entendo! Non ho capito! Que alguén mo explique! A ver se por culpa desta xentalla tarada, agora imos ter que deixar tamén o pronome vosotros en castelán e as conxugacións asociadas a el, porque como é un "localismo"... Ide para o carallo!
Mmm... Pero quen está encontra de abrirse á Lusofonía? Eu non, desde logo. Deus me arrede! Eu do que estou en contra é de que o reintegracionismo se converta nun proceso de substitución lingüística por capítulos. Primeiro vén o reintegracionismo, logo o lusismo pleno, porque xa hai correntes entre os propios reintegratas que rexeitan o reintegrado e pasan directamente ao português padrão; e por último, non quedará rastro do galego, capítulo a capítulo. Pois non, a iso non che estou disposto. O galego deberá manter sempre a súa autonomía. Pero abrirse á Lusofonía? Si ho, de pernas, agora mesmiño!
A pesar do alto grao de compatibilidade entre tódalas linguas romances, nada máis lonxe da realidade, o galego e o portugués son dúas linguas distintas, e non por intereses políticas, senón porque a realidade lingüística é así de forma obxectiva, descritiva, aséptica e contundente. O portugués é distinto do galego. A evolución dunha lingua funciona dun modo parecido ao das especies, vanse sumando detalles e máis detalles ata que a diferenza é importante. A barreira que separa as dúas linguas a veces pode ser finísima e imperceptible, pero iso non significa que non exista, e neste caso existe, da mesma maneira que hai unha diferenza moi considerable entre portugués peninsular e portugués do Brasil ou entre castelán peninsular e castelán rioplatense (Arxentina e Uruguai) ou castelán norteamericano (México e os Estados Unidos) a nivel fonolóxico, morfolóxico, sintáctico, léxico e semántico. As diferenzas non se poden obviar en ningún caso. A miña intención nesta entrada é simplemente informar a base de argumentos estritamente lingüísticos, e non argumentos doutra natureza coma argumentos políticos e económicos. En resumo, e na miña humilde opinión, galego e portugués son dúas linguas distintas, xeneticamente emparentadas, con dúas normas distintas; sen embargo, integran o mesmo diasistema lingüístico, que é un concepto superior ao de lingua, e teñen un altísimo grao de compatibilidade mutua, facendo perfectamente posible a comunicación. Isto é o que eu penso.
Quero compartir convosco o que eu sei como falante de galego, por un lado, e como persoa que leva estudando portugués varios anos, por outro; e ademais, como licenciado en Filoloxía. Noutras palabras, primeiro, o galego é unha das miñas linguas maternas; segundo, intereseime por coñecer o portugués; e terceiro, teño un mínimo de formación en lingüística para poder xulgalo sen prexuízos, porque isto é o que hai que facer para xulgar este tipo de casos. Non me vale aquilo de: "yo tuve un profesor que decía que el gallego y el portugués eran la misma lengua". Pero ese señor fala o galego? Ese señor fala o portugués? E se falase algunha das dúas, imaxino que coñecerá a outra moi ben para poder xulgalas, non?
O meu obxectivo é que, unha vez acabedes de ler o artigo enteiro coñezades as diferenzas fundamentais entre galego e portugués, e que vós mesmos poidades analizar a fala de calquer galego e calquer portugués, e percibir as similitudes e as diferenzas que vos expoño. Estaredes, entón, preparados para enfrontarvos co reintegrismo e co complexo de superioridade catalán (occitano de sol e praia) e facha, e tan pronto como os reintegratas, os catalibáns (occitanos choromiqueiros) e fachas comecen a contar mentiras, poderedes chamarlles: mentireiros, cínicos, hipócritas ou directamente xenocidas. Obviamente, eu non son filólogo galego; eu fixen Filoloxía Inglesa, e non podo dar una descrición histórica detallada do idioma, porque carezo do material e as referencias para facelo; pero de tódolos xeitos, a lingüística en xeral dáche as ferramentas para analizar calquer lingua coa que te cruces (a simple vista, a grandes trazos... ), á marxe do seu desenvolvemento histórico, dende un punto de vista máis sincrónico (puntual) e non tan diacrónico (a través do tempo). Ademais, dado que isto é un blog, interésame máis que a linguaxe sexa accesible e entendible para todo o mundo. Interésame comentar as diferenzas en petit comité, entre ti e máis eu, e sen entrar en precisións, que non teño tempo. Imos comentar algunhas das diferenzas fundamentais entre galego e portugués, pero non nin unha nin dúas. Imos comentar... cantas máis, mellor! A tódolos niveis! Fonolóxico, morfolóxico, sintáctico, léxico e semántico. Hoy vamos a soltarnos la melena! O isolacionismo contraataca!
E agora podedes poñerlle un pouco de música a este momento tan emocionante mentres ledes o resto do artigo e así creamos un pouco de ambiente.
5. A incoherencia reintegrata.
Para empezar, imos analizar o perfil do reintegrata. O perfil dos reintegratas é de xente que aprendeu o galego durante a súa adolescencia ou mesmo máis tarde. Os que falan galego dende o berce, os galegomamantes, nunca son reintegracionistas, porque non cambian baixo ningunha circunstancia as formas que adquiriron de cativos. Nunca, nin sequera polo estándar oficial. Galicia é o país de: eu falo como na miña aldea! E non hai maneira de facelos entrar en razón, e nin falta que fai, porque a razón a teñen eles: os galegofalantes de berce, funcionalmente monolingües ou bilingües. Eu non me considero monolingüe, porque son de cidade e tiven moito contacto co castelán; pero toda a miña familia fala en galego (algúns máis ca outros) e a min o galego entroume polos oídos dende que teño uso de razón. Ademais, eu son da xeración que se criou vendo Dragon Ball e Arale (O Doutor Slump) na Televisión de Galicia. Recoñezo que non son funcionalmente monolingüe en galego coma moitos outros galegos, pero si que adquirín o galego de cativo, que é cando as linguas maternas teñen que adquirirse, antes da pubertade.
Eu nunca cambiarei un vós fixéchedes pola forma estándar vós fixestes, así como os meus amigos de Boiro ou da Pobra xamais van cambiar o seu eu deixín polo normativo eu deixei nin en Muxía ou Camariñas van cambiar o eu falén por eu falei. A diferenza con esta xente é que a un reintegrata a diversidade intralingüística do galego impórtalle unha merda pinchada nun pau. Logo véñenche falando do presunto sistema lingüístico, bla, bla, bla... A ver, dicídeme en que aldea exacta cara o leste acaba o galego e empeza o leonés? E logo a transición do galego aos dialectos asturleoneses non se empeza xa a percibir no galego oriental? É que non fai falta nin ir ata o Bierzo ou o Eo-Navia. Como falan xa na Fonsagrada? Os propios dialectos asturleoneses xa exercen de transición entre o galego e o castelán. Un leonés pode dicir perfectamente tanto "madeira", co noso ditongo, coma "lleite", co ene palatalizado coma en castelán. Canto máis te achegas a Galicia máis semellante é o leonés ao galego e canto máis te achegas a Castela máis semellante é o leonés ao castelán. Isto quere dicir que o leonés pertence ao noso sistema lingüístico? Si. Son a mesma lingua? Non.
Un pouquiño de leonés, os dialectos de transición entre o galego e o castelán. Isto proba que o galego non forma un mesmo diasistema lingüístico unitario co portugués e separado do resto de linguas romances, polo menos, dos iberorromances occidentais. O leonés está tan emparentado co galego coma o propio portugués. Ídesme dicir que non? De feito, a nosa familia xenética é a dos iberorromances occidentais: galego, portugués, asturiano, leonés e mirandés. Ese é o noso diasistema [2]. Todos eles teñen moitísimo en común.
[2] Sabedes que o concepto de diasistema foi un concepto proposto polo lingüísta lituano Urien Weinreich no eido da dialectoloxía estrutural, a través do cal se poden agrupar varias linguas da mesma familia xenética nun só bloque. Non é un concepto ao mesmo nivel que o de lingua, senón un grao de abstracción máis. É un concepto superior ao de lingua. Se cadra poderiamos utilizar o sinónimo de macrolingua para entendérmonos mellor. Eu xamais negarei que galego e portugués integran o mesmo sistema lingüístico. Xamais, pero non só o galego e o portugués, o noso veciño asturleonés polo leste tamén.
O certo é que ao reintegracionista só lle importa o portugués e as formas de Portugal. Non lle importa a diversidade dese sistema lingüístico. As formas de Galicia son, ao seu xuízo, deturpações, de formas portuguesas influídas polo castelán, é dicir, agora o galego é unha lingua pidgin ou creoula coma se isto fose Haití ou as Seychelles.
Unha lingua, se nos pomos exquisitos, é, efectivamente, un sistema lingüístico, é dicir, un conxunto de:
1. Variedades sintópicas (dialectos xeográficos)
2. Variedades sincrónicas (dialectos no tempo)
3. Sociolectos. Variedades dos diferentes grupos sociais en función da idade, sexo, etnia, profesión, confesión relixiosa, identidade sexual, tribo urbana e moitísimos outros parámetros tipo: homes (hetero), mulleres (hetero), homosexuais, lesbianas, musulmáns, cristiáns, xudeus, xitanos, canis, mangakas, otakus, emos, cosplays, as xuventudes do Papa (eu cando escoitei o de: "venimos a ver al vicario de Cristo en la Tierra", quedei en plan... Que?), góticos, heavies, pijos, frikis, médicos, avogados, Testemuñas de Xeová, adolescentes, fans de Eurovisión, bífidos, chonis que van comprar ao Mercadona e logo dan consellos no Youtube, Latin Kings, fascistas, anti-fascistas, celtistas, lusistas (iso é o que sodes ho, só un sociolecto! Hahaha), españolistas, xornalistas, tarotistas, hippies, perroflautas, videntes, taxistas, pepeiros, sociatas, fachas, esquerdentos, nacionalistas, as fans do Justin Bieber, os anti-Biebers, mariñeiros, labregos, nómadas, guiris, economistas (banqueiros, inversores, especuladores e outra borralla humana... ) e un longo etcétera. Todos estes grupos falan distinto! Eu non vexo a un home heterosexual dicindo: "ai, mira que mono!" (e a moitos homosexuais tampouco, sinceramente... )
4. Rexistros situacionais. Un mesmo falante selecciona diferentes rexistros da lingua que fala en función do contexto en que se encontre. Non é o mesmo escribir un ensaio formal para clase ou redactar unha noticia nun xornal que escribir unha mensaxe no móbil ou chatear.
Todo isto é o famoso sistema lingüístico. Sen embargo, como ben explica o rapaz na entrevista do principio, a lingua non é o mesmo que a norma. Cal é a diferenza entre a lingua e a norma? (isto é de primeiro de carreira e teño a cabeza chea de po e teas de araña... ). Se a memoria non me engana, a lingua é o conxunto de manifestacións na fala desa lingua. A norma, sen embargo, é un construto. A norma constrúese a partir da lingua. Como se constrúe a norma? A norma constrúese a partir daquelas manifestacións que son constantes e persistentes nesa lingua. Falando mal e pronto, a norma constrúese a partir do que diga a maioría da xente que fala esa lingua nun territorio determinado.
En función de que criterio está elaborada a norma oficial do galego? Que trazos se escollen para elaborar o estándar do galego? Pois, aqueles que digan a maioría dos galegos. A norma do galego está baseada no dialecto occidental, isto é, provincias da Coruña e Pontevedra, porque é alí onde están os grandes núcleos urbanos (Ferrol, Coruña, Santiago, Vigo, Pontevedra... ) e as rexións máis poboadas, coma as Rías Baixas. Non obstante, tamén se contemplan sutilezas dos dialectos central (Lugo e Ourense) e oriental (Occidente de Asturias, O Bierzo e comarcas galaicófonas de Salamanca e Zamora), pero en menor medida, porque esas sutilezas non constitúen a norma. Son moi minoritarias e non se pode estandarizar nin o galego nin ningunha outra lingua con trazos minoritarios.
Por exemplo, os lugueses utilizan unha maravillosa contracción de dous pronomes, "llelo", que en castelán se traduciría polos pronomes átonos, "se lo (a ellos)", en función de complemento indirecto e directo, respectivamente. Por exemplo, a oración: "ya se lo he dicho (a ellos)" traduciríase en galego por "xa llelo dixen (a eles)". Esta contracción de dous pronomes no galego lugués contrasta coa súa versión en singular, "llo" (se lo [a él]). Por exemplo: "ya se lo he dicho (a él)" tradúcese por "xa llo dixen (a el)". A un coruñés coma min tanto lle dá unha cousa coma a outra: eu digo tanto "xa llo dixen" para o singular coma para o plural. Pois ben, este trazo do galego de Lugo prescríbeo a Academia para o estándar. A pesar de ser un trazo minoritario, este trazo paga a pena estandarizalo, porque enriquece a lingua, contrastando ambas contraccións para o singular e o plural, e paga a pena que tódolos galegos aprendan a utilizalo. Da mesma maneira, a fonoloxía do galego estándar tamén é a propia de Lugo e Ourense, así como do galego oriental. Parécevos incoherente esta forma de estandarizar o galego? A min non. Paréceme moi lóxica. Vale, pois o problema dos reintegratas é que non están de acordo. Xa me dirás...
Por suposto, como o famoso "llelo" non existe en portugués, para os reintegratas é uma deturpação.
Como estandarizan os reintegristas o galego? Criterios:
1. Ortografía duns cantos (non todos... ) trobadores do século XII (non choveu nada... ) e sen tradición escrita.
2. Morfoloxía do século XIII ou morfoloxía estranxeira para aqueles que xa se pasaron aos sufixos, prefixos, conxugacións e pronomes do portugués padrão (estándar). Isto é cuspirlle na cara a disciplinas filolóxicas coma a lingüística diacrónica, o estudo científico e descritivo do desenvolvemento dunha lingua no tempo! Oito séculos de historia da lingua pola taza do váter abaixo!
Todo isto é o famoso sistema lingüístico. Sen embargo, como ben explica o rapaz na entrevista do principio, a lingua non é o mesmo que a norma. Cal é a diferenza entre a lingua e a norma? (isto é de primeiro de carreira e teño a cabeza chea de po e teas de araña... ). Se a memoria non me engana, a lingua é o conxunto de manifestacións na fala desa lingua. A norma, sen embargo, é un construto. A norma constrúese a partir da lingua. Como se constrúe a norma? A norma constrúese a partir daquelas manifestacións que son constantes e persistentes nesa lingua. Falando mal e pronto, a norma constrúese a partir do que diga a maioría da xente que fala esa lingua nun territorio determinado.
En función de que criterio está elaborada a norma oficial do galego? Que trazos se escollen para elaborar o estándar do galego? Pois, aqueles que digan a maioría dos galegos. A norma do galego está baseada no dialecto occidental, isto é, provincias da Coruña e Pontevedra, porque é alí onde están os grandes núcleos urbanos (Ferrol, Coruña, Santiago, Vigo, Pontevedra... ) e as rexións máis poboadas, coma as Rías Baixas. Non obstante, tamén se contemplan sutilezas dos dialectos central (Lugo e Ourense) e oriental (Occidente de Asturias, O Bierzo e comarcas galaicófonas de Salamanca e Zamora), pero en menor medida, porque esas sutilezas non constitúen a norma. Son moi minoritarias e non se pode estandarizar nin o galego nin ningunha outra lingua con trazos minoritarios.
Por exemplo, os lugueses utilizan unha maravillosa contracción de dous pronomes, "llelo", que en castelán se traduciría polos pronomes átonos, "se lo (a ellos)", en función de complemento indirecto e directo, respectivamente. Por exemplo, a oración: "ya se lo he dicho (a ellos)" traduciríase en galego por "xa llelo dixen (a eles)". Esta contracción de dous pronomes no galego lugués contrasta coa súa versión en singular, "llo" (se lo [a él]). Por exemplo: "ya se lo he dicho (a él)" tradúcese por "xa llo dixen (a el)". A un coruñés coma min tanto lle dá unha cousa coma a outra: eu digo tanto "xa llo dixen" para o singular coma para o plural. Pois ben, este trazo do galego de Lugo prescríbeo a Academia para o estándar. A pesar de ser un trazo minoritario, este trazo paga a pena estandarizalo, porque enriquece a lingua, contrastando ambas contraccións para o singular e o plural, e paga a pena que tódolos galegos aprendan a utilizalo. Da mesma maneira, a fonoloxía do galego estándar tamén é a propia de Lugo e Ourense, así como do galego oriental. Parécevos incoherente esta forma de estandarizar o galego? A min non. Paréceme moi lóxica. Vale, pois o problema dos reintegratas é que non están de acordo. Xa me dirás...
Por suposto, como o famoso "llelo" non existe en portugués, para os reintegratas é uma deturpação.
Como estandarizan os reintegristas o galego? Criterios:
1. Ortografía duns cantos (non todos... ) trobadores do século XII (non choveu nada... ) e sen tradición escrita.
2. Morfoloxía do século XIII ou morfoloxía estranxeira para aqueles que xa se pasaron aos sufixos, prefixos, conxugacións e pronomes do portugués padrão (estándar). Isto é cuspirlle na cara a disciplinas filolóxicas coma a lingüística diacrónica, o estudo científico e descritivo do desenvolvemento dunha lingua no tempo! Oito séculos de historia da lingua pola taza do váter abaixo!
3. Dialectos estremadamente minoritarios da fronteira entre Ourense e Trás-os-Montes (Portugal), que é unha zona prácticamente despoboada (non está alí o parque natural do Xurés?), minuciosamente seleccionados para que coincidan, non co portugués padrão, porque iso xa é imposible, senón cos rexistros do norte de Portugal, polo menos. Resultado: a maioría dos galegos non recoñecen nin a súa propia lingua.
Dito sexa de paso, as falas do norte de Portugal, que son moi propias dos anciáns, e non tanto da xente nova, tampouco constitúen a norma do portugués peninsular, porque este é basicamente portugués de Lisboa. É que nin no Porto fala a xente coma os vellos de Trás-os-Montes, e moito menos a xente nova.
4. Todo aquel trazo que coincida co castelán: fóra! O galego canto máis se diferencie do castelán, mellor. O mundo é castelancéntrico, as linguas son linguas ou dialectos en función da relación que establezan co castelán: o inglés, o francés, o galego, o portugués, o árabe, o alemán, o turco, o corso, o xaponés ou o vietnamita. O chinés é tamén un dialecto do castelán. O castelán é do centro do universo arredor do cal xira a materia inerte e a materia escura. Se todos os camiños levan a Roma, todas as linguas levan ao castelán. Todo xira ao redor do castelán, parte del, volve a el, nace del, morre nel e del renace. Xira todo: os átomos, os planetas, as estrelas e as galaxias...
5. Paleóntoloxismos dos séculos XII e XIII (dizer, escrever, rem, ouvir, Galiza... ), ou no seu defecto, do Paleolítico Superior e / ou da Idade do Bronce.
6. Castelanismos en galego nin un. Nin un! Anglicismos, lusismos, galicismos, provenzalismos, xermanismos, arabismos, así como palabras do xaponés tipo tsunami, karaoke, judo, karate, kamikaze, sake, katana, sushi, wasabi, manga, mangaka, anime, otaku, alga nori, tódalas as que ti queiras. Castelanismos nin un! Bué, só os 892 castelanismos léxicos que utilizan os portugueses (ver últimos parágrafos da entrada), porque como os utilizan os portugueses, están ben. Se os utilizaren os galegos, estarían mal, como é evidente, porque somos parvos.
Vale, estes sonche os criterios de estandarización do reintegrismo. Parécevos normal? A min sinceramente non. Así non se constrúe a norma dun idioma. Síntoo moitísimo, pero non estou de acordo.
Por certo, saben os cataláns (occitanos choromiqueiros) agora cal é a diferenza entre lingua e norma? Que pasa porque os valencianos queiran ver unha determinada páxina web, por exemplo, na súa norma? Pasa que nos poñemos histéricas perdidas, sáenos un sarpullido por todo o corpo, empezamos a rascarnos compulsivamente e a arrancarnos os pelos da cabeza a mechóns e sáenos escuma pola boca. Secessionisme lingüístic! É máis lexítima a norma catalá (occitana histérica) que a valenciana? É máis lexítima a norma do inglés británico ou á do americano? É máis lexítima a norma serbia, escrita co alfabeto cirílico, ou a croata, escrita co alfabeto latino? En función de que criterio? É máis lexítima a norma da Real Academia Española ou á da Academia Argentina de Letras? Ou se cadra, á da Academia Mexicana de la Lengua? Á da Academia Puertorriqueña de la Lengua Española? Cal? Hai 22 academias da lingua española.
http://asale.org/ASALE/asale.html
Ninguén pon en dúbida a integridade do sistema lingüístico hispano (a lingua española), co sefardí, o caló e o chavacano das Filipinas incluídos; pero cada academia elabora a súa norma para a súa xente no seu territorio e coas súas voces e rexistros, todos válidos, ningún mellor ca outro.
Haiche tropecentos casos coma este (as linguas nórdicas, os dialectos do árabe... ), non sei ata que punto comparables uns cos outros, pero é o máis habitual do mundo. O que non é normal é que un galego pretenda imitar un portugués, escribir coma el e utilizar os seus rexistros en vez dos propios. Quen é agora o que conduce en sentido contrario? Os isolacionistas galegos e os blaveros valencianos? (por certo, isto de blaver só fai referencia á cor azul da bandeira valenciana fronte á catalá. Os blaveros son só os valencianistas. Dígoo para quen non o saiba)
6. O perfil do reintegrata.
Esta xente, os reintegracionistas, normalmente dan tres perfís distintos. Son funcionarios ben colocados (moito profesor universitario haiche por aí... ), e moi ben pagados, que teñen moito tempo libre e precisan manter a mente ocupada. O alter-ego dos líderes de Galicia Bífida. Por outro lado, tamén teño visto a algún que outro empresario, e finalmente, no te lo pierdas, escritores, coma unha que sei eu, que, dado que o galego non ten o mercado editorial que teñen outras linguas, pásanse ao portugués, porque así venden libros no Brasil e fan caixa, e como lles interesa, empezan a intoxicar e a manipular co conto do reintegracionismo. Por el interés te quiero Andrés! A esta xente impórtalle unha merda o idioma galego. Impórtalles a pela! A pela! Son quen de prostituír a lingua galega á interese do mercado editorial. Os seus argumentos nunca son lingüísticos, senón xenófobos, políticos, económicos, e se aínda por riba insultan, mellor.
Dito sexa de paso, as falas do norte de Portugal, que son moi propias dos anciáns, e non tanto da xente nova, tampouco constitúen a norma do portugués peninsular, porque este é basicamente portugués de Lisboa. É que nin no Porto fala a xente coma os vellos de Trás-os-Montes, e moito menos a xente nova.
4. Todo aquel trazo que coincida co castelán: fóra! O galego canto máis se diferencie do castelán, mellor. O mundo é castelancéntrico, as linguas son linguas ou dialectos en función da relación que establezan co castelán: o inglés, o francés, o galego, o portugués, o árabe, o alemán, o turco, o corso, o xaponés ou o vietnamita. O chinés é tamén un dialecto do castelán. O castelán é do centro do universo arredor do cal xira a materia inerte e a materia escura. Se todos os camiños levan a Roma, todas as linguas levan ao castelán. Todo xira ao redor do castelán, parte del, volve a el, nace del, morre nel e del renace. Xira todo: os átomos, os planetas, as estrelas e as galaxias...
5. Paleóntoloxismos dos séculos XII e XIII (dizer, escrever, rem, ouvir, Galiza... ), ou no seu defecto, do Paleolítico Superior e / ou da Idade do Bronce.
6. Castelanismos en galego nin un. Nin un! Anglicismos, lusismos, galicismos, provenzalismos, xermanismos, arabismos, así como palabras do xaponés tipo tsunami, karaoke, judo, karate, kamikaze, sake, katana, sushi, wasabi, manga, mangaka, anime, otaku, alga nori, tódalas as que ti queiras. Castelanismos nin un! Bué, só os 892 castelanismos léxicos que utilizan os portugueses (ver últimos parágrafos da entrada), porque como os utilizan os portugueses, están ben. Se os utilizaren os galegos, estarían mal, como é evidente, porque somos parvos.
Vale, estes sonche os criterios de estandarización do reintegrismo. Parécevos normal? A min sinceramente non. Así non se constrúe a norma dun idioma. Síntoo moitísimo, pero non estou de acordo.
Por certo, saben os cataláns (occitanos choromiqueiros) agora cal é a diferenza entre lingua e norma? Que pasa porque os valencianos queiran ver unha determinada páxina web, por exemplo, na súa norma? Pasa que nos poñemos histéricas perdidas, sáenos un sarpullido por todo o corpo, empezamos a rascarnos compulsivamente e a arrancarnos os pelos da cabeza a mechóns e sáenos escuma pola boca. Secessionisme lingüístic! É máis lexítima a norma catalá (occitana histérica) que a valenciana? É máis lexítima a norma do inglés británico ou á do americano? É máis lexítima a norma serbia, escrita co alfabeto cirílico, ou a croata, escrita co alfabeto latino? En función de que criterio? É máis lexítima a norma da Real Academia Española ou á da Academia Argentina de Letras? Ou se cadra, á da Academia Mexicana de la Lengua? Á da Academia Puertorriqueña de la Lengua Española? Cal? Hai 22 academias da lingua española.
http://asale.org/ASALE/asale.html
Ninguén pon en dúbida a integridade do sistema lingüístico hispano (a lingua española), co sefardí, o caló e o chavacano das Filipinas incluídos; pero cada academia elabora a súa norma para a súa xente no seu territorio e coas súas voces e rexistros, todos válidos, ningún mellor ca outro.
Haiche tropecentos casos coma este (as linguas nórdicas, os dialectos do árabe... ), non sei ata que punto comparables uns cos outros, pero é o máis habitual do mundo. O que non é normal é que un galego pretenda imitar un portugués, escribir coma el e utilizar os seus rexistros en vez dos propios. Quen é agora o que conduce en sentido contrario? Os isolacionistas galegos e os blaveros valencianos? (por certo, isto de blaver só fai referencia á cor azul da bandeira valenciana fronte á catalá. Os blaveros son só os valencianistas. Dígoo para quen non o saiba)
6. O perfil do reintegrata.
Esta xente, os reintegracionistas, normalmente dan tres perfís distintos. Son funcionarios ben colocados (moito profesor universitario haiche por aí... ), e moi ben pagados, que teñen moito tempo libre e precisan manter a mente ocupada. O alter-ego dos líderes de Galicia Bífida. Por outro lado, tamén teño visto a algún que outro empresario, e finalmente, no te lo pierdas, escritores, coma unha que sei eu, que, dado que o galego non ten o mercado editorial que teñen outras linguas, pásanse ao portugués, porque así venden libros no Brasil e fan caixa, e como lles interesa, empezan a intoxicar e a manipular co conto do reintegracionismo. Por el interés te quiero Andrés! A esta xente impórtalle unha merda o idioma galego. Impórtalles a pela! A pela! Son quen de prostituír a lingua galega á interese do mercado editorial. Os seus argumentos nunca son lingüísticos, senón xenófobos, políticos, económicos, e se aínda por riba insultan, mellor.
De feito, sen irmos máis lonxe, fai uns días lin no seu portal da lingua (do lado... ) un artigo, que publicou, por suposto, un profesor, non sei se universitario ou non, no que establecía un simil entre o famoso mito da caverna de Sócrates e o reintegrismo. Este energúmeno, chamaba ao isolacionista bo salvaxe, ignorante e estúpido (cito palabras textuais), que cre ser verdadeiramente feliz na súa ignorancia dentro da caverna, aceptando as cousas tal e como lle veñen dadas. Ha... ha... ha... Como diría miña nai: hai que rirse? Vedes como insultan? Cando se quedan sen argumentos para defender o indefendible, pasan directamente ao insulto, á arrogancia e á soberbia máis repugnantes e desprezables, xusto coma os de Galicia Bífida. Idéntico. Teñen a súa web, os seus foros e o blog da outra perrechuda só para insultar. Tanto monta monta tanto Isabel coma Fernando. Por suposto, os reintegristas viron a luz e conseguiron saír da caverna. Ah, si? Pois eu de vós non me preocuparía tanto polos salvaxes, porque calquer bo salvaxe, ignorante e estúpido, ten os seus instintos virxes e intactos, non castrados polo coñecemento, a tecnoloxía e a civilización, e a pesar da súa ignorancia, o salvaxe sabe actuar correctamente conforme ao que o seu instinto lle dita. Os iluminados [i] lusi [oni] stas carecen de instinto, porque foron dehumanizados, desnaturalizados, domesticados e castrados pola "civilización" (lusófona... ). Xamais miredes por riba do ombro nin vos riades nin vos burledes dunha persoa ignorante, porque eles son bastante máis nobres e honrados ca vós, ratas! As ratas que comen a merda do contedor do lixo do meu barrio son de bastante máis alta condición ca vós! Dedícovos estas verbas con todo o meu AMOR. Muaks, un biquiño!
Estes iluminados (pola luz do exterior da caverna, refírome) sempre van ter máis razón ca ti. Ti estás tolo. Es un mísero estudante de clase obreira, un bo salvaxe, estúpido e ignorante, que pertence a un plano astral inferior, coma as lexións de anxos caídos que ousaron alzarse contra Deus, e que debe aceptar, sen cuestionar, todo aquilo que afirme o señor doutor. Todo. Eu pode que non sexa doutor en lingüística e non teña a autoridade que teñen eles para falar sobre este tipo de cuestións, pero o que si fago é pensar por min mesmo, e non consinto que ninguén, e moito menos funcionarios ou xentalla interesada, pense por min ou me digan o que teño que pensar. Ata aí poderíamos chegar. Non lles interesa que a xente pense. Eles pensan por ti. Ti es un bo salvaxe, ignorante e estúpido, que vive sumido nas sombras da caverna, e que non debe cuestionar baixo ningún concepto aquilo que eles predican. Que o isolino não pense e não expresse a sua posição! Nós dizemos-lhe como ele deve pensar! Eles, e só eles, que saíron da caverna, manteñen liña directa con Deus para ter acceso ao Coñecemento Supremo e saber como funciona o universo! Ti estás enganado, non te decatas?
Eu penso por min mesmo, graciñas!
Eu penso por min mesmo, graciñas!
Por certo, o máis gracioso é que logo esta xentalla vaise de esquerdas e de movementos obreiros, levantando a bandeiriña indepe coa estreliña vermella socialista en manifestacións pola lingua. Ten collóns que xentalla que non foi obreira na súa puta vida, ou que xa non pertence a esa clase social, vaia pola vida de socialista. Ten moitos collóns a cousa... Logo, están os que coma borregos cren as súas parvadas e exercen de kamikazes descerebrados. Elemento imprescindible! Eu dende logo non penso inmolarme aquí polas ideas de ninguén.
7. As mentiras do reintegracionismo.
Os reintegracionistas non poden escribir con eñe porque aos cataláns (occitanos transpirenaicos) non lles gusta. Isto é así. Se hai eñe, non hai colegueo. Entón recorren ao dígrafo ene hache (nh) do provenzal (suroeste de Francia) para escribir o galego. Pero como se pode ser tan infantil? Por que o galego non pode compartir esta grafía co castelán? Que pasa porque o galego e o castelán compartan a mesma grafía? Aquí parece que unha lingua é independente ou non en función de como se represente ese son. É unha obsesión!
Os corsos consideran a súa lingua distinta do italiano e escriben o maldito son co dígrafo ge ene (gn). Os valencianos din que a súa lingua non é catalán (occitano transpirenaico) e escriben ese son co dígrafo ene i grego (ny), coma en catalán (sudoccitano). O gascón e o provenzal, que están a anos luz un do outro, e de acordo cos occitanistas, son a mesma lingua [?]; ambos escríbense con ene hache (nh) e non necesitan cambiala para diferenciárense. O portugués comparte esa ene hache (nh) co occitano. O francés comparte o ge ene (gn) co italiano. Xa vedes que hai opcións para tódolos gustos. E o galego non pode compartir a eñe co castelán... e o quechua? E logo por que non? A obsesión paranoide co eñe paréceme absurda e infantil, e mesmo enfermiza. Isto non pode ser san! Ninguén que esta no seu ben ten semellante obsesión por unha letra! E por que non co punto do i ou co rabo do que? Sabiades que só en España se lle escribe un rabo ao que? Os italianos non lle escriben un rabo ao que. Por que non temos unha obsesión enfermiza paranoide hipocondríaca e histérica co rabo do que? Tanto o dobre ene (nn), que é a orixe do eñe, coma o elle (ll) levan escribíndose en galego dende o século XIII (vístelo no texto que colguei de Afonso X?). Isto os galegos estudámolo na escola. Hai reportaxes na televisión de Galicia que falan da historia da lingua e mostran os textos orixinais, onde se ve como se escribía a lingua medieval, e estamos todos moi ben informados. O galego non se escribía coma o portugués moderno. Non é certo.
Recentemente apareceu un manuscrito que data dos Séculos Escuros, que foi o periodo, previo ao Rexurdimento e á aparición do rexionalismo e nacionalismo galegos, no que parece non haber produción escrita en galego: noticia en La Voz de Galicia. Este manuscrito data do século XVIII e se vos fixades nas fotografías, xa aparecen palabras escritas con eñe.
O certo é que na Idade Media cada trobador escribía como boamente podía e sabía. Non había ningunha asociación reintegrata nin Generalitat de Catalunya soviética que prescribise como se tiña que escribir o galego (grazas a Deus). Polo tanto, o dígrafo ene hache (nh) é propio da lingua provenzal e alleo á galega. Este dígrafo podería aparecer nalgúns textos, pero canda outros moitos dígrafos: nn, ni, ny ou gn. A ortografía non era consistente, porque non había ningunha academia que lles dixese aos trobadores como tiñan que escribir. Que o galego medieval se escribía coma o portugués moderno é unha falacia; un conto de vella. Cada trobador escribía como lle daba a gana! Se segundo esta xente o eñe é alleo ao gallego, tamén o é o dígrafo provenzal (nh). As conspiranoias xudeomasónicas paranoides dos reintegracionistas non existen e os galegos non somos imbéciles. Eu, en serio, non entendo a obsesión pueril coa representación gráfica dese son. Que alguén ma explique, por favor!
Tranquilos ho! Mantéñennos ben informados! A cura contra o reintegrismo e o catalibanismo galaicófobo é só a propia cultura! O coñecemento! A sabedoría!
Finalmente, con respecto ao nome da lingua medieval, o nome de galaicoportugués é un invento dos cataláns (occitanos tramontanos), e é un invento dos cataláns (occitanos sureños), porque eu só llelo teño escoitado a eles. En Galicia, á lingua medieval chámamoslle galego medieval, en Portugal chámanlle portugués arcaico, e no resto de España chámanlle simplemente galego, xa dende tempos de Afonso X. Os galegos medievais á súa lingua chamábanlle lingua vulgar ou romance, en contraposición co latín, que era a lingua culta. Se as linguas romances se chaman romances é porque a xente as chamaba ROMANCES. Taráaa! Sorpresa, sorpresa! E ademais, tamén está rexistrado "vulgaris Gallecie lingua", termo que data dos séculos XII ou XIII, non o lembro ben. E Rosalía de Castro no século XIX chamáballe "lengua gallega". En Galicia, nunca lle chamamos nin galaicoportugués nin galegoportugués á nosa lingua. Punto pelota. A ver se aprendemos a chamarlle ás linguas como lle chaman os seus falantes, que non é tan complicado.
8. A ilexitimidade do prescritivismo.
Unha vez lles contas todo isto aos reintegristas, comezan a soltarche as frases que repiten coma cotorras un detrás doutro unha e outra vez ata o aborrecemento: "mesturas alhos com bugalhos", por exemplo. A fraseciña sóltancha, porque é a que aprenderon, pero logo non che explican que é exactamente o que se supón que non entendes. Falan de deturpações nas linguas romances, que a min me fai rir moito, e por se fose pouco, consideran os préstamos lingüísticos ilexítimos. Mirade rapaces, as palabras que existen nas linguas romances son deformacións, alteracións, vulgarizacións de palabras latinas, todas, todas elas, habidas e por haber, recoñecidas e por recoñecer. Que validez ten un argumento que fala de deturpações nunha lingua romance? É que se o latín non se tivese deturpado, e non se convertera nunha lingua vulgar (vulgar no sentido da lingua do vulgo, isto é, do pobo, así como inculta en contraposición ao latín, que era a lingua de cultura) hoxe non existirían o galego, o portugués, o castelán, o gascón, o provenzal, o italiano, o francés, o corso, o sardo, o romanés, o siciliano, o retorrománico ou... O chavacano das Filipinas! Se queres falar culto, fala en latín; non fales unha lingua romance. Tan sinxelo coma iso. Cando un mouro quere falar culto, non fala árabe de Marrocos ou de Palestina, fala árabe literario ou clásico.
Nunha lingua non hai nada que estea deturpado, mal ou incorrecto. Estes termos están desterrados da lingüística, e se non o están, deberían estalo. E sobre todo os INFERNAIS, ABXECTOS e FEDORENTOS termos de correcto e incorrecto, que son termos pseudocientíficos que os reintegristas trapalleiros sempre teñen na boca. QUEN E EN FUNCIÓN DE QUE CRITERIO ESTABLECE O QUE É CORRECTO OU INCORRECTO NUNHA LINGUA? Nunha lingua hai rexistros estandarizados e non estandarizados. NON HAI NADA "INCORRECTO"! Un presunto lingüista que fale de rexistros "incorrectos" ou palabras "deturpadas" perde automáticamente toda credibilidade. Nunha lingua pode haber algo que sexa agramatical, é dicir, que sexa incoherente coas regras internas desa propia lingua; pero non "incorrecto". Por exemplo, en castelán dicir dijistes, comistes ou hablastes, que son formas que utiliza, por exemplo, Belén Esteban, en pleno Madrid, non é agramatical, porque non vulnera ningunha norma da gramática; polo tanto, non é incorrecto. Pode que sexan formas dialectais ou non estandarizadas, pero non son incorrectas. Incorrecto, por exemplo, sería dicir delante mía, porque delante non é nin tuyo nin tuya, e os posesivos en castelán non modifican preposicións, é dicir, non matizan o seu significado. Iso é agramatical, e polo tanto, incorrecto.
A lingüística é descritiva; non prescritiva. Un lingüista é un científico das linguas. A Filoloxía é unha ciencia e a ciencia é obxectiva, a pesar de que haxa quen diga o contrario. A ningún físico se lle pregunta se lle gusta a lei da gravidade, os buracos negros ou a materia escura, ou se lle gustaría que o universo fose doutra forma. A ciencia describe asepticamente e obxectivamente fenómenos observados. A física describe como é o mundo e a lingüística describe a lingua; non prescribe como esa lingua debe falarse, da mesma maneira que a física non prescribe como o universo ten que ser. O prescritivismo é un vicio e non é científico. O reintegracionismo é unha forma de prescritivismo, e polo tanto, é ilexítimo. Non se lle di nin aos galegos nin aos hispanos como teñen que falar na súa lingua. Os galegos e os hispanos dinlle aos lingüistas como se teñen que falar o galego e o español, que é moi distinto.
Penso que o termo correcto só é homologable ao de variante estándar, que é o rexistro formal e culto do galego moderno, plagado de termos cultos, coma "suxestión", collidos directamente dende o latín e do grego para encher os ócos, e apto para utilizarse nos medios de comunicación. Por certo, o outro día lin un comentario dunha pava nun foro de Galicia Bífida que se preguntaba quen inventara o termo "suxestión" en gallego e que iso non existía. E será un cultismo latino, imbécil? (insúltoa porque os seus foros están cheos de insultos). Ti que pensas, retrasada? De onde vén "suggestion" en inglés? Do anglosaxón? Do teutónico antigo? Dos indoarios? Víchelo gravado nun corno de boi, escrito co alfabeto rúnico polos guerreiros xermánicos? Escoitáchesllo a Béowulf, príncipe dos dinamarqueses? Douche tres segundos para que me respondas... Un... Dous... Tres... É un cultismo latino! Pensa un pouco! Pero que xente tan infinitamente parva comenta neses foros! Deus Santo... Mira, vou ser tan xeneroso como para explicarche unha cousiña: as linguas vulgaris e bárbaras coma o galego, o castelán, o inglés ou o alemán necesitan coller palabriñas do latín e do grego para seren cultas, valeuche? Estas palabriñas chámanse cultismos. Tódalas linguas teñen estratexias de expansión léxica. E non só falamos de palabriñas coma "suxestión"! Realmente os termos científicos, tecnolóxicos e de cultura son idénticos en tódalas linguas occidentais, tanto en galego coma en inglés, porque son palabras que veñen do grego e do latín, e o galego, ao ser unha lingua de base latina, ten eses tecnicismos grecolatinos á súa enteira disposición para uso e desfrute! O inglés colleuche o 60% do léxico do latín (agora estará a chamarme: maldito sodomita! Vas ir para o inferno canda os da túa especie! huashuashuashuas chincha rabiña!), así que imaxina! Para que logo adoctrinedes os nenos dicíndolles que non van aprender termos técnicos e científicos se estudan en galego. Pero como se pode ser tan ruín e deshonesto! Como pensas que se di "fotosíntese" e "endosperma" en inglés? Adivíñao e douche un caramelo. E que me dis dos nomes científicos da flora e a fauna? Toda a flora e a fauna deste mundo está catalogada en latín. Xa me dirás ti que sentido ten que os nenos estuden bioloxía, por exemplo, en inglés, como fan nalgún sitio. Lobo ibérico? Canis lupus signatus. Carballo común? Quercus robur. Lince ibérico? Lynx pardinus. Xabaril? Sus scrofa... Bah, algunha xente é rematadamente parva e punto. Enough said.
Volvendo ao dos rexistros, as linguas teñen rexistros ou variantes situacionais que se escollen en función do contexto en que se encontre o falante. O rexistro depende necesariamente do contexto:
Variante informal = contexto informal.
Variante formal = contexto formal.
Non pode haber un desfase entre o contexto e o rexistro. A xente cre que escribir con abreviacións e acrónimos nas salas de chat e nos móbiles "está mal" ou é "incorrecto". Pois non, mira ti. É un rexistro (informal) apto para o seu contexto (informal). Aclaro todo isto para que non me chames incoherente. Xa sabes que hoxe en día non se considera que haxa nada "incorrecto" nunha lingua. Tódolos fenómenos que teñen lugar na lingua son interesantes e dignos de estudo. Os falantes deben seleccionar o rexistro culto (cada un dentro das súas posibilidades) en contextos que así o requiran.
9. O integrismo lusista.
Unha vez superada esta etapa os reintegristas citarán figuras do nacionalismo galego, que tampouco eran nin lingüistas nin filólogos, coma se de profetas e líderes relixiosos se tratase. Cítanos coma se os citasen do Corán ou da Biblia [ver caixa de comentarios]. Repito, estes líderes non eran nin lingüistas nin filólogos nin nada que se lle parecese. Estes refentes para o nacionalismo galego non son ninguén para decidir o destino do galego e dos galegos. O galego pertence a uns poucos ou é patrimonio de tódolos galegos? A lingua galega é propiedade privada de Carvalho Calero? Os galegos deciden o seu destino e ninguén o decide por eles. Digo isto, porque no Youtube e noutros portais teño atopado usuarios que pegan e copian coma histéricos acotacións de Carvalho Calero, Castelao, Murguía ou Pondal, e compañía. Isto é integrismo! Iso fano os islamistas co Corán, as Xuventudes do Papa coa Biblia e os ultraespañolistas coa constitución! Se aínda desen argumentos por si mesmos, vale; pero copiar e pegar coma un energúmeno, non. E ademais, penso que ata certo punto manipulan as propias palabras dos autores. Pondal dixo n'"Os Pinos": "á nobre Lusitania os brazos tende amigos". Vale, significa isto que temos que pegarnos un tiro como nación? Abrir os brazos á nobre Lusitania? Si, claro que si; pero penso que sempre dende a nosa propia identidade.
10. Sociolingüística: quen fala castelán, galego e "galegoportugués" na Galicia do s. XXI?
Sobre a situación sociolingüística de Galicia, sempre se nos vendeu a situación do castelán como a lingua dos señoritos e o galego como a lingua dos labregos, mariñeiros e clases obreiras en xeral. Pois moito cambiaron as cousas, amiguiños. O galego segue sendo a mesma lingua humilde que foi sempre, pero o "galegoportugués" é a lingua de moito señoritango (funcionario, e sobre todo profesor universitario, e algún que outro empresario) de clase media-alta, que cobran un soldazo ou que directamente están forrados, e que durante as vacacións de febreiro marchan para o Brasil vivir o carnaval de Rio ou para Mozambique de safari, mentres o castelán é a lingua do emigrante arxentino que traballa en precario no bar da esquina e que cobra unha puta merda (se é que lle pagan) ou do emigrante uruguaio que che limpa a mesa no McDonald's ou do rapaciño venezolano que canta na orquestra da tua vila ou dos colombianos furtivos que se botan á ría. Benvidos ao século XXI! Esta pobre xente ten que aturar ataques xenófobos constantes cara a súa lingua: o español, porque o reintegracionismo / lusismo non promove o galego coma unha boa ferramenta de integración na cultura local, que sería o lóxico, senón que ataca directamente o castelán de forma salvaxe con argumentos e comentarios xenófobos, que é moi distinto, porque identifican o español necesariamente con esa minoría burguesa, engreída e fanfarrona, dalgunhas cidades de Galicia, monolingüe en castelán, que só teñen unha lingua por cerebro. Un pouco coma os monos, que cando lles ensinan un código lingüístico, non pasan dun número limitado de asociacións entre as palabras que o adestrador lles pronuncia e o panel de debuxiños que lles manda sinalar. Non se pode identificar o español só con iso. Penso que o galego tamén se lle pode ofrecer aos inmigrantes como unha boa ferramenta a través da cal podemos transmitirlles a cultura local e garantir así a súa integración, porque só o galego pode facer iso.
O reintegracionismo é coma a versión facha da ultradereita católica, franquista e bífida de España ou o catalibanismo soviético choromiqueiro; pero en versión lusista. Polo menos, a ultradereita real, é dicir, o nacional-socialismo, por moi demoníaco que nos pareza, respecta as identidades étnicas por riba de todo; a estrema esquerda non. Estes pensan que a Lusofonía é a súa Unión Soviética, Iugoslavia ou China particulares, onde se sacrifican as identidades étnicas por entelequias políticas maiores. Agora aos galegos tócanos o suicidio identitario! Non se pode identificar o concepto de nación única e exclusivamente coa lingua, que é absurdo. Isto de identificar una lingua cunha nación nunha estrita relación de un a un non pasa en ningún lugar do mundo., porque senón serbios, croatas, montenegrinos e bosnios seríana mesma nación, e non o son! Iso é un invento dos catalibáns (occitanos choromiqueiros), cara butifarras, coma o chupachús.
11. O verdadeiro sentimento galeguista.
11. O verdadeiro sentimento galeguista.
Admiro, por exemplo, traballos en internet coma a Wikipedia en galego, a Galipedia: http://gl.wikipedia.org/wiki/Portada, que ten case 75,000 artigos e que vai por diante de linguas nacionais coma o grego, o tailandés ou o afrikáans, a lingua de Sudáfrica, que deriva do holandés, e que en apenas tres ou catro séculos deixou de ser holandés para ser afrikáans. O galego segundo os reintegristas e os catalibáns (occitanos de butifarra) non o conseguiu en nove. Xa sabedes que hoxe todo o mundo consulta a Wikipedia para todo, porque é un formato gratuíto que permite ter acceso rápido a todo tipo de información. Hai xente que a ama e xente que a adora. Eu son dos que a adora. Paréceme revolucionaria.
Pois ben, a Galipedia proporciona unha visión do mundo en internet dende Galicia, que se non fose grazas á autonomía normativa da nosa lingua, non poderiamos transmitila alén das nosas fronteiras. Paréceme absolutamemte demoledor o súper completísimo artigo sobre o Reino de Galicia, cunha ampla bibliografía, fotografías, mapas e ligazóns externas, que rompe dun xeito bestial cos tópicos e as mentiras que se nos teñen vido contando da man da historia oficial, pactada polos estados de España e Portugal, coa que ambos están satisfeitos, e que se nos fixo estudar na escola. Se a nosa lingua dependese do portugués, correriamos o risco de ser censurados e nunca poderiamos proporcionar a nosa propia visión do mundo. Se o comparades coa versión da Wikipedia en español, deixarávos coa boca aberta. A versión española é un artigo cunha extensión considerablemente menor, sen fotografías, sen documentar, sen ligazóns e sen bibliografía, redactado, respondendo ás intereses da historia oficial española, que agocha o que non lle interesa que se saiba. Esta é unha das vantaxes da autonomía normativa do galego. Polo tanto, penso que o isolacionismo non é en absoluto negativo. Todo o contrario, podemos proxectar unha vísión independente de mundo, a nosa, en contraposición á deles, con liberdade, e ter a oportunidade de romper coas grandes falacias, pactadas polos grandes poderes, que a nós nos perxudican. Sen a autonomía do galego isto non sería posible. A Galipedia demóstrao.
Isto é o que hai que facer para loitar contra o reintegracionismo, o catalibanismo soviético, os fachas ultraespañolistas e mesmo o nacionalismo portugués, que renega de Galicia: facer que o galego auténtico e xenuíno teña presenza en internet. Vós realmente credes que os rapaces que escriben na Galipedia odian o galego, pretenden illalo para minorizalo e acabar con el, como rezan os reintegratas? Non pensades que esta xente realmente ama a lingua galega, e porque cren nela como lingua independente, pretenden sacala adiante. Menciono a Galipedia, precisamente, porque non é un proxecto subvencionado nin nada, senón totalmente altruísta. Que fan os reintegracionistas polo galego, ademais de intoxicar? Se segundo eles, xa está todo feito. 200 millóns de falantes de portugués no mundo e punto. Que comodidade, non si?
Por certo, falando de proxectos altruístas, ide esquecendo o PuntoGal, pero xa. Esquecédeo! Que eu saiba, os dominios culturais, coma o que lle deran aos cataláns (occitanos de turismo de borracheira) .cat, que debería ser .occ (haha... ), só se lle conceden a culturas e linguas minoritarias propias de estados plurilingües, multiétnicos ou plurinacionais ou o que queirades. Daránlle o .eus a Euskadi (ves? A min estes xa non me caen mal... ), daránlle o .cym ao País de Gales, daránlle o .scot a Escocia e daránlle o .bzh á Bretaña francesa (aquí subíuse ao carro todo o Atlántico... ), que son territorios de linguas e culturas minoritarias; pero a ICANN non lle vai dar un dominio propio a un dialecto do portugués. E dirán: érache o que nos faltaba! E quen terá a culpa? Os re-integristas!
Pois ben, a Galipedia proporciona unha visión do mundo en internet dende Galicia, que se non fose grazas á autonomía normativa da nosa lingua, non poderiamos transmitila alén das nosas fronteiras. Paréceme absolutamemte demoledor o súper completísimo artigo sobre o Reino de Galicia, cunha ampla bibliografía, fotografías, mapas e ligazóns externas, que rompe dun xeito bestial cos tópicos e as mentiras que se nos teñen vido contando da man da historia oficial, pactada polos estados de España e Portugal, coa que ambos están satisfeitos, e que se nos fixo estudar na escola. Se a nosa lingua dependese do portugués, correriamos o risco de ser censurados e nunca poderiamos proporcionar a nosa propia visión do mundo. Se o comparades coa versión da Wikipedia en español, deixarávos coa boca aberta. A versión española é un artigo cunha extensión considerablemente menor, sen fotografías, sen documentar, sen ligazóns e sen bibliografía, redactado, respondendo ás intereses da historia oficial española, que agocha o que non lle interesa que se saiba. Esta é unha das vantaxes da autonomía normativa do galego. Polo tanto, penso que o isolacionismo non é en absoluto negativo. Todo o contrario, podemos proxectar unha vísión independente de mundo, a nosa, en contraposición á deles, con liberdade, e ter a oportunidade de romper coas grandes falacias, pactadas polos grandes poderes, que a nós nos perxudican. Sen a autonomía do galego isto non sería posible. A Galipedia demóstrao.
Mapa tirado do artigo sobre o Reino de Galicia na Galipedia. Os historiadores galegos negan a existencia do "Reino de Asturias". A denominación "Reino de Asturias" foi creada a comezos do século XIX por romanticistas españois como Modesto Lafuente, para facer alusión á primeira entidade política cristiá que se consolidou no territorio da Galicia alto-medieval desde comezos do século VIII ata o ano 910. Esta denominación sería adoptada polos historiadores españois modernos, como base teórica do mito da "España eterna", elaborada pola ideoloxía nacionalista española. O nome correcto é o de Reino da Galicia alto-medieval.
Isto é o que hai que facer para loitar contra o reintegracionismo, o catalibanismo soviético, os fachas ultraespañolistas e mesmo o nacionalismo portugués, que renega de Galicia: facer que o galego auténtico e xenuíno teña presenza en internet. Vós realmente credes que os rapaces que escriben na Galipedia odian o galego, pretenden illalo para minorizalo e acabar con el, como rezan os reintegratas? Non pensades que esta xente realmente ama a lingua galega, e porque cren nela como lingua independente, pretenden sacala adiante. Menciono a Galipedia, precisamente, porque non é un proxecto subvencionado nin nada, senón totalmente altruísta. Que fan os reintegracionistas polo galego, ademais de intoxicar? Se segundo eles, xa está todo feito. 200 millóns de falantes de portugués no mundo e punto. Que comodidade, non si?
Por certo, falando de proxectos altruístas, ide esquecendo o PuntoGal, pero xa. Esquecédeo! Que eu saiba, os dominios culturais, coma o que lle deran aos cataláns (occitanos de turismo de borracheira) .cat, que debería ser .occ (haha... ), só se lle conceden a culturas e linguas minoritarias propias de estados plurilingües, multiétnicos ou plurinacionais ou o que queirades. Daránlle o .eus a Euskadi (ves? A min estes xa non me caen mal... ), daránlle o .cym ao País de Gales, daránlle o .scot a Escocia e daránlle o .bzh á Bretaña francesa (aquí subíuse ao carro todo o Atlántico... ), que son territorios de linguas e culturas minoritarias; pero a ICANN non lle vai dar un dominio propio a un dialecto do portugués. E dirán: érache o que nos faltaba! E quen terá a culpa? Os re-integristas!
O PuntoGal suporá unha verdadeira vitoria para o galego fronte a tódolos seus inimigos! Como dicía o famoso lingüista xudeu, Max Weinreich, unha lingua é un dialecto con exército! O galego ten exército de terra, armada e forzas aéreas! Cun dominio propio en internet o galego consolidaráse como lingua independente ab eterno e colocarémonos ao mesmo nivel que os cataláns (occitanos urban middle-high class). Co fachendosos e clasistas que son, isto vailles sentar coma un tiro, e aos de Galicia Bífida tamén! O galego será, entón, incuestionable!
Eu xa asinara na web hai algúns anos, pero tamén colocarei o báner no blog, porque esta non será a primeira entrada que publique en galego.
Eu xa asinara na web hai algúns anos, pero tamén colocarei o báner no blog, porque esta non será a primeira entrada que publique en galego.
Ai, que ganas tiña de escribir un artigo coma este. Quedoume... impresionante, e eu botei fóra todo o que tiña dentro do corpo e que levo acumulando todos estes anos. Escribín o que me deu a gana e non deixei títere con cabeza, e mesmo insultei, todo canto quixen, a quen antes me tivo insultado. Que alivio. Isto de escribir no blog é terapéutico. Só unha última mensaxe: reintegratas, DESINTEGRÁDEVOS!
Agora si, esta sección vai ir directamente en castelán:
12. Diferencias fundamentales entre gallego y portugués.
Bueno, pues vamos al grano con las diferencias fundamentales (hay muchísimas más) entre gallego y portugués. Yo os voy a comentar las más evidentes. Obviamente, no las puedo comentar todas, porque es imposible. Yo no puedo escribir aquí una enciclopedia.
Recordad que yo no creo en una división absoluta de ambas lenguas dada su altísima compatibilidad mutua. Yo creo que el concepto de lengua es un concepto en el que entran en juego cuestiones sociolingüísticas, políticas e identitarias. El gallego tiene su autonomía con su oficialidad en un territorio determinado, sus estudios universitarios independientes (Filoloxía Galega, Interpretación e Tradución Galego-Inglés / Francés), su Academia, su Instituto da Lingua, sus gramáticas, sus diccionarios, sus recursos en internet, su tradición escrita, etc. Sin embargo, por encima del concepto de lengua está el de diasistema, y éste concepto es el que conecta el gallego inevitablemente con el portugués.
Mapa del diasistema lingüístico gallego-portugués. Como no, está escrito en catalán, porque estos ven diasistemas entre gallego y portugués, pero no los ven entre los dialectos del occitano. Pongo el mapa, porque, por una parte, muestra de forma muy gráfica la unidad del diasistema y el continuum lingüístico a través de la gradación de colores. Sin embargo, esta gradación evidencia, además, las diferencias entre ambas lenguas. No es lo mismo el portugués estándar de Lisboa, de color oliva, que el gallego, de color verde bosque. Me ha gustado el mapa, porque lo cierto es que muestra la realidad como es.
Dicho sea de paso, yo no sé por qué nuestra lengua despierta tanto interés en Cataluña, y tanto les pica y les escuece que sea una o dos lenguas. Qué gente metomentodo, por Dios. Luego negarán la unidad de su lengua con el occitano, identificando el occitano única y exclusivamente con el aranés, que es lo que hacen siempre.
Emilio Miedes Bisbal, romanista. Junto con Pièrre Bec, ya veis que ha habido lingüistas que han defendido la unidad del occitano. Por cierto, resulta que la ortografía moderna del catalán no es su ortografía histórica. La ortografía moderna del catalán se la inventó un tal Pompeu Fabra. ¿Os suena?
Diferentes desarrollos fonológicos desde la lengua madre: el latín.
No voy a entrar en detalles sobre el origen y la evolución, porque no puedo hacerlo. Me resulta imposible. Yo no hice Filoloxía Galega. Simplemente sé, como gallego, que el resultado actual es objetivamente distinto.
1. Donde hay un diptongo oi en gallego hay una vocal pura u tanto en portugués como en castellano. Esto es como pasar de porta a puerta o de madera a madeira. Son desarrollos distintos desde el latín.
Español: escuchar, luchar, luchador, carnaval, trucha, luto, fruta, frutero, frutería, lluvia, rubio, etc.
Gallego: escoitar, loitar, (a)loitador, entroido, troita, loito, froita, froiteiro, froitería, choiva, *roibo, etc.
Portugués: escutar, lutar, lutador, entrudo, truta, luto, fruta, fruteiro, frutaria, chuva, *ruivo, etc.
*La traducción literal sería loiro, pero el cognado de rubio en castellano es roibo en gallego y ruivo en portugués, que literalmente significa pelirrojo (del latín rubeus, que es la misma raíz que rubí, la famosa gema de color rojo).
Viches? FROITERÍA! (e non "frutaria", en portugués) Derivado de froita, en galego do bo! Do auténtico! Do xenuíno! Eu só compro a froita en froiterías isolacionistas, coma Froitería Carmiña.
2. En portugués se pierden la mayoría de los grupos consonánticos como en italiano, en particular aquellos en los que interviene ce (activo) y pe (óptimo). En portugués esto sería ativo, ótimo. El portugués es sistemático con la simplificación de estos grupos; el gallego no. El gallego los ha mantenido. De hecho, el gallego los mantiene incluso donde el castellano los ha perdido: obxectivo vs objetivo (en portugués también sería objetivo como en castellano). Un gallego hablaría de dialecto; jamás de dialeto como un portugués. ¡Ojo! Los grupos consonánticos todavía pueden aparecer escritos en el portugués peninsular, sin embargo, nunca se pronuncian. De hecho, los nuevos acuerdos ortográficos de la lengua portuguesa recomiendan a los portugueses que no los escriban y que prioricen las formas ortográficas brasileñas, porque estos grupos consonánticos ya no se escuchan en portugués. En el portugués oral, peninsular o brasileño, están totalmente simplificados. En gallego no.
3. El gallego es la única lengua iberorromance que pierde los grupos latinos qua- y gua- (pasa a ca-, co- y ga-). Éste es uno de los rasgos más genuinos del gallego como lengua romance. De entre todas las lenguas romances, este rasgo solo lo tiene el francés oral, que dicen: quatre /katr/ o quand /kã/, y en la Península única y exclusivamente el gallego. Un castellano dirá cuatro, un portugués dirá quatro, un italiano dirá quattro y un catalán dirá quatre, pero un gallego dirá catro, sin u.
Gallego: catro, cartos, cal, cando, calquera, calidade, case, corenta, Coresma, corta feira, garda, agardar, gardar, vangarda.
Portugués: quatro, quartos, qual, quando, qualquer um, qualidade, quase, quarenta, Quaresma, quarta feira, guardia, aguardar, guardar, vanguarda.
4. El gallego ha perdido la nasalidad final (-n) en muchísimas palabras:
Gallego: home, onte, orde, imaxe, Virxe do Carme, etc.
Português: homem, ontem, ordem, imagem, Virgen do Carmen, etc.
Español: hombre, ayer, orden, imagen, Virgen del Carmen, etc.
Los portugueses incluso incorporan esa consonante nasal en los extranjerismos. Un portugués dice garagem (del francés garage) y massagem (del francés massage) con la consonante nasal final. Un gallego siempre dirá: garaxe y masaxe.
Esto es como decir nación en castellano y nació en catalán. ¿Ves, qué fácil? Ya está.
5. El gallego pierde la nasalidad en ciertas palabras que en castellano acaban en -ena y -eno. Los gallegos estas palabras las acaban en -ea y -eo, habiendo perdido simplemente la nasal latina. Los portugueses, sin embargo, incorporan un triptongo: -eia, -eio.
Español: cadena, sirena, ajeno, ballena, centeno, arena, lleno, freno.
Gallego: cadea, serea, alleo, balea, centeo, area, cheo, freo.
Português: cadeia, sereia, alheio, baleia, centeio, areia, cheio, freio (*en Brasil. El freno en Portugal es travão).
Este triptongo portugués es totalmente ajeno a la fonología del gallego moderno. Esto de gallego moderno les hace mucha gracia a los reintegratas, porque para ellos el gallego es paleto y de la aldea (aldeia en portugués, por cierto), como ya hemos visto. Pues sí, GALLEGO MODERNO.
Por cierto, los gallegos a las plataformas flotantes de las rías donde se cultivan los mejillones les llaman bateas (no bateias ni nada por el estilo. De hecho, no creo que esta palabra exista en portugués, porque no han de saber ni lo que son).
Bateas de mejillón en la ría de Vigo.
6. La gheada gallega no tiene nada que ver con el castellano. Donde hay una jota (j) castellana en gallego hay o bien una elle (ll) o una equis (x).
jamón: xamón.
naranja: laranxa.
trabajo: traballo.
carajo: carallo.
La gheada gallega es la aspiración de la consonante oclusiva velar sonora, es decir, ga, gue, gui, go, gu.
gato: ghato.
guerra: gherra.
guapo: ghuapo.
guitarra: ghitarra.
gordo: ghordo.
Puede combinar incluso con otra consonante:
grande: ghrande.
Suena como una jota castellana, pero no tiene nada que ver con ella. Dado que la gheada es uno de los rasgos más genuinos del gallego, y no existe en portugués, los reintegracionistas se la cargan, porque es una deturpação. Jajaja. ¡YO SOY GHALLEGHO Y NO LO NIEGHO!
La gheada es un fenómeno muy habitual en las lenguas. Es un fenómeno universal. Las consonantes oclusivas velares, sobre todo en contacto con una vocal posterior (ga go, gu y ca, co, cu), cuando "evolucionan" en las lenguas, pasan a convertirse en fricativas. Fijaos en palabras indoeuropeas. ¿Cómo se dice cuerno en gallego? Corno. ¿Y cómo se dice cuerno en inglés? Horn. Es exactamente la misma palabra indoeuropea en una lengua romance como el gallego y una lengua germánica como el inglés. Lo único que cambia es que la consonante velar que mantienen el gallego y el castellano cuerno / corno se ha convertido en una fricativa velar en las lenguas germánicas: horn. Esto también ocurre entre el inglés y su pariente más cercano: el holandés. Las palabras inglesas de origen germánico, y las propias palabras alemanas, suelen tener su equivalente en holandés, pero en esta lengua si esas palabras llevan una consonante velar sonora, la palabra se pronuncia con gheada. ¿Cómo se dice en holandés good morning (en inglés) y guten morgen (en alemán)? Se dice: goedemorgen pronunciado con gheada /huudemoohea/. Minuto 4:10 del vídeo abajo:
Ya veis que la gheada es un fenómeno universal y de lo más normal. ¡Puede pasar en cualquier lengua! A este fenómeno, por cierto, se le llama rotación consonántica, la consonante mantiene el punto de articulación, pero se realiza de forma distinta. En el caso de la gheada mantiene el punto velar, pero en lugar de oclusiva o aproximante se realiza fricativa.
7. En cuanto al seseo, en gallego solo existe en el dialecto occidental, es decir, provincias de La Coruña y Pontevedra. En el resto del territorio y en el gallego oriental (occidente de Asturias, El Bierzo, etc) se cecea como en el castellano peninsular. Sin embargo, el seseo del bloque occidental no es como en portugués. El seseo en gallego es siempre sordo. La ese no vibra nunca y ésta no contrasta palabras. El significado no varía en función de si una palabra se pronuncia con una ese sorda o sonora. En portugués sí, un portugués distingue azeite (de oliva) de aceite (aceptado). Los gallegos no llegamos a tanto. De hecho, más bien el seseo llega a convertir palabras en homófonas. Si un chico de A Costa da Morte te suelta literalmente: "vou casar!", tú realmente no sabes si se va a casar o si se va a cazar.
Por otra parte, en cuanto al ceceo, no viene del castellano. La gente se cree que el ceceo gallego viene del contacto con el castellano. El ceceo gallego viene del sonido medieval /ts/ para la ce y la cedilla. En gallego medieval (o galaicoportugués para los que me leáis desde Cataluña), facer y graça se pronunciaba /fatser/ y /gratsa/, y este sonido se dio en gallego moderno facer /father/ y graza /gratha/. Hay desarrollos paralelos del mismo sonido en otras lenguas, por ejemplo, en griego. La theta del griego clásico, en theós, por ejemplo, se pronunciaba /ts/ y hoy en griego moderno se pronuncia como la ceta castellana. Por otra parte, ¿qué pasó con el portugués? Tuvo un grado de evolución más. El sonido /ts/ se volvíó sonoro y dio /dz/, o sea, /fadzer/, finalmente el grupo consonántico se simplificó y dio fazer /fazer/.
¿Alguien tiene grabaciones orales del gallego de siglos pasados para determinar si el ceceo es propio o ajeno de la lengua gallega? ¿Cómo se puede demostrar que el ceceo es una influencia del castellano? Eso no se puede ni demostrar ni desmentir. Lo cierto es que el ceceo es propio de los bloques central y oriental, y entre el gallego y el castellano aún está el bable por el medio. ¿Por qué tiene que ser visto necesariamente como una influencia del castellano? ¿Por qué íbamos a dejar entonces de cecear?
¿Alguien tiene grabaciones orales del gallego de siglos pasados para determinar si el ceceo es propio o ajeno de la lengua gallega? ¿Cómo se puede demostrar que el ceceo es una influencia del castellano? Eso no se puede ni demostrar ni desmentir. Lo cierto es que el ceceo es propio de los bloques central y oriental, y entre el gallego y el castellano aún está el bable por el medio. ¿Por qué tiene que ser visto necesariamente como una influencia del castellano? ¿Por qué íbamos a dejar entonces de cecear?
A ver, el español tiene 500 milliones de hablantes en el planeta. Si quitamos 46 millones de españoles, quedan 454 milliones de hispanohablantes que sesean. ¿Qué idioma se parece más al español ahora, el gallego o el catalán?
El gallego no tiene por qué establecer ningún tipo de relación de interdependencia con el castellano. Tan dependiente es la relación de interdependencia que tú estableces con el castellano para acercarte a él como para separarte de él. Una lengua no es independiente si establece relaciones de interdependencia con otra lengua. El gallego es un idioma 100% independiente y a mí los rasgos que presente la lengua de al lado, sea el castellano, el portugués o el bable, me importan un pito. El gallego tiene sus rasgos, y aquellos que coincidan con el castellano no son ni más ni menos gallegos que el resto, y si tiene ceceo, pues ceceo y punto.
Diferencias morfológicas:
1. El gallego ha mantenido las terminaciones -án, -ón y -ión, que vienen de la lengua medieval, y en última instancia del latín (no del castellano). En portugués moderno, y subrayo moderno, porque esto en la lengua medieval no existía, los tres sufijos se han fundido en -ão.
Gallego: corazón vs alemán vs cuestión.
Portugués: coração vs alemão vs questão.
2. En cuanto a los adverbios. Los gallegos cortamos los adverbios como en castellano, pero esto no es un rasgo único del castellano. Esto siempre ha existido en gallego. El gallego distingue entre moi y moito, gran y grande, tan y tanto. El portugués no. Lo tenéis en el texto de Alfonso X arriba.
3. Los pronombres sujeto o pronombres personales son distintos en gallego y en portugués:
Para la segunda persona del singular (tú), la aplastante mayoría de los gallegos (costa y centro de Galicia, que son las zonas más pobladas) dicen: ti. Solo en el gallego oriental (allí por el occidente de Asturias y El Bierzo dicen tu). Los portugueses dicen tu como en castellano y catalán.
El pronombre de cortesía en gallego es vostede (parecido al catalán), y como todo el mundo sabe en português es você, o incluso o senhor, que es mucho más respetuoso que você.
El pronombre de segunda persona plural en gallego es vós y vosoutros (el vosotros castellano o el vosaltres catalán). En portugués este pronombre ya no existe. Existía. De hecho, aún se puede escuchar en algún fado, pero ya no se utiliza en portugués moderno. Es arcaico (unos pierden pronombres y otros perdemos triptongos. Las lenguas cambian... ). Sin embargo, en gallego está perfectamente normalizado. Donde un español peninsular dice vosotros tenéis y ustedes tienen, un portuguès diría solo vocês têm. Sin embargo, los gallegos diferencian entre vós tedes y vostedes teñen.
4. Pronombres objeto o átonos tanto de lo mismo:
Los pronombres de tercera persona son distintos. Los pronombres -no, -na, -nos, -nas, que en gallego se utilizan seguidos de una forma verbal acabada en diptongo (número 3 abajo) no existen en portugués.
1. -o: cántao (lo canta)
2. -lo (tras formas acabadas en -r o -s): cantalo (cantar + o [cantarlo]), fixéchelo (fixeches + o [lo hiciste]). Un portugués diría fizeste-o.
3. -no (tras diptongos): seino (sei + o [lo sé]). Un portugués diría sei-o.
El dicho gallego de las meigas es en castellano: "las meigas haberlas haylas", que es un calco del gallego "as meigas habelas hainas" con ese precioso pronombre -nas tan gallego. En portugués el dicho ya no sonaría igual, porque los re-integristas ya no conjugan hai, sino há, como en portugués [nótese que hai debe de ser uma deturpação], y si no va el diptongo, ya no va el pronombre que tiene que ir; por lo tanto, el dicho ya no suena igual.
Los dichos populares gallegos van a sonar distinto, nuestro Entroido ya no será Entroido; será Entrudo, nuestros aloitadores de la rapa das bestas ya no serán aloitadores; serán lutadores, es decir, esta gente tiene pensado cambiar la Galicia que conocemos. A mí esto ya me parece una herejía. ¡Herejes! (palabra provenzal en castellano. Viene del provenzal eretge [uma deturpação?] No. Un préstamo lingüístico).
As meigas, habelas hainas! HAINAS!
Los dichos populares gallegos van a sonar distinto, nuestro Entroido ya no será Entroido; será Entrudo, nuestros aloitadores de la rapa das bestas ya no serán aloitadores; serán lutadores, es decir, esta gente tiene pensado cambiar la Galicia que conocemos. A mí esto ya me parece una herejía. ¡Herejes! (palabra provenzal en castellano. Viene del provenzal eretge [uma deturpação?] No. Un préstamo lingüístico).
As meigas, habelas hainas! HAINAS!
Bueno, realmente estos pronombres -no, -na, -nos, -nas existir existen en portugués. Lo que pasa es que no son los mismos pronombres. Los portugueses los colocan tras formas verbales acabadas en ene; no tras un diptongo. Por ejemplo:
Castellano: las lavan.
Gallego: lávanas [lavan + as]
Portugués: lavam-nas.
En gallego solo hay una consonante nasal [lávanas] y en portugués hay dos [lavam-nas] juntas, la eme final es velar y ene del pronombre es alveolar. Esto sonaría algo así como: "láfang-nas".
5. Pronombres objetos de segunda persona (te en castellano y en portugués). Los gallegos diferencian entre te y che. Esta distinción es genuina del romance gallego y no existe en portugués. En gallego:
Te tiene función de complemento directo.
Che tiene función de complemento indirecto.
1. Bicareite: te besaré (complemento directo)
2. Dareiche un bico: te daré un beso (complemento indirecto). Un beso es aquí el complemento directo.
Parece complicado, pero ningún gallego se para a pensar en la función sintáctica del pronombre. Esta distinción se hace de forma totalmente innata e inconsciente.
Los portugueses no diferencian entre te y che. Solo utilizan el pronombre te como en castellano. Éste es otro de los rasgos genuinos del gallego, que los reintegratas se cargan porque les incordia. Un portugués diría:
Los portugueses no diferencian entre te y che. Solo utilizan el pronombre te como en castellano. Éste es otro de los rasgos genuinos del gallego, que los reintegratas se cargan porque les incordia. Un portugués diría:
1. Beijar-te-ei.
2. Dar-te-ei um beijo.
Con exactamente el mismo pronombre. Por cierto, esto de anteponer el pronombre a la inflexión se conoce en portugués como mesóclisis o tmesis. Esto no existe en gallego. Nadie lo utiliza y nadie sabe utilizarlo. Se interpone el pronombre entre la raiz del verbo y la inflexión (tan extraño como lo veis) cuando el verbo va conjugado en el futuro simple o en tiempo condicional.
Además, en gallego, el pronombre che también funciona como pronombre de solidaridad. Este pronombre es propio del gallego y no existe ni en castellano ni en portugués. La función del pronombre de solidaridad es la de implicar al interlocutor en la oración. Un gallego puede decirte: non che me gusta nadiña. El pronombre de solidaridad che no puede traducirse ni al castellano ni al portugués. En castellano: *no te me gusta nadita es agramatical.
Además, en gallego, el pronombre che también funciona como pronombre de solidaridad. Este pronombre es propio del gallego y no existe ni en castellano ni en portugués. La función del pronombre de solidaridad es la de implicar al interlocutor en la oración. Un gallego puede decirte: non che me gusta nadiña. El pronombre de solidaridad che no puede traducirse ni al castellano ni al portugués. En castellano: *no te me gusta nadita es agramatical.
6. Conjugaciones:
Aquí os dejo algunas de mis conjugaciones gallegas preferidas y al lado las portuguesas entre paréntesis para que podáis compararlas. Fijaos que no cambian ni una ni dos. No es cuestión de cambiar de tú puedes por vos podés, nada más. ¡Cambia todo! ¡Todo! De la primera a la última persona. ¡Todo!
Presente simple del verbo "facer":
eu fago (eu faço), ti fas (tu fazes), el fai (ele faz), nós facemos (nós fazemos), vós facedes (vós fazeis), eles fan (eles fazem).
Pasado simple del verbo "facer":
eu fixen (eu fiz), ti fixeches (tu fizeste), el fixo (ele fez), nós fixemos (nós fizemos), vós fixéchedes [4] / fixestes (vós fizestes), eles fixeron (eles fizeram)
[4] Dado que he recibido críticas con respecto a esta forma, la segunda persona del plural del pretérito perfecto simple (vosotros hicisteis), he de decir que le he preguntado a mi madre: mamá, ¿cómo se dice "vosotros hicisteis" en gallego? Y ella respondió: "vós fixéchedes". Además de mi madre, ésta es la forma que utilizan mi padre, mi abuela y el resto de mi familia, porque ésta es la forma que se utiliza donde yo vivo. Aclaro que yo le consiento a mi madre, a mi padre y a mi abuela que me den lecciones de gallego, porque ellos, y solo ellos, son la máxima autoridad, suprema e incuestionable, en lengua gallega. No le consiento a ningún integrista lusófono que me dé lecciones de gallego. Espero que quede claro. Además, tiene muchos cojones que algunos me digan que esta forma "fixéchedes", que solo hay que meterla en Google entre comillas para ver lo extendida que está, es una "influencia" del castellano. ¡Outra vez a vaca no millo! "Fixéchedes" es una forma ANALÓGICA, imbéciles, que se construye en analogía con la del singular, fixeches + des (inflexión de 2ª del plural): fixéchedes (= en castellano "vosotros hicisteis / ustedes hicieron").
A ver, ¿dónde cojones está la influencia del castellano? ¡Vosotros sí que estáis "influidos" por el castellano! Jajaja. Ya sé que esta forma no le gusta nada a los lusistas, porque el contraste con la forma portuguesa es brutal, y por eso los muy subnormales tienen que decirte que es una "influencia" del castellano para desprestigiarla, porque no les cuadra con la que ellos quieren; pero a mí me encanta. ¡Me encanta! ¡Son tan subnormales que no les dan las neuronas para explicar las cosas sin recurrir al mismo argumento de siempre: es una influencia del castellano! ¡Todo es una influencia del castellano! ¡Volvemos a lo mismo de siempre! O castelán é do centro do universo arredor do cal xira a materia inerte e a materia escura. Se tódolos camiños levan a Roma, tódalas linguas levan ao castelán. Todo xira ao redor do castelán, parte del, volve a el, nace del, morre nel e del renace. Xira todo: os átomos, os planetas, as estrelas e as galaxias... Si vosotros, integristas, tenéis problemas de perspectiva, viajad un poquito más por Galicia y menos por la Lusofonía, que sale más barato ¿sí? Ya sé a que a vosotros la diversidad intralingüística del gallego os importa una mierda pinchada en un palo y que solo os importan las formas de Portugal. A la gente con sentidiño no. Además, tiene narices que gente que no utiliza formas estandarizadas me diga a mí que estandarice mis formas dialectales. Es en plan: ... ¿Perdón? Accedo a poner la forma estándar junto a mi variante, que no es en absoluto minoritaria; pero no a eliminarla bajo ningún concepto.
A ver, ¿dónde cojones está la influencia del castellano? ¡Vosotros sí que estáis "influidos" por el castellano! Jajaja. Ya sé que esta forma no le gusta nada a los lusistas, porque el contraste con la forma portuguesa es brutal, y por eso los muy subnormales tienen que decirte que es una "influencia" del castellano para desprestigiarla, porque no les cuadra con la que ellos quieren; pero a mí me encanta. ¡Me encanta! ¡Son tan subnormales que no les dan las neuronas para explicar las cosas sin recurrir al mismo argumento de siempre: es una influencia del castellano! ¡Todo es una influencia del castellano! ¡Volvemos a lo mismo de siempre! O castelán é do centro do universo arredor do cal xira a materia inerte e a materia escura. Se tódolos camiños levan a Roma, tódalas linguas levan ao castelán. Todo xira ao redor do castelán, parte del, volve a el, nace del, morre nel e del renace. Xira todo: os átomos, os planetas, as estrelas e as galaxias... Si vosotros, integristas, tenéis problemas de perspectiva, viajad un poquito más por Galicia y menos por la Lusofonía, que sale más barato ¿sí? Ya sé a que a vosotros la diversidad intralingüística del gallego os importa una mierda pinchada en un palo y que solo os importan las formas de Portugal. A la gente con sentidiño no. Además, tiene narices que gente que no utiliza formas estandarizadas me diga a mí que estandarice mis formas dialectales. Es en plan: ... ¿Perdón? Accedo a poner la forma estándar junto a mi variante, que no es en absoluto minoritaria; pero no a eliminarla bajo ningún concepto.
Un intento fracasado más del integrismo lusista de eliminar el gallego más genuino y distorsionar la realidad. No me gusta la mentira. La mentira es ruin, vil y despreciable; por lo tanto, ilegítima y condenable. Solo me gusta la verdad. ¡La verdad deberá prevalecer siempre!
Presente simple del verbo "oír":
Eu oio (eu ouço), ti oes (tu ouves), el oe (ele ouve), nós oímos (nós ouvimos), vós oídes (vós ouvis), eles oen (eles ouvem).
Pasado simple del verbo "oír":
Eu oín (eu ouvi), ti oíches (tu ouviste), el oíu (ele ouviu), nós oímos (nós ouvimos), vós oíchedes / oístes (vós ouvistes), eles oíron (eles ouveram).
Presente simple del verbo "escoitar":
Eu escoito (eu escuto), ti escoitas (tu escutas), el escoita (ele escuta), nós escoitamos (nós escutamos), vós escoitades (vós escutais), eles escoitan (eles escutam).
Pasado simple del verbo "escoitar".
Eu escoitei (eu escutei), ti escoitaches (tu escutaste), el escoitou (ele escutou), nós escoitamos (nós escutamos), vós escoitáchedes / escoitastes (vós escutastes), eles escoitaron (eles escutaram).
Pasado simple del verbo "estar":
Eu estiven (eu estive), ti estiveches (tu estiveste), el estivo (ele esteve), nós estivemos (nós estivemos), vós estivéchedes / estivestes (vós estivestes), eles estiveron (eles estiveram).
Presente simple del verbo "ter":
Eu teño (eu tenho), ti tes (tu tens), el ten (ele tem), nós temos (nós temos), vós tedes (vós tendes), eles teñen (eles têm).
Presente simple del verbo "pór / poñer":
Eu poño (eu ponho), ti pos (tu pões), el pon (ele põe), nós pomos / poñemos (nós pomos), vós podes / poñedes (vós pondes), eles poñen (eles põem).
Pasado simple del verbo "pór / poñer":
Eu puxen (eu pus), ti puxeches (tu puseste), el puxo (ele pôs), nós puxemos (nós pusemos), vós puxéchedes / puxestes (vós pusestes), eles puxeron (eles puseram).
Pasado simple del verbo "poder":
Eu puiden (eu pude), ti puideches (tu pudeste), el puido (ele pôde), nós puidemos (nós pudemos), vós puidéchedes / puidestes (vós pudestes), eles puideron (eles puderam).
Pasado simple del verbo "vir":
Eu vin (eu vim), ti viñeches (tu vieste), el veu (ele veio), nós viñemos (nós viemos), vós viñéchedes / viñestes (vós viestes), eles viñeron (eles vieram).
Presente simple del verbo "pedir":
Eu pido (eu peço), ti pides (tu pedes), el pide (ele pede), nós pedimos (nós pedimos), vós pedides (vós pedis), eles piden (eles pedem).
Presente simple del verbo "confundir":
Eu confundo (eu confundo), ti confondes (tu confundes), el confonde (el confunde), nós confundimos (nós confundimos), vós confundides (vós confundis), eles confonden (eles confunden).
Presente simple del verbo "destruír":
Eu destruo (eu destruo), ti destrues (tu destróis), el destrue (ele destrói), nós destruimos (nós destruímos), vós destruides (vós destruís), eles destruen (eles destroem).
Presente simple del verbo "traer":
Eu traio (eu trago), ti traes (tu trazes), el trae (ele traz), nós traemos (nós trazemos), vós traedes (vós trazeis), eles traen (vocês trazem).
Pasado simple del verbo "escribir":
Eu escribín (eu escrevi), ti escribiches (tu escreveste), el escribiu (ele escreveu), nós escribimos (nós escrevemos), vós escribíchedes / escribistes (vós escrevestes), eles escribiron (eles escreveram).
Pasado simple del verbo "saber":
Eu souben (eu soube), ti soubeches (tu soubeste), el soubo (ele soube), nós soubemos (nós soubemos), vós soubéchedes / soubestes (vós soubestes), eles souberon (eles souberam).
Pasado simple del verbo "querer":
Eu quixen (eu quis), ti quixeches (tu quiseste), el quixo (ele quis), nós quixemos (nós quisemos), vós quixéchedes / quixestes (vós quisestes), eles quixeron (eles quiseram).
Presente simple del verbo "dicir":
Eu digo (eu digo), ti dis (tu dizes), el di (ele diz), nós dicimos (nós dizemos), vós dicides (vós dizeis), eles din (eles dizem).
Pasado simple del verbo "dicir":
Eu dixen (eu disse), ti dixeches (tu disseste), el dixo (disse), nós dixemos (nós dissemos), vós dixéchedes / dixestes (vós dissestes), eles dixeron (eles disseram).
7. Sufijos y formación del plural.
Fijaos ahora en cómo se forman los plurales y cómo tanto el sufijo como el grupo consonántico han vuelto a cambiar. Que conste que estos desarrollos son desarollos del portugués moderno. Esto no existía en la lengua medieval y el gallego nunca ha llegado a desarrollarlos.
Español: generación, generaciones.
Gallego: xeración, xeracións.
Portugués: geração, gerações.
Español: lección, lecciones.
Gallego: lección, leccións.
Portugués: lição, lições.
Español: elección, elecciones.
Gallego: elección, eleccións.
Portugués: eleição, eleições.
8. Sufijos -ble y -bel. Compara: accesible (gallego) vs acessível (portugués).
El único sufijo que existe en todo el territorio gallego hoy en día es el sufijo -ble. Esto es así y punto, y el que diga lo contrario es un cínico. No hay ni una puta aldea en toda Galicia donde un hablante nativo de gallego utilice el sufijo -bel. Puede que este sufijo artificial aparezca en textos gallegos del Rexurdimento y textos medievales, pero junto con -ble e incluso con el latino -ibilis, es decir, el sufijo -ble no es de importación castellana. Es gallego. Los lusistas y los reintegracionistas, que son una minoría minoritaria de la población (¡los maricones somos más! Jajaja) rescatan paleóntolosufijos del siglo XII con el único objetivo de que el gallego no utilice los mismos sufijos que el castellano. Que conste que el sufijo -bel en el estándar oficial está aceptado, porque se considera literario, pero nadie lo utiliza y no lo escucharéis en Galicia.
Diferencias sintácticas:
El gallego construye oraciones comparativas con la particula ca (del latin quam [fijaos como se ha perdido la u latina original])
Castellano: yo soy más alto que tú
Gallego: eu son máis alto ca ti
Portugués: Eu sou mais alto (do) que tu.
Realmente do que existe y se puede utilizar en gallego, pero su uso es muy restringido. Creo que solo se puede utilizar cuando comparas dos verbos: eu como máis do que bebo. Sin embargo, cuando el segundo elemento comparado es un pronombre, es obligatorio el uso de ca.
Lo mismo con la partícula coma para el comparativo de igualdad:
Ti es tan listo coma min. (= como eu en portugués)
El baila coma ela. (= como ela en portugués)
Algunos verbos se utilizan de forma distinta como por ejemplo el verbo gustar:
Gústame, gústache (me gusta, te gusta)... Fijaos en el pronombre genuino gallego che. Por supuesto, un reintegracionista preferirá las formas portuguesas. En portugués sería: eu gosto de, tu gostas de... En gallego el verbo gustar no requiere de ninguna frase preposicional introducida por de.
Mesóclisis o tmesis portuguesa, que no existe en gallego:
Español: la cantaré.
Gallego: cantareina (famoso pronombre -na después de diptongo)
Portugués: cantar-la-ei (mesóclisis portuguesa en el futuro simple junto con un pronombre átono)
Diferencias léxicas y semánticas:
Diferencias léxicas y semánticas entre gallego y portugués hay para parar un tren. Sin más dilación, vamos a empezar. Morriña, para empezar, puede ser un tipo de lluvia tanto en Galicia como en Portugal, pero solo en Galicia es sinónimo de nostalgia; la morriña gallega es única. Un jersey en Galicia es un xersei, pero en Portugal es camisola. Un autobús gallego en Portugal es un autocarro. El freno del coche en Galicia es freo y en Portugal travão (freio en Brasil con ese famoso triptongo). Por cierto, a los coches en Galicia les llaman coches, pero en Portugal carros. Coche en Portugal solo es el coche de caballos. A los trenes en Galicia les llaman trens y en Portugal comboios. El verbo coger o agarrar en gallego es coller; los portugueses, sin embargo, dicen pegar (da mão). Pegar en Galicia es o bien dar una hostia o adherir una superficie a otra. Un taller mecánico en Galicia es simplemente taller; en Portugal es una oficina. Y obviamente, en las oficinas de Galicia no se reparan coches. Un talher, sin embargo, en Portugal es un cubierto para comer. A esto los gallegos le llaman cuberto. ¿Cómo le llaman los portugueses a las oficinas? Escritórios (los gallegos no). ¿Y cómo le llaman los portugueses a los escritorios (donde se escribe)? Secretárias. Las secretarias en Galicia son mujeres que trabajan como asistentes personales. Una habitación en Galicia es sinónimo de cuarto, pero en Portugal una habitação es la casa entera. La habitación (cuarto) de un gallego sería una assoalhada en Portugal. Los gallegos al espacio de una casa tradicional, situado en la parte superior de la misma, y destinado a guardar trastos viejos y otras cosas le llaman faiado (desván o buhardilla en castellano); los portugueses sótão. El soto gallego (sótano en castellano) se sitúa en la parte de abajo de la casa. Una bodega en Galicia es un espacio donde se almacenan botellas de vino; en Portugal una bodega es un montón de mierda, es decir, lo que los gallegos dirían: una porcallada. Bodega de vino en portugués es adega.
El color rojo en Galicia es vermello y en Portugal vermelho; sin embargo, roxo en Galicia es el color cobre y en Portugal roxo es el morado. El color negro en gallego es negro o mouro, y en Portugal preto. Preto en gallego es un adverbio y significa cerca. Para decir cerca los portugueses dirían perto. Cinza en portugués es el color gris. Los gallegos por cinza entienden única y exclusivamente ceniza. Desfilar en portugués es marchar, pero cuando un gallego dice: ¡marcho!, quiere decir que se va o que se larga; no que va a caminar sobre una pasarela o que va a participar en un desfile militar. Un portugués diría vou embora. Muy cortesmente los gallegos agradecen diciendo graciñas; los portugueses dicen obrigado. Los gallegos cuando agradecen, no están obligados a nada, ¿vale? Una meiga en Galicia, como todos sabemos, es una mujer que ha pactado con el diablo, es decir, una bruja. En Portugal, una chica meiga es una chica encantadora, que no es lo mismo. La portuguesa no participa necesariamente en ritos paganos o satánicos. Para decir que una chica o un chico es encantador un gallego diría que es feito o riquiño. Feito en Portugal es el participio del verbo fazer (hacer), es decir, hecho. En Galicia, feito, además de significar mono (guapito de cara o encantador) y hecho (participio del verbo facer) quiere decir hecho como sinónimo de suceso o acontecimiento. Un portugués diría fato (del latín factus [fijaos como se ha perdido el grupo consonántico]). Sucesso en portugués, sin embargo, es el éxito de los gallegos. Por otra parte, mono o guapito de cara en Portugal es borracho. Sí, así como suena. Un chico borracho en Portugal es un chico muy guapo. Los gallegos, por influencia del español, entenderían que va ciego, pedo o como una cuba, aunque el gallego tiene su propia palabra para borracho, que es bébedo (en portugués bébado).
Cuando un portugués dice que algo es esquisito, quiere decir que es muy extravagante o muy raro. Los gallegos por exquisito entienden algo de un gusto muy refinado. Raro, por otro lado, en Portugal solo significa poco frecuente, y en Galicia además es sinónimo de estraño (extraño en castellano). El adjetivo espantoso en Portugal no tiene ninguna connotación negativa; significa admirable. En Galicia lo espantoso es horrible. En lenguaje juvenil un chico engreído en Galicia es un chulo; chulo en Portugal solo puede ser un proxeneta. Los gallegos también utilizan chulo como adjetivo, es decir, sinónimo de guay: ¡me, que coche tan chulo neno! Sí, como en castellano, pero es que las cosas objetivamente son así. Los jóvenes gallegos deciden cómo quieren hablar. La lengua la hace la gente; no las asociaciones reintegracionistas. Los jóvenes catalanes también dicen qui fort nen, em mola molt o no em ratgis (o cómo se escriba) ¿De dónde vienen todas estas expresiones, de Parla y Leganés? Además de chulo, los jóvenes gallegos también dicen pavero: ¡me, que coche tan pavero neno! Un portugués para decir guay diría muito fixe y un brasileño muito legal, pronunciado muito legáu. Un gallego simplemente no. Hablando de chulos y putas, una puta o un puto en Portugal es un niño pequeño. En Galicia una puta es una prostituta. Y en Brasil una prostituta es una rapariga. En Galicia una rapariga, es decir, una chica (cualquiera), no se prostituye. Si esto os desconcierta, os diré que desconcertado en portugués es embaraçado. En Galicia, un chico nunca se podría quedar embarazado, porque embarazadas solo se quedan las mujeres. En Portugal, las mujeres que conciben se quedan grávidas.
Si un gallego entra en un bar portugués es capaz de pedir un vaso de auga. El camarero portugués le daría entonces el jarrón de las flores lleno de agua, porque vaso en portugués es el xarro o xerra (jarrón) o floreiro de los gallegos. Un vaso de agua en portugués es un copo de água. Ya que estamos en un bar, si un gallego entra a un bar portugués y pide una ración de xamón, el camarero portugués llamará a la policía, porque el chamon en Portugal es el hatchís. En portugués correcto una ración de jamón sería una dose de presunto. Presunto en Galicia... Pues, ¿presunto sospeitoso, por exemplo? Ração en portugués, por cierto, es la comida que se le echa a los animales. En Galicia, por supuesto, podéis pedir perfectamente una ración de xamón o incluso pernil, aunque este término ya es menos frecuente. Dose en gallego es la dosis en castellano (de medicinas o de lo que sea); no es ninguna ración de comida.
Una alfombra en Portugal es una carpete y una carpeta (un portafolios) en portugués es una pasta. La pasta en Galicia la de dientes si quieres. Una prenda en Galicia es una prenda de ropa, obviamente, y en Portugal es un regalo. Los gallegos dirían regalo o agasallo. El regalo portugués en Galicia es un consolo (consuelo). En portugués, "este regalo es un consuelo" se dice: esta prenda é um regalo. Un gallego diría: este agasallo é un consolo. ¿Más? Hablando de dar cosas gratis, oferecer en portugués es precisamente regalar algo de graça (gratis). En gallego ofrecer es hacer una oferta y cuando en los escaparates de las tiendas o en los supermercados gallegos pone ofertas no quiere decir que regalen el género. Por cierto, tienda en gallego es tenda; en portugués loja. Un globo en portugués es un balão y los gallegos con los balóns juegan al fútbol o al baloncesto. Globo en portugués solo hace referencia al globo terráqueo. Caixón en gallego es un cajón de un mueble y en portugués caixão es un ataúd, lo que para los gallegos es un cadaleito. Entonces, si le dices a un portugués que vas a meter algo en un caixón, pensará que no estás bien de la cabeza. El cajón de un mueble en portugués es una gaveta.
Las muñecas en Galicia llevan pilas, pero pila en Portugal es literalmente una polla (palabra vulgar para pene). Los gallegos dirían pirola. ¿Qué se les pasará por la cabeza a los portugueses cuando van a El Corte Inglés a Vigo por Navidad y ven que las muñecas gallegas necesitan pilas? Me gustaría saberlo. La pila como sinónimo de batería es una pilha en portugués. Un hórreo donde los gallegos secan el maíz es hórreo; de hecho, es un elemento propio de la arquitectura popular gallega. Los portugueses les llaman espigueiros. Jantar en portugués es cenar por la noche, lo que para los gallegos es cear. El xantar los gallegos lo hacen al mediodía (el almuerzo), lo que es el almoço para los portugueses, y el almorzo gallego es el desayuno, lo que es el pequeno-almoço para los portugueses. Una judia en Portugal es una mujer de religión judía, y en Galicia una xudía también; pero además, en Galicia una xudía es un vegetal. Los portugueses a la judía le llaman feixão verde y a la fabada gallega (derivado de faba, es decir, haba) los portugueses le llaman freixoada. Para un gallego el aceite puede ser cualquier aceite. Los portugueses distinguen el azeite (de oliva) del óleo (cualquier aceite, de girasol, vegetal, de lo que sea). Al perejil los gallegos le llaman pirixel y los portugueses salsa. Para los gallegos salsa es sinónimo de mollo (el "mojo" de los canarios), es decir, el líquido con el que acompañas las comidas y en el que sopeteas el pan. En Galicia un guiso de carne, pescado y marisco desmenuzado y aliñado es un salpicón, y en Portugal un salpicão es un embutido (chorizo, salchichón, mortadela... ).
Cuando los gallegos no tienen que trabajar, se van de vacacións; los portugueses de férias, y cuando los gallegos no están contentos con sus condiciones laborales, hacen una folga; los portugueses greve. Feria, para un gallego, es la traducción al castellano de feira, y feira para un portugués son los días lectivos de la semana. Los días de lunes a viernes se dicen en gallego como en latín, y el resto de lenguas romances, con los nombres paganos: luns, martes, mércores, xoves e venres. Los portugueses, sin embargo, prefieren los días cristianos católicos apostólicos y muy poco romanos: segunda feira, terça feira, quarta feira, quinta feira y sexta feira. ¿Vale?
Los gallegos a sus paisanos de la meseta les llaman casteláns (castellanos); sin embargo, castelão en portugués es el que vive en un castelo (castillo). Los habitantes de Castela (Castilla) en portugués son los castelhanos. ¿De Castela deriva castelhano? Pues no, castelhano en portugués es precisamente un castellanismo. ¿El gallego está castellanizado? No, el portugués está plagado de castellanismos: castelhano, ladrilho, guerrilha, menino (-ino, un sufijo muy portugués [nótese ironía implícita]), abanico, alambrado, alumbrar, bandarilha, caudilho, cabecilha, camarilha, capulho, carretilha, cedilha, corrilho, escovilha, estremenho, figurilha, flotilha, galheta, gargantilha, maçanilha, mantilha, morcilha, paelha, pastilha, pulpeiro*, quadrilha, (es sorprendente la cantidad de términos militares que les vienen del español... ), repolho, tomilho, etc, etc, etc.
*Es súper curioso que tanto en gallego como en portugués utilicemos el castellanismo pulpeiro. Pulpo en gallego es polbo (polvo en portugués), pero pulpeiro no deriva de polbo. Es un castellanismo adaptado, tan adaptado como fútbol o espaguetis, que cuando los vemos escritos con su ortografía original, football y spaghetti, flipamos en colores. Sí, muy cierto, en Galicia la persona que prepara el pulpo o el restaurante que prepara el pulpo como especialidad de la casa es un pulpeiro, sí. ¡Muy curioso! :)
Cito fuentes: http://www.filologia.org.br/revista/artigo/2(4)12-44.html. Los 892 castellanismos registrados en portugués están en el apartado 3.
¿Préstamos del gallego en el español? Pues: vieira, centollo, meiga, morriña, orvallo, tojo, carvajo, hórreo, muñeira (de muiñeira), grelo, cachelo, albariño, retranca, ribeiro, queimada, botafumeiro, filloa, chubasco, achantar, sarpullido, pazo, chamiza, rapaz, lacón, sarao (de serán, que es la tarde-noche en gallego. ¡Quién lo diría!), o incluso la propia palabra Galicia es un galleguismo. El castellano palataliza la ele latina, y por lo tanto, Gallaecia da en castellano Gallicia [5], y no Galicia con ele latina, que es la forma gallega, de la misma manera que gallaecus, el natural de la Gallaecia, dio galego en gallego y gallego en castellano con la ele latina palatalizada.
[5] Según lo que yo sé, en castellano antiguo hai registradas formas como "Gallicia", "Gallisia", "Gallizia" o "Galliza", pero siempre con la ele palatalizada. Los gallegos únicamente utilizan la forma Galicia (eso de "Galiza" es un extranjerismo en la lengua gallega... ), con la ele latina, que es tan frecuente entre los gallegos que llegó a sustituir la forma castellana del topónimo.
Deturpações? No. Préstamos lingüísticos. Esto es lo que pasa cuando dos lenguas entran en contacto. ¡Es normal! ¿Sabíais que en inglés palabras tan inglesas como table, kitchen, cheese o street son palabras latinas? Tábola, cucina, caseus e strata. ¡Taráaa! ¡Sorpresa, sorpresa! Yo no creo en la pureza de las lenguas. No existe.
Éstas son algunas de las diferencias léxicas y semánticas fundamentales que existen entre gallego y portugués, y os lo digo yo que soy un gallego honesto, isolacionista encarnizado, como Marga Pazos, y os describo la realidad como es. A medida que vaya aprendiendo más, las iré incorporando al texto. Como podéis observar, hay un abismo entre ambas lenguas.
Siento muchísimo la vehemencia y la agresividad de la entrada, pero recordad que esto es un contraataque. No la hubiese escrito, si no me hubiese sentido atacado e insultado, y si no hubiese visto como insultaban y atacaban a otros chicos que defendían las mismas ideas que yo.
Finalmente, con respecto a la lengua gallega, ésta se incorporará al blog de ahora en adelante junto con el castellano y el inglés, que son los idiomas en los que he escrito hasta ahora. Después de esta entrada me temo que tendré que predicar con el ejemplo. Hay que darle presencia al gallego en internet, y yo pienso comprometerme; pero no pienso utilizarlo para hablar de política. Ya no lo he hecho en esta entrada y no pienso hacerlo nunca. Estoy harto de que solo se utilice el gallego para reivindicaciones políticas, porque daña la imagen del idioma, y también estoy harto de que cierta gentuza pretenda apoderarse de él. ¡El idioma es de todos!
Al que le pique, que se rasque.
El color rojo en Galicia es vermello y en Portugal vermelho; sin embargo, roxo en Galicia es el color cobre y en Portugal roxo es el morado. El color negro en gallego es negro o mouro, y en Portugal preto. Preto en gallego es un adverbio y significa cerca. Para decir cerca los portugueses dirían perto. Cinza en portugués es el color gris. Los gallegos por cinza entienden única y exclusivamente ceniza. Desfilar en portugués es marchar, pero cuando un gallego dice: ¡marcho!, quiere decir que se va o que se larga; no que va a caminar sobre una pasarela o que va a participar en un desfile militar. Un portugués diría vou embora. Muy cortesmente los gallegos agradecen diciendo graciñas; los portugueses dicen obrigado. Los gallegos cuando agradecen, no están obligados a nada, ¿vale? Una meiga en Galicia, como todos sabemos, es una mujer que ha pactado con el diablo, es decir, una bruja. En Portugal, una chica meiga es una chica encantadora, que no es lo mismo. La portuguesa no participa necesariamente en ritos paganos o satánicos. Para decir que una chica o un chico es encantador un gallego diría que es feito o riquiño. Feito en Portugal es el participio del verbo fazer (hacer), es decir, hecho. En Galicia, feito, además de significar mono (guapito de cara o encantador) y hecho (participio del verbo facer) quiere decir hecho como sinónimo de suceso o acontecimiento. Un portugués diría fato (del latín factus [fijaos como se ha perdido el grupo consonántico]). Sucesso en portugués, sin embargo, es el éxito de los gallegos. Por otra parte, mono o guapito de cara en Portugal es borracho. Sí, así como suena. Un chico borracho en Portugal es un chico muy guapo. Los gallegos, por influencia del español, entenderían que va ciego, pedo o como una cuba, aunque el gallego tiene su propia palabra para borracho, que es bébedo (en portugués bébado).
Cuando un portugués dice que algo es esquisito, quiere decir que es muy extravagante o muy raro. Los gallegos por exquisito entienden algo de un gusto muy refinado. Raro, por otro lado, en Portugal solo significa poco frecuente, y en Galicia además es sinónimo de estraño (extraño en castellano). El adjetivo espantoso en Portugal no tiene ninguna connotación negativa; significa admirable. En Galicia lo espantoso es horrible. En lenguaje juvenil un chico engreído en Galicia es un chulo; chulo en Portugal solo puede ser un proxeneta. Los gallegos también utilizan chulo como adjetivo, es decir, sinónimo de guay: ¡me, que coche tan chulo neno! Sí, como en castellano, pero es que las cosas objetivamente son así. Los jóvenes gallegos deciden cómo quieren hablar. La lengua la hace la gente; no las asociaciones reintegracionistas. Los jóvenes catalanes también dicen qui fort nen, em mola molt o no em ratgis (o cómo se escriba) ¿De dónde vienen todas estas expresiones, de Parla y Leganés? Además de chulo, los jóvenes gallegos también dicen pavero: ¡me, que coche tan pavero neno! Un portugués para decir guay diría muito fixe y un brasileño muito legal, pronunciado muito legáu. Un gallego simplemente no. Hablando de chulos y putas, una puta o un puto en Portugal es un niño pequeño. En Galicia una puta es una prostituta. Y en Brasil una prostituta es una rapariga. En Galicia una rapariga, es decir, una chica (cualquiera), no se prostituye. Si esto os desconcierta, os diré que desconcertado en portugués es embaraçado. En Galicia, un chico nunca se podría quedar embarazado, porque embarazadas solo se quedan las mujeres. En Portugal, las mujeres que conciben se quedan grávidas.
Si un gallego entra en un bar portugués es capaz de pedir un vaso de auga. El camarero portugués le daría entonces el jarrón de las flores lleno de agua, porque vaso en portugués es el xarro o xerra (jarrón) o floreiro de los gallegos. Un vaso de agua en portugués es un copo de água. Ya que estamos en un bar, si un gallego entra a un bar portugués y pide una ración de xamón, el camarero portugués llamará a la policía, porque el chamon en Portugal es el hatchís. En portugués correcto una ración de jamón sería una dose de presunto. Presunto en Galicia... Pues, ¿presunto sospeitoso, por exemplo? Ração en portugués, por cierto, es la comida que se le echa a los animales. En Galicia, por supuesto, podéis pedir perfectamente una ración de xamón o incluso pernil, aunque este término ya es menos frecuente. Dose en gallego es la dosis en castellano (de medicinas o de lo que sea); no es ninguna ración de comida.
Una alfombra en Portugal es una carpete y una carpeta (un portafolios) en portugués es una pasta. La pasta en Galicia la de dientes si quieres. Una prenda en Galicia es una prenda de ropa, obviamente, y en Portugal es un regalo. Los gallegos dirían regalo o agasallo. El regalo portugués en Galicia es un consolo (consuelo). En portugués, "este regalo es un consuelo" se dice: esta prenda é um regalo. Un gallego diría: este agasallo é un consolo. ¿Más? Hablando de dar cosas gratis, oferecer en portugués es precisamente regalar algo de graça (gratis). En gallego ofrecer es hacer una oferta y cuando en los escaparates de las tiendas o en los supermercados gallegos pone ofertas no quiere decir que regalen el género. Por cierto, tienda en gallego es tenda; en portugués loja. Un globo en portugués es un balão y los gallegos con los balóns juegan al fútbol o al baloncesto. Globo en portugués solo hace referencia al globo terráqueo. Caixón en gallego es un cajón de un mueble y en portugués caixão es un ataúd, lo que para los gallegos es un cadaleito. Entonces, si le dices a un portugués que vas a meter algo en un caixón, pensará que no estás bien de la cabeza. El cajón de un mueble en portugués es una gaveta.
Las muñecas en Galicia llevan pilas, pero pila en Portugal es literalmente una polla (palabra vulgar para pene). Los gallegos dirían pirola. ¿Qué se les pasará por la cabeza a los portugueses cuando van a El Corte Inglés a Vigo por Navidad y ven que las muñecas gallegas necesitan pilas? Me gustaría saberlo. La pila como sinónimo de batería es una pilha en portugués. Un hórreo donde los gallegos secan el maíz es hórreo; de hecho, es un elemento propio de la arquitectura popular gallega. Los portugueses les llaman espigueiros. Jantar en portugués es cenar por la noche, lo que para los gallegos es cear. El xantar los gallegos lo hacen al mediodía (el almuerzo), lo que es el almoço para los portugueses, y el almorzo gallego es el desayuno, lo que es el pequeno-almoço para los portugueses. Una judia en Portugal es una mujer de religión judía, y en Galicia una xudía también; pero además, en Galicia una xudía es un vegetal. Los portugueses a la judía le llaman feixão verde y a la fabada gallega (derivado de faba, es decir, haba) los portugueses le llaman freixoada. Para un gallego el aceite puede ser cualquier aceite. Los portugueses distinguen el azeite (de oliva) del óleo (cualquier aceite, de girasol, vegetal, de lo que sea). Al perejil los gallegos le llaman pirixel y los portugueses salsa. Para los gallegos salsa es sinónimo de mollo (el "mojo" de los canarios), es decir, el líquido con el que acompañas las comidas y en el que sopeteas el pan. En Galicia un guiso de carne, pescado y marisco desmenuzado y aliñado es un salpicón, y en Portugal un salpicão es un embutido (chorizo, salchichón, mortadela... ).
Cuando los gallegos no tienen que trabajar, se van de vacacións; los portugueses de férias, y cuando los gallegos no están contentos con sus condiciones laborales, hacen una folga; los portugueses greve. Feria, para un gallego, es la traducción al castellano de feira, y feira para un portugués son los días lectivos de la semana. Los días de lunes a viernes se dicen en gallego como en latín, y el resto de lenguas romances, con los nombres paganos: luns, martes, mércores, xoves e venres. Los portugueses, sin embargo, prefieren los días cristianos católicos apostólicos y muy poco romanos: segunda feira, terça feira, quarta feira, quinta feira y sexta feira. ¿Vale?
Los gallegos a sus paisanos de la meseta les llaman casteláns (castellanos); sin embargo, castelão en portugués es el que vive en un castelo (castillo). Los habitantes de Castela (Castilla) en portugués son los castelhanos. ¿De Castela deriva castelhano? Pues no, castelhano en portugués es precisamente un castellanismo. ¿El gallego está castellanizado? No, el portugués está plagado de castellanismos: castelhano, ladrilho, guerrilha, menino (-ino, un sufijo muy portugués [nótese ironía implícita]), abanico, alambrado, alumbrar, bandarilha, caudilho, cabecilha, camarilha, capulho, carretilha, cedilha, corrilho, escovilha, estremenho, figurilha, flotilha, galheta, gargantilha, maçanilha, mantilha, morcilha, paelha, pastilha, pulpeiro*, quadrilha, (es sorprendente la cantidad de términos militares que les vienen del español... ), repolho, tomilho, etc, etc, etc.
*Es súper curioso que tanto en gallego como en portugués utilicemos el castellanismo pulpeiro. Pulpo en gallego es polbo (polvo en portugués), pero pulpeiro no deriva de polbo. Es un castellanismo adaptado, tan adaptado como fútbol o espaguetis, que cuando los vemos escritos con su ortografía original, football y spaghetti, flipamos en colores. Sí, muy cierto, en Galicia la persona que prepara el pulpo o el restaurante que prepara el pulpo como especialidad de la casa es un pulpeiro, sí. ¡Muy curioso! :)
¿Ves? ¡PULPEIRO! El bar donde se prepara el pulpo como especialidad de la casa es el pulpeiro. ¿"Polbaría / Polvaria"? ¡No! Eso no existe, ni en gallego ni en portugués. En ninguna de las dos. Se utiliza el castellanismo adaptado: pulpeiro.
Cito fuentes: http://www.filologia.org.br/revista/artigo/2(4)12-44.html. Los 892 castellanismos registrados en portugués están en el apartado 3.
¿Préstamos del gallego en el español? Pues: vieira, centollo, meiga, morriña, orvallo, tojo, carvajo, hórreo, muñeira (de muiñeira), grelo, cachelo, albariño, retranca, ribeiro, queimada, botafumeiro, filloa, chubasco, achantar, sarpullido, pazo, chamiza, rapaz, lacón, sarao (de serán, que es la tarde-noche en gallego. ¡Quién lo diría!), o incluso la propia palabra Galicia es un galleguismo. El castellano palataliza la ele latina, y por lo tanto, Gallaecia da en castellano Gallicia [5], y no Galicia con ele latina, que es la forma gallega, de la misma manera que gallaecus, el natural de la Gallaecia, dio galego en gallego y gallego en castellano con la ele latina palatalizada.
[5] Según lo que yo sé, en castellano antiguo hai registradas formas como "Gallicia", "Gallisia", "Gallizia" o "Galliza", pero siempre con la ele palatalizada. Los gallegos únicamente utilizan la forma Galicia (eso de "Galiza" es un extranjerismo en la lengua gallega... ), con la ele latina, que es tan frecuente entre los gallegos que llegó a sustituir la forma castellana del topónimo.
Deturpações? No. Préstamos lingüísticos. Esto es lo que pasa cuando dos lenguas entran en contacto. ¡Es normal! ¿Sabíais que en inglés palabras tan inglesas como table, kitchen, cheese o street son palabras latinas? Tábola, cucina, caseus e strata. ¡Taráaa! ¡Sorpresa, sorpresa! Yo no creo en la pureza de las lenguas. No existe.
Éstas son algunas de las diferencias léxicas y semánticas fundamentales que existen entre gallego y portugués, y os lo digo yo que soy un gallego honesto, isolacionista encarnizado, como Marga Pazos, y os describo la realidad como es. A medida que vaya aprendiendo más, las iré incorporando al texto. Como podéis observar, hay un abismo entre ambas lenguas.
Siento muchísimo la vehemencia y la agresividad de la entrada, pero recordad que esto es un contraataque. No la hubiese escrito, si no me hubiese sentido atacado e insultado, y si no hubiese visto como insultaban y atacaban a otros chicos que defendían las mismas ideas que yo.
Finalmente, con respecto a la lengua gallega, ésta se incorporará al blog de ahora en adelante junto con el castellano y el inglés, que son los idiomas en los que he escrito hasta ahora. Después de esta entrada me temo que tendré que predicar con el ejemplo. Hay que darle presencia al gallego en internet, y yo pienso comprometerme; pero no pienso utilizarlo para hablar de política. Ya no lo he hecho en esta entrada y no pienso hacerlo nunca. Estoy harto de que solo se utilice el gallego para reivindicaciones políticas, porque daña la imagen del idioma, y también estoy harto de que cierta gentuza pretenda apoderarse de él. ¡El idioma es de todos!
Al que le pique, que se rasque.
22 comments:
O artigo gustoume polo tempo e ganas que investiste en o faceres aínda que non concordo con algúns dos seus postulados douche os parabéns. Só unha suxestión, revisa a forma verbal que empregas reiteradas veces da segunda persoa do plural do pretérito perfecto do indicativo, ou sexa, "vós fixechedes*", en galego correcto pódelo comprobar en calquera dicionario é "vós fixestes". Este erro brama sobre todo cando fas as comparacións co portugués, situación que ti aproveitas para antepoñela aos seus "vocês", non está mal, non, mais no portugués de Portugal aínda existe e escóitase "fizestes".
Un saúdo dun galego que vive en Barcelona e que non concorda con esa carraxe e visión global que rezumas dos cataláns. Iso si, pasei un bo rato léndote ^^
Esquecéuseme dicir que son falante dun dialecto "sureño", como o chamo eu, de Pontevedra, co cal, ese erro soábame máis ao o ler. Ao igual, que non escribo mira o segundo parágrafo "investiches", forma correcta para a RAG, e si "investiste", polo meu dialecto. Eu son dos de "ti foste" e non "ti fuches". Son raro, eh? xD
Aclaro por se reparabas nisto.
Ola Aarón,
Grazas polos teus comentarios. Xa digo na entrada que eu nunca cambiarei o meu "vós fixéchedes", que é a forma que empregan tanto meu pai, coma miña avoa, coma miña nai pola forma estándar, da mesma maneira ti non lle podes dicir a un rapaz de Boiro ou de Ribeira que deixe de dicir "eu deixín" ou "eu falín". É máis, funlle preguntar agora mesmiño. Mamá, ti como dis "vosotros hicisteis" en galego? E respondeu: "vós fixéchedes". Xusto! Revisada! Consíntolle á miña nai e á miña avoa que me dean leccións de galego. A ninguén máis! Síntoo moito. Non é ningún "erro". Non hai "erros" nas linguas. As linguas non son "erros".
Ademais dese termo, "erro", chámame moitísimo a atención ese outro termo "correcto" que empregas no teu primeiro parágrafo, porque é moi propio do re-integrismo (prescritivismo lingüístico). Se leches ben a entrada, saberás que en lingüística non hai nada correcto ou incorrecto. "Correcto", "incorrecto", "erro" son termos viciados e infernais, asociados ao prescritivismo lingüístico, que deben ser desterrados ab eterno do estudo descritivo e científico das linguas. Hai variantes estandarizadas (as maioritarias) e non estandarizadas. Síntocho moito, pero na lingua non hai nada incorrecto. Déixoo bastante claro en varios parágrafos da entrada.
Xa vexo que ti es de Pontevedra. Eu son da provincia da Coruña e aquí fálase así. O galego é moi dialectal, pero tes razón que a forma estándar é "vós fixestes" e eu non a emprego (e a miña familia tampouco. Sabereino eu... ). Xa mirarei de incorporala canda á outra, pero non penso substituíla, que xa sei que esa forma non lle gusta aos reintegratas. A min si que me gusta! Gústame moito! De feito, ENCÁNTAME! :)))
Lémbrame de incorporar a conxugación do verbo "pedir" en portugués, que tamén me gusta moitísimo ;)))
E non "aproveito" para comparar nada. É que 200 millóns de falantes de portugués non distinguen unha 2ª persoa do plural dunha 3ª. Non o fan. Sen embargo, os galegofalantes si. Eu non teño a culpa de que os lusófonos perdan pronomes. Coñezo ben o portugués, como ben poderás comprobar, porque unha persoa que non coñeza o portugués non é quen de escribir o que eu escribín. Eu síntoo, pero xamais na miña vida lle escoitei a un dos meus amigos portugueses, por exemplo, ao meu amigo Rui de Bragança, esa forma "fizestes". E un fado non é portugués moderno. Cando a escoite, crereite. De tódolos xeitos, hai por aí unha ese sonora impropia da fonoloxía do galego moderno e esa forma dista moito do meu "fixéchedes", que é a única forma lexítima recoñecida pola miña nai, autoridade suprema e incuestionable en lingua galega.
E logo ti non serás un integrista lusófono? Porque entre que non che gusta esa forma, xa que é diametralmente distinta da portuguesa, empregas terminoloxía prescritivista (erro, correcto, incorrecto... ) e vives en Barcelona... DAS O PERFIL TOTALMENTE! :O
Con respecto ao dos cataláns, eu achego probas do que estou dicindo e dou varias ligazóns, fotos, mapas para que a xente poida comprobar como en Cataluña existe unha campaña de acoso e derribo contra identidade galega, moito máis forte ca no resto de España. Moitísimo máis forte. Eu non vivo en Cataluña, pero falo dende a miña propia experiencia: a miña moi subxectiva visión da realidade. Haberá moita xente que estea de acordo comigo e haberá outra que non. Non estou facendo afirmacións gratuítas. Estou dando probas. Non coñecín XAMAIS ningún catalán que respectase o idioma galego e que non comezase a bailar coa nosa ortografía ao escribir "A Coruña" con grafías alleas á tradición escrita galega. Ningún. Cando o coñeza, crereite, de novo. Se me fas escoller entre un castelán e un catalán, quedo cos primeiros.
Paréceme moi inxusta a crítica fácil que se lles fai aos casteláns constantemente, cando son eles os que primeiro recoñecen e respectan a identidade galega, pero cando a crítica vai dirixida a outra xente que non mostra nin o máis mínimo de respecto polas nosas lingua e identidade, xa tarda en aparecer o primeiro que me veña a falar de flower power... Non estás de acordo? Non esteas! Eu tampouco estou de acordo coa demonización gratuíta e demagóxica que se fai dos casteláns e andaluces.
Un saúdo e grazas polos teus comentarios.
Só para acabar, resulta un pouco contraditorio que teñas o papo de non empregar formas estandarizadas, propias do teu dialecto, coma "investiste", que a min me soa totalmente alleo, e logo veñas a dicirme a min que estandarice as miñas. Non, home, non. Hai que predicar co exemplo, home. "Fixéchedes" está tan "mal" coma a túa, así comeza ti mesmo por substituír a túa forma "investiste" pola forma correcta (emprego a túa terminoloxía): "investiches".
Estou máis que convencido de que es reintegracionista, porque senón, non caerías en tantas contradicións.
Hai que viaxar menos por Portugal e máis pola provincia da Coruña. Paréceme raro, ademais, sendo das Rías Baixas como supoño que es, que descoñezas a forma "fixéchedes", porque é a que se usa no sur da provincia da Coruña, concretamente na comarca de Santiago :))) Escoita aos picheleiros!
ZAS ZAS ZAS ZAS ZAAAAAS!
Cagho'n-deus! si que es rápido de resposta!o.O É menuda resposta, non sei se me abraia máis a cantidade de liñas e tempo que me adicas ou o ton co que mo dis. Grazas, isto anima a un bastante nunha tarde tediosa como vai ser a miña hoxe hahaha.
De verdade creo que debes ter un don especial para saltares á defensiva á primeira de cambio. Non digo que non debas empregar a túa forma dialectal da 2ª persoa do plural do p.perf de indicativo, nin moito menos, ho, só que se te metes a comparar a forma do galego ao portugués non o podes facer desde a forma dun dialecto, por moi propio que che sexa, e outórgarlle o estatus de "esta é a forma dos galegos". Non, non, non, se fas unha comparación para explicar a calquera dos teus lectores os paralelismos ou diferenzas entre dúas linguas pon, polo menos, a forma ESTÁNDAR e RECOÑECIDA delas, que segundo estamos de acordo se estabeleceu en "vós fixestes". Índicao, e se queres matizar que hai unha forma dialectal que se emprega ou que empregas ti dándose,esta, nunha área de Galiza, faino. Mais non suplantes a forma normativizada, porque entón careces de rigor. Logo xa o que faledes ti ou túa nai na oral, perfecto está. Pero neste caso cumpría que puxeses a forma estandarizada e normativizada, que por se hai dúbidas ao respecto, cando nos tempos verbais se escolle, e non escollo eu senón unha cousiña chamada RAG, unha ou outra forma responde tanto/ou por etimoloxía histórica da forma como por extensión do seu uso. E xusto nesta cúmprense ambas as dúas.
E dígocho, non polo pracer de che corrixir, que podería facelo en vocabulario ou xiros, senón neste caso que me chamou a atención polo que che veño de contar. Obviamente, se me molestei en o facer foi porque me sentín estrañamente cativado cunha forma tan vehemente e paixonal de abordares un tema que é raro atopar en blogues con tanto desenvolvemento e calidade en achegas mesmo documentais. De aí que me moleste en che deixar os meus torpes comentarios.
Que queres que che diga sobre a túa teima en te tomares os comentarios lidos ou sentidos por X números de cataláns como unha afronta á nosa galeguidade? Pois iso, que son X número de cataláns que che dixeron/deron esa impresión, pero non son todos, e ti caes no erro de xeneralizares moito ou todo no teu artigo. Caes nisto e caes en entrares no xogo de ver quen é o máis chulo de dar máis rabia ao outro buscando argumentos tendenciosos para dialectalizar a súa lingua e poder así, foderlles, dicindo que son meros dialectos do occitano...¡Por favor! Que maneira de perder o tempo tomándote en serio as parvadas, e até asimilándoas, de 3 ou 4 pobres indepes pre-púberes. Que non, que non, ías moi ben facéndome rir coa túa mordacidade para defender o isolacionismo e explicar as outras posturas. Pero chegados a ese punto comecei a pensar que estabas a orientar ou mesmo crear un artigo con claras connotacións revanchistas e maliciosas que para se defenderen precisabas de caer en argumentos claramente tendenciosos. Para min o lume non se combate con máis lume.
Pois nada, URANO déixote a ver se encarrilo de novo a miña tarde. Un saúdo, meu ;)
@Aarón
1. Eu non salto á defensiva á primeira de cambio. É só que teño o GPS anti-reintegratas activado 24h!! O que pasa é que xa te calei á primeira con catro liñas que escribiches... Hahaha. Outra cousa que me chama a atención para pensalo é o xeito no que falas de "esa cousiña chamada" RAG. Ess reintegracionista e iso vese a quilómetros!! E se non es reintegrata, cheiras a reintegrata moitíiiisimo!!
2. A miña forma dialectal é perfectamente galega. Si que dixeches que non a empregase, porque resulta que che "molestou" cando lías. A min tamén me molestan moito as reintegralladasss e teño que aguantarme, coma os -çons eses que lle rebentan o tímpano a calquera (sufixo que hoxe en día só se rexistra no mirandés, por certo. E iso non é nin galego nin portugués). O galego non é SÓ o estándar. Eu non estou facendo unha comparación entre o estándar da RAG (ou o da A-GAL[ega]) e o portugués padrão europeo. Eu estou facendo unha comparación entre o galego e o portugués, así que aquí son eu o que decide que formas se incorporan e cales non, porque che son así de estupendo. O que pasa é que non che gusta que a escriba, pero non te preocupes que vai quedar aí. Hahaha. É moi galega e ademais está construída en analoxía coa do singular: falaches + des = faláchedes. É moi lóxica e moi coherente. De todas formas, tamén poderías presupoñer que, sendo a miña variante dialectal, podería tela posto inocentemente, porque é só a única forma que eu coñezo. Pero claro, como son un isolino.... !!!!
3. Outra vez a vaca no millo! Non estou usando unha variante formal do galego. É unha variante MOI INFORMAL para o meu blogue. Nesta variante da lingua non hai nada que corrixir e moito menos nun blogue. Parece que non coñecedes a vida alén do prescritivismo. Pero poderedes deixar que o galego se desenvolva tranquilo??!!! Meu Deus... é que se non o forzades a pasar polo voso aro, non durmides tranquilos!! Sodes coma a Santa Inquisición!!! ._. Estou canso de repetilo. As linguas non se "corriiiiixen" a non ser que sexa unha variante formal! Se isto fose unha tradución xurada ou calquer outro escrito súper formal, vale; pero o meu blogue persoal :O Eu síntocho moito, pero os de inglés sómosche así. Estamos todos un pouco pra'lá (mira a Gloria L, que fala no nome dos castelanfalantes e resulta que nós non temos problemas co galego!! xDDD Eu tíñao coas matemáticas e coa física! Odiábaas!!!)... O inglés non ten Academia da lingua e ninguén o controla e ninguén o "corrixe". Só a lóxica da súa propia gramática o autocorrixe. Mágoa que en España, e sobre todo en Galicia, teñamos esta tradición infernal do prescritivismo tan enraízada. Ti entras no DRAE e buscas "puenting", que é a palabra máis normal do mundo, e dinche que DEBE SER "puentismo", porque estes iluminados consideran os híbridos ilexítimos. Mira ti... En fin!!! Logo "párking" (en inglés: "car park"), que é a palabra máis española do mundo, tamén ha de estar mal!! Non??
Consíntoche que me corrixas agramaticalidades (só se você quiser) :P Se ves "comos" e "comas" mal utilizados, adiante, corríxemos! Aprezo as túas correccións. O proofreading é unha profesión que non ten en España a categoría que debería ter! Corríxeme logo, "a vontade", como din á outra beira do Xurés / Gerês!!
4. Con respecto aos cataláns, é a miña experiencia persoal e a miña vendeta persoal. Este non deixa de ser o meu blogue onde conto a miña vida!! Eu non pretendo ser obxectivo. Son moi subxectivo, vale; pero esta é a miña experiencia. E estes non che son pre-púberes, como ti dis. O do mapa que puña "gallec" e "portuguès" entre parénteses está asinado pola Generalitat (taráaaaaa!! A URSS!!!); polo tanto, se cadra non estou sendo tan subxectivo. Só pretendo denunciar que esa xente non é ninguén para organizar o mundo en función das súas intereses. Eu tamén podo organizalo á miña maneira e non son o único tolo que ve no sistema lingüístico gascón-lengadoc-provenzal-catalán unha macrolingua. As túas conclusións sobre o carácter revanchista e malicioso do meu artigo son totamente acertadas ;))))) É malicioso e revanchista, sí. O artigo titúlase: O isolacionismo contraataca! É un contraataque, ou á marxe do prefixo contra-, un ATAQUE en toda regra!! :))
Por certo, onte sen ir máis lonxe, estiven falando EN GALEGO cun rapaz portugués (para que logo veñan os reintegrados a dicirnos que o galego tal e como é non é válido para comunicarse por escrito cos portugueses.... ¬¬') e díxome o seguinte:
PS: Só para esclarecer uma coisa: temos muito em comum, mas não penses que sou a favor de um "reintegracionismo" galego-português... seria estúpido e muito mau tanto para Portugal como para a Galiza. Apesar de termos um passado em comum, esse "reintegracionismo" que alguns advogam não é racional. Tal como não faz sentido "ocultar" a nossa história comum.
andregeo13 hace 19 horas
Viches? Estes reintegristas pensan que, non só os galegos son parvos, senón tamén os portugueses! Pois están moi enganados.
Espero terte respondido.
Saúdos!!
Olá Urano!
Interessante artigo, mas evidentemente há cousas com as que nom concordamos. Ainda nom limos todo o artigo, mas em quanto tenha-mos lido, a nossa resposta será imediata.
Lendo um pouco assim por riba, vejo que falas dos grupos N-S que defendem as identidades étnicas, mas o N-S na Galiza ou Gallaecia sempre foi reintegracionista, mas nom como se entende agora na actualidade. Empregou o reintegracionismo considerando ao Português umha variante dialectal que nasce dum retalho da Gallaecia (que nom é a Galiza actual logicamente). E que exclui os castelanismos tanto do isolacionismo como do português padrão.
Deixando claro que os primeiros grupos em empregar o reintegracionismo na Galiza eram N-S (e nom comunistas), falamos dende umha perspectiva de preocupaçom pola escrita e verdadeira história do nosso idioma, o qual é pai do português e curmam do castelam.
Aos reintegracionistas genuinos só nos preocupava isto e comunicarmo-nos como resto de galaicos e descendentes de galaicos esparcidos pelo mundo adiante, seja em Europa ou fora de Europa.
Mas como já explica-mos, isto é só referido à escritura e a aproveitar os meios de conservaçom meiante um dialeto que por sorte falam vários estados, deturpado sim, mas que poderemos depurar sem problemas.
Concorda-mos com a ideia do comunismo e capitalismo que tens, pois logicamente som filhos dum mesmo demo. As elites podem ser cambiadas, e isto só se consegue com trabalho, polo tanto o que opinem os cidadans "portugueses, brasileiros" e outros estados da galeguia sobor do que realmente falam, trai-nos sem coidado, pois a filologia hispânica e a história está aí para dar-lhes nos morros.
Saúdos!
Manuel Fraga:
“Eu parto da base de que galego, português e brasileiro é todo a mesma cousa”
Conselho do Governo Galego, 21-05-2005
“Depois de todo, falamos a mesma língua“
(Na visita do Ministro de Agricultura e Pesca de Moçambique)
Álvaro Cunqueiro
O Galego será falado no ano 2000 por 200 milhons de seres, entre Galegos, Portugueses e Brasileiros. Quando se logre a unificaçom ortográfica, a que haverá de chegar-se, é indubitável que a língua galega nom será um cemitério lingüístico, como o Holandês, ponhamos por caso.
Citado em La Voz de Galicia, 28.11.1981
Frei Martiño Sarmento
Assi, a língua portuguesa pura nom é outra que a extensom da galega, e que depois se carregou de vozes forasteiras, mouriscas, africanas, orientais, brasileiras, etc.
Opúsculos Lingüísticos Galegos do século XVIII. Ed. Galaxia. 1974.
Vicente Risco
Poucos Galegos se tenhem decatado do que Portugal é para nós. Portugal é a Galiza ceive e criadora, que levou polo mundo adiante a nossa fala e o nosso espírito, e inzou de nomes galegos o mapa do Mundo.
(Nós, n.º 79, 1930)
Alfonso Daniel Rodríguez Castelao
“Tem Galiza um idioma próprio?
Estamos fartos de saber que o povo galego fala um idioma de seu, filho do latim, irmao do Castellano e pai do Português. Idioma apto e ajeitado para ser veículo dumha cultura moderna, e com que ainda podemos comunicar-nos com mais de sesenta milhóns de almas (...) O Galego é um idioma extenso e útil porque -com pequenas variantes- fala-se no Brasil, em Portugal e nas colónias portuguesas.”
Sempre en Galiza. Ed. As Burgas. Buenos Aires. 1942.
Eduardo Pondal
“Verbo do gram Camões Fala de Breogám”
Queixumes dos Pinos e Poesias Inéditas de Eduardo Pondal. Crunha. 1935, pp. 191-192
Manuel Murguía
"O primeiro, o nosso idioma (...); o fermoso, o nobre idioma que do outro lado desse rio é língua oficial que serve a mais de vinte milhons de homens e tem umha literatura representada pelo nome glorioso de Camões e Vieira, de Garrett e de Herculano; o galego, ao fim, que é o que nos dá direito à inteira posesom da terra em que todos fomos nados (...). Podemos dizer com verdade que nunca, nunca, nunca pagaremos aos nossos irmãos de Portugal todo que hajam feito do nosso galego um idioma oficial. Mais afortunado que o provençal --fechado na sua comarca própria-- nom morrerá."
Discurso nos jogos florais de Tui (1.881)
Tudas estas opinions tradicionais nom tenhem nada a ver com o que diga a vermelhada do MAMI, Nos-PP e demais escumalhada marxistoide da actual AGAL.
MRA Gallaecia,
Grazas polos teus comentarios. Creo que xa deixo ben clariño o que penso así que non me vou estender moito.
1. Ningún dos personaxes que citaches é filólogo. Son todos políticos e escritores, así que as súas opinións teñen tanto valor coma as miñas en enxeñería xenética ou astronomía, meu. O que penso con respecto ás acotacións que copiades persistentemente tédelo no apartado 9: "O integrismo lusista". Non me copies acotacións coma se as copiases da Biblia. Non me veñades con lerias. Dade argumentos lingüísticos para cuestións lingüísticas. A min o que opine Fraga, impórtame pouco sinceramente...
2. A túa perspectiva histórica da lingua é correcta, pero parcial. Esqueciches 900 anos da historia do teu pobo dende que Portugal se independizou.
3. ¿Dende cando a vós vos importa o que opinen en Mozambique? Ultradereita pro-subsahariana... Isto érache xa o que nos falaba.
4. Eu non nego o que di Castelao, que é o único que merece un mínimo de respecto de entre tódolos que citaches. De feito, respéctoo moito; pero ese home tampouco era lingüista. Xa digo no artigo que o isolacionismo non existe, porque calquer galego pode entender o portugués; pero o feito de que o entenda e de que a comunicación sexa posible non garante que sexan a mesma lingua. Eu tamén falo español e entendo o italiano (¿son a mesma lingua?). Galego e portugués teñen moitos trazos distintos (tódolos que menciono na última sección do artigo).
5. O que penso con respecto ás "deturpacións" e ás "depuracións lingüísticas" tédelo no apartado 8: a ilexitimidade do prescritivismo. Non me parece lexítimo utilizar eses termos en lingüística. A pureza das linguas non existe.
Podo entender perfectamente que o Nacional-Socialismo e o racismo e a xenofobia sexa reintegracionista (xa o cheiraba... ). Ten moito sentido, porque non queredes unha ortografía baseada na española. Podo entendelo tamén por parte da esquerda radical porque eses son anarquistas e non cren na existencia dos pobos e das nacións. Sen embargo, non podo entendelo por parte de calquer outro galego máis moderado.
A grafía que empregades non é propia do galego. Na Idade Media cada trobador escribía como lle daba a gana, porque non estaba alí a AGAL trapalleira para dicirlles como tiñan que escribir. O portugués COPIOU literalmente a súa ortografía dos dialectos OCCITANOS (provenzal, gascón e lengadoc) e a partir de aí elaborou a súa PROPIA grafía ao longo dos séculos.
O galego fixo o propio, pero máis tarde. No Rexurdimento (e mesmo moito antes), o galego volveu ser lingua literaria, pero aqueles autores estaban alfabetizados en castelán, e adaptaron a ortografía propia do español ás necesidades da fonoloxía galega (coma fixera o portugués co occitano). A partir de aí o galego elaborou unha ortografía PROPIA con trazos propios e únicos que non existen en castelán (nh, x, til diacrítico, etc). É o mesmo conto có portugués, só que tomando outra lingua coma referente.
Logo, a ortografía que empregades é totalmente allea á lingua galega e non é histórica. Histórica e propia do galego é a oficial. Ningunha outra.
Grazas por comentardes e saúdos.
Lendo as acotacións que puxeches de novo, eu o que vexo aquí son aires de grandeza. Aires de grandeza e ao carallo. Facede de Galicia un país grande, pero non ficticio nin mitolóxico, senón real, e deixádevos de lerias. Non vos colguedes as medallas do portugués, en serio, porque o galego non ten mérito niso.
O portugués é distinto do galego. A evolución dunha lingua funciona dun modo parecido ao das especies, vanse sumando detalles e máis detalles ata que a diferenza é importante. A barreira que separa as dúas linguas a veces pode ser finísima e imperceptible, pero iso non significa que non exista.
En fin, polo menos alégrome que vos gustase e que compartades a crítica tanto ao comunismo coma ao capitalismo. Efectivamente, ser son fillos dun mesmo demo.
Boas noites.
Dos grandes mentiras:
- Las religiones
- Las patrias
¡Hola Urano!
¿qué piensas de los latinoamericanos que dicen que nosotros no somos latinos que latinos son ellos?
Ellos dicen que son Los latinos, y nosotros somos europeos.
Hola,
Disculpa, no había visto tu comentario. Las palabras sufren cambios semánticos, los significados asociados con cada palabra se expanden, restringen o cambian radicalmente. "Salario" viene de sal, y a nadie se le paga su sueldo hoy en día con una bolsa de sal. Igualmente, "matrimonio" se le aplica hoy a las uniones de individuos de igual sexo. Los significados de las palabras cambian. Hace 2.000 años, los latinos eran los habitantes del Lazio, en Italia, y hoy son gente muy distinta.
Ellos crearon su identidad en base a una identidad europea. Sus símbolos de identidad: la lengua, las costumbres, la religión se asocian con España. Por lo general, los mestizos, que son los que más frecuentemente se hacen llamar "latinos", reniegan de su parte indígena, aunque su cara los delate. Me resulta contradictorio, pero, en fin, las palabras cambian. Nada en una lengua permanece para siempre.
estaba botando un vistazo ó artigo reditado. paréceme moi completiño, si señor.
curiosamente... eu digo "vós fixéstedes". onde vivo, hai persoas que din así, pola contra, tamén as hai que din "vós fixestes".
non o entendo... a min iso de "fixestes" sóame horrible. tes algunha idea de por que elixiron de forma oficial a rematada en -estes no lugar de -edes?
Pois o certo é que non teño nin idea. O outro día reparei en que "vós fixéchedes" é a forma que emprega Beiras, o histórico líder do Bloque. O de "vós fixéstedes", sen embargo, ténollo escoitado a A. Pontón, á que vai aos debates da TVG e sempre rifa co do PP xD
A min "vós fixestes" tamén me soa fatal, pero éche o que hai. No artigo decidín corrixilo. Aínda o hei de corrixir de novo cando pase este exame que teño agora en febreiro, e aínda me queda por revisar a parte en castelán. Ai que traballiño este do blog! xD
Decidín poñer esa forma de novo. Haha. Non sei por que me deixo comer o tarro. É unha forma dialectal, pero auténticamente galega, así que aí vai quedar.
Non ten sentido que me digan que non empregue formas dialectais cando son eles os primeiros que escollen, ideolóxicamente, trazos fonolóxicos ou morfolóxicos residuais para o seu estándar trapalleiro, sen ter en conta os trazos normalizados. Bah!
Penso que canto máis empregues as formas que eles non queren, máis lles proe, así que vouna poñer de novo. Abonda con saber cal é a forma estandarizada por eles, para que eu empregue a contraria.
Van irlle impoñer o seu sociolecto trapalleiro a quen llo ature. Canto máis se fale o galego que eles non queren, MELLOR.
Fixéchedes, escoitáchedes, dixéchedes... :P
levas toda a razón do mundo :D
parecerei pesada, pero non me canso de ver este artículo!! é xenial e deixas todo moi ben clariño n.n como ten que ser!
Post a Comment